Tous les chapitres de : Chapitre 701 - Chapitre 710

เซิ่นหรูซวงยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูด สือเหยาก็รีบวางกล่องของบำรุงลงแทบเท้าของจือเหยียน แล้วพูดด้วยท่าทางที่ดูเหมือนจะใจกว้างว่า “ใช่ครับ หรูซวงเป็นคนพูดกับผมเองว่าจะเอาของพวกนี้ไปแจกให้เพื่อนบ้าน จะให้ใครมันก็คือการให้นั่นแหละครับ เห็นประธานซิงมาพอดี ก็เลยขอมอบให้คุณแล้วกัน ผมจำได้ว่าคุณปู่ของประธานซิงอายุมากแล้ว พอดีเลยครับ เอาของพวกนี้ไปบำรุงร่างกายท่านหน่อยก็ดีครับ”เขาจงใจเน้นย้ำคำว่า “หรูซวงเป็นคนพูดเอง” ในขณะที่พูดก็คอยลอบสังเกตสีหน้าของซิงจือเหยียนไปด้วย แววตาของเขานั้นดูใสซื่อเปิดเผย ราวกับว่ามีความตั้งใจจริงที่จะมอบของชิ้นนี้ให้ซิงจือเหยียนจากใจจริงแต่ทั้งสามคนที่อยู่ในห้องนี้ต่างรู้กันดีว่าสือเหยาจงใจ เซิ่นหรูซวงก้มหน้าลงอย่างช้า ๆซิงจือเหยียนไม่มองสือเหยาอีกเลย แต่เขากลับมองไปที่เซิ่นหรูซวง แล้วถามด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “เธอคิดจะเอาของที่ฉันให้ไปให้ใคร?”สือเหยาแสร้งทำท่าทีตกใจสุดขีด ใบหน้าหล่อเหลาที่แสดงสีหน้าแบบนี้ออกมานอกจากจะดูไม่เสแสร้งแล้ว ยังดูมีชีวิตชีวาและน่าเอ็นดูขึ้นไปอีก “นี่เป็นของที่ประธานซิงให้มาหรือครับ?”พูดจบ เขาก็แสร้งทำเป็นเดินไปหยิบกล่องของบำรุงนั้นม

ช่างเป็นคราวเคราะห์ที่เลวร้ายเหลือเกิน เพราะเหตุการณ์ความรุนแรงในครั้งนั้นแท้ ๆ ที่ทำให้เติ้งโหย่วกังถูกสมาชิกของแก๊งคู่อริฝ่ายตรงข้ามหมายหัวเข้าให้ ท่ามกลางการไล่ล่าดักล้อมและสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย ทั้งกู้เหยียนหลี่และเติ้งโหย่วกัง ต่างถูกตามล่าจนมีสภาพสะบักสะบอม จนกระทั่งเสียงปืนดังขึ้นนัดหนึ่ง เรียกความสนใจจากตำรวจในบริเวณใกล้เคียง พวกสมาชิกแก๊งเหล่านั้นถึงได้พากันหนีไปอย่างลนลาน หลังเสียงปืนดังขึ้น เดิมทีปากกระบอกปืนเล็งตรงไปยังกลางหลังของเติ้งโหย่วกัง แต่กลับพลาดไปโดนเข้าที่มือของกู้เหยียนหลี่ ในจังหวะที่เขากำลังเอื้อมมือไปกระชากตัวเติ้งโหย่วกังให้รอดพ้นจากวิถีกระสุนพอดี หลังมือของเขากลายเป็นรูเหวอะขนาดใหญ่ เลือดสีแดงฉานไหลออกมาไม่หยุด จนเกือบจะย้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวซีกหนึ่งของเติ้งโหย่วกังให้กลายเป็นสีเลือดไปทั้งแถบต่อให้โรงพยาบาลจะอยู่ใกล้และได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที แต่กระสุนนัดนั้นก็ได้ยิงทะลุทำลายเส้นประสาทที่ฝ่ามือขวาของกู้เหยียนหลี่ไปแล้ว บาดแผลภายนอกสามารถหายดีได้ แต่ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับมือนั้น แทบจะเรียกได้ว่าไม่สามารถย้อนกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีก นั่น

เมื่อจ้องมองใบหน้าด้านข้างที่งดงามและขาวนวลกับริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันสนิทของเซิ่นหรูซวงแล้ว สือเหยาก็รู้สึกถึงความไร้กำลังอย่างลึกซึ้งเขารู้ซึ้งดีว่าเซิ่นหรูซวงเป็นคนดื้อรั้นมาก เรื่องอะไรที่เธอตั้งใจจะทำแล้ว เธอจะทุ่มเทกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อให้ทำมันจนสำเร็จให้ได้ในตอนนั้น เพื่อที่จะเปิดตัวเกมแรกให้ได้ เธอถึงกับนอนแค่สิบกว่าชั่วโมงตลอดระยะเวลาห้าวันเต็ม จนตาแดงก่ำ เกือบจะหมดสติจนต้องเข้าโรงพยาบาลเขาเป็นคนที่ชื่นชมความดื้อรั้นเด็ดเดี่ยวในตัวของเซิ่นหรูซวงมากที่สุด แต่ในวินาทีนี้ เขากลับเกลียดชังมันมากที่สุดเช่นกันนอกจากตัวเขาเองแล้ว ไม่มีใครรู้เลยว่าทันทีที่เขารู้ข่าวว่าเซิ่นหรูซวงประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์นั้น ความรู้สึกของเขาแทบจะพังทลายแค่ไหน มันเหมือนกับก้าวเท้าพลาดตกจากหน้าผาลงสู่เหวที่มองไม่เห็นก้นลึก และยังคงร่วงหล่นลงไปอย่างต่อเนื่องไม่สิ้นสุดสือเหยาไร้หนทางขัดขวาง และไม่มีทางขัดขืนเจตนารมณ์ของเซิ่นหรูซวงได้เลยสักนิดเซิ่นหรูซวงก้มหน้าลง สายตาค่อย ๆ เลื่อนลอยว่างเปล่าอย่างช้า ๆในห้องพักฟื้นเงียบสงัดอยู่นานเกินไป จนเซิ่นหรูซวงเริ่มจะคุ้นชินกับความเงียบงันแบบนี้แล้วจ

อย่างไรก็ตาม ส่วนใหญ่แล้วเธอมักจะรับโทรศัพท์เมื่ออยู่ข้างกายเยี่ยนเสี่ยวไกว หากเธอออกไปรับสายโทรศัพท์ที่ระเบียงนานเข้าหน่อย เยี่ยนเสี่ยวไกวก็จะรู้สึกหงุดหงิดแล้วก่อความรำคาญ จนทำให้เธอไม่มีสมาธิในการสนทนา และต้องรีบร้อนวางสายทันทีทุกครั้งหลังจากสถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง ทางฝั่งซิงฉีหยวนก็จะคิดว่าเขารบกวนการทำงานของเธอ ทำให้ความถี่ในการโทรหากันลดน้อยลงไปด้วยครั้งสุดท้ายที่โทรหากันคือเมื่อสองวันก่อนเว่ยอวิ่นลู่คว้าโทรศัพท์ พยายามลุกออกจากตักของเยี่ยนอวี้เจ๋อเยี่ยนอวี้เจ๋อกดเอวของเธอลง พูดเสียงแผ่วว่า “รับสายตรงนี้แหละ”เว่ยอวิ่นลู่ขมวดคิ้ว “…จะทำอย่างนั้นได้อย่างไร?”เยี่ยนอวี้เจ๋อหัวเราะเบา ๆ “ทำไมจะไม่ได้กันล่ะ รับสายตรงนี้แหละ ผมอยากฟัง”เว่ยอวิ่นลู่กำโทรศัพท์แน่น ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณก็อย่าส่งเสียงออกมา”เยี่ยนอวี้เจ๋อยิ้มบางโดยไม่ปริปากพูดอะไรเธอรับสายโทรศัพท์ และคำทักทายจากปลายสายก็เป็นเหมือนเดิมทุกครั้ง ยังคงเป็นซิงฉีหยวนที่ใช้โทรศัพท์ของซิงจือเหยียนโทรมา เว่ยอวิ่นลู่พูดตอบรับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนนุ่มนวลเยี่ยนอวี้เจ๋อมองพิจารณาใบหน้าขอ

หลังจากวางสายโทรศัพท์ ผู้ช่วยที่อยู่อีกฝั่งของปลายสายก็พึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าแปลกประหลาดพร้อมกับถอนหายใจออกมา แม้แต่คนอย่างประธานซิงก็หนีโรคระแวงภรรยาไม่พ้นส่วนซิงจือเหยียนนั้น หลังจากวางสาย อยู่คุยกับซิงฉีหยวนสักพัก ก็มีโทรศัพท์เข้ามาเป็นคุณแม่ของเขาเมื่อรับสาย เสียงอ่อนโยนของคุณแม่ซิงก็ดังขึ้นว่า “อาเหยียน แม่ได้ยินว่าอวี้เจ๋อกลับจากต่างประเทศแล้วอย่างนั้นหรือ?”สีหน้าของซิงจือเหยียนดูเหนื่อยล้าอยู่บ้าง นวดขมับของตนและตอบรับในลำคอเสียงเบาแม่ของเยี่ยนอวี้เจ๋อและแม่ซิงเป็นพี่น้องคนละพ่อแต่แม่เดียวกัน จึงนับได้ว่าพวกเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน เยี่ยนอวี้เจ๋ออายุมากกว่าเขาไม่กี่ปีแม้จะกล่าวว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน แต่ทั้งสองครอบครัวก็ไม่ได้ไปมาหาสู่กันบ่อยนัก และไม่ได้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดสนิทสนมน้ำเสียงอ่อนโยนของแม่ซิงแฝงไปด้วยความตำหนิเล็กน้อย “ลูกรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าอวี้เจ๋อกลับมาแล้ว ทำไมไม่บอกกับคนที่บ้านบ้าง แม่ไม่ได้ทักทายต้อนรับอวี้เจ๋อเลยด้วยซ้ำ เสียมารยาทเกินไปแล้ว แม่เพิ่งรู้ก็ตอนที่หลิวเซวี่ยนโทรมา” หลิวเซวี่ยนเป็นแม่แท้ ๆ ของเยี่ยนอวี้เจ๋อ และเป็นพี่สาวต่างพ่อข