All Chapters of มรสุมรัก CEO ซาตาน: Chapter 721 - Chapter 730

ซิงจือเหยียนไปงานเลี้ยงอาหารอีกงานก่อนจะไปที่โรงพยาบาล ทันทีที่มาถึงโรงพยาบาล เขาก็เห็นเสี่ยวเจี๋ยที่มีใบหน้าเคร่งเครียดทันที เขาจำได้ว่าคนนี้เป็นคนที่สือเหยาจัดให้อยู่ข้างกายเซิ่นหรูซวง ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขามักจะวนเวียนอยู่นอกห้องพักผู้ป่วยของเซิ่นหรูซวงตลอด และเขาเห็นเสี่ยวเจี๋ยทุกครั้งที่มาซิงจือเหยียนมองไปโดยรอบแต่ก็ไม่เห็นเซิ่นหรูซวง เมื่อผนวกกับสีหน้าย่ำแย่ของชายตรงหน้าก็ทำให้เขาตระหนักได้ทันทีว่ามีเรื่องอะไรบางอย่างเกิดขึ้น จึงถามเขาว่า “เซิ่นหรูซวงล่ะ?”เสี่ยวเจี๋ยติดตามอยู่ข้างกายสือเหยามานาน และวันนั้นเขาก็เห็นการทะเลาะวิวาทระหว่างสือเหยากับซิงจือเหยียนที่ทางเดินของโรงพยาบาลทั้งหมด จึงสามารถเดาความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างพวกเขาได้หากเป็นในยามปกติ เขาคงจะไม่เปิดเผยข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับเซิ่นหรูซวงให้กับชายที่สงสัยว่าเป็นคู่แข่งทางด้านความรักของเจ้านายคนนี้เป็นอันขาดแต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป เซิ่นหรูซวงอาจตกอยู่ในสถานการณ์ถูกลักพาตัว นี่ไม่ใช่เวลาที่จะใช้อารมณ์นำทางในการจัดการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อซิงจือเหยียนเป็นคนที่มีความสามารถและกลยุทธ์ ไม่แน่เขาอาจมีวิธีการที่จ

กระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่างกายของเธอ ราวกับเป็นแผลไฟไหม้ที่มาพร้อมกับความเจ็บปวดแสบร้อนอย่างรุนแรงเซิ่นหรูซวงขมวดคิ้วแน่น ส่งเสียงครางเบา ๆ ด้วยความเจ็บปวด กล้ามเนื้อของเธอหดเกร็ง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง รวมทั้งบาดแผลจากอุบัติเหตุรถชนที่ปวดตุบ เมื่อทั้งสองอย่างมารวมกัน ก็แทบทำให้เซิ่นหรูซวงเจ็บปวดมากจนแทบจะผุดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้แต่เชือกมัดร่างกายของเธอเอาไว้ ไม่ว่าเธอจะดิ้นรนอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ ในทางกลับกันการกระทำนั้นกลับยิ่งทำให้เชือกบาดเนื้อของเธอจนขึ้นเป็นรอยเส้นเชือกกระแสไฟฟ้าช็อตครั้งนี้กินเวลานานกว่าครึ่งนาที เมื่อสิ้นสุดลงร่างกายทุกส่วนของเซิ่นหรูซวงก็เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดเล็ก ใบหน้าซีดเผือด อกกระเพื่อมหอบหายใจถี่ เหมือนนักกีฬาที่เพิ่งกลับมาจากการแข่งขันอย่างไรอย่างนั้นภาพเบื้องหน้าของเซิ่นหรูซวงพร่ามัวไปครู่หนึ่ง เมื่อสงบความเจ็บปวดลงได้ไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะของชายสองคนตรงหน้าเธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นและมองไปยังชายทั้งสองที่อยู่ตรงข้ามเธอชายร่างสูงและชายร่างท้วมดูเหมือนจะพอใจกับปฏิกิริยาของเธอมาก จึงส่งเสียงหัวเราะดังสนั่นเซิ่นหรูซวงใช้เวลาอยู่สักพักก่อนที่

หัวใจของเสี่ยวเจี๋ยเต้นระรัวด้วยความตกใจ พร้อมเหลือบมองซิงจือเหยียนบ้าชะมัด เขาดูออกได้อย่างไรกัน?ซิงจือเหยียนสังเกตได้ว่าความเร็วของรถช้าลงเล็กน้อยจึงพูดเสียงเรียบว่า “เร่งความเร็วหน่อย”เสี่ยวเจี๋ยกลืนน้ำลายลงคอ แล้วเหยียบคันเร่งอย่างแรงหลังจากขับรถมาได้ครึ่งชั่วโมง เสี่ยวเจี๋ยก็ขับพาซิงจือเหยียนมาถึงหน้าโรงงานร้างเนื่องจากเป็นโรงงานที่ถูกทิ้งร้างมานาน ด้านนอกโรงงานจึงมีพุ่มไม้ใบหญ้าขึ้นรกชัฏ เสี่ยวเจี๋ยพยายามอย่างมากถึงจะหาที่จอดรถที่อยู่ใกล้และเหมาะสมได้ก่อนที่เสี่ยวเจี๋ยจะทันดับเครื่องยนต์ เขาก็เห็นชายที่อยู่ด้านข้างเปิดประตูรถแล้วรีบร้อนลงจากรถไปทันที เมื่อเห็นเช่นนั้นเขาก็รีบตามไปประตูโรงงานร้างเปิดกว้าง ซิงจือเหยียนก้าวเท้ายาวเดินนำอยู่ด้านหน้า สายตาหยุดลงที่พื้นด้านข้าง เสี่ยวเจี๋ยสังเกตเห็นว่าก้าวเดินของเขาหยุดชะงักลงอย่างกะทันหันเขาเดินตามไป “มีอะไรหรือ?”ซิงจือเหยียนไม่ตอบ ถอนสายตากลับมาและรีบร้อนเดินต่อไป แต่เสี่ยวเจี๋ยยังคงสังเกตเห็นรอยล้อรถที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่ตรงจุดที่ซิงจือเหยียนมองอยู่เขาขมวดคิ้ว มองไปโดยรอบแต่ก็ไม่เห็นร่องรอยของรถคันอื่นเมื่อเข้าไป

ริมฝีปากของสือเหยายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย ก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีกตำรวจที่รับผิดชอบคดีลักพาตัวเซิ่นหรูซวงและอุบัติเหตุทางรถยนต์ของกู้เหยียนหลี่นั้นเป็นตำรวจกลุ่มเดียวกับที่จัดการคดีของเติ้งโหย่วกัง เมื่ออุบัติเหตุเกิดขึ้นอย่างซ้ำซ้อนก็แสดงว่าอุบัติเหตุต่าง ๆ เหล่านี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกต่อไป แต่เป็นการกระทำโดยเจตนา ทางตำรวจให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากและนำตัวคนขับรถบรรทุกที่เกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุวันนั้นมาสอบปากคำอีกครั้งทางตำรวจก็ได้รวบรวมหลักฐานที่เติ้งโหย่วกังเพิ่งยื่นไว้เรียบร้อยแล้ว เมื่อพิจารณาจากลำดับเวลา ตอนนี้พวกเขาน่าจะกำลังเดินทางไปจับกุมเว่ยอวิ่นลู่เวลาที่ซิงจือเหยียนจะมานั่งนิ่งด้วยความสงบนั้นเหลือไม่มากแล้วสือเหยาพิงด้านหลังศีรษะเข้ากับกำแพงแล้วหลับตาลงใครก็ตามที่กล้าแตะต้องทำร้ายเซิ่นหรูซวง สือเหยาคนนี้ได้จดจำหนี้ครั้งนี้เอาไว้แล้วในขณะเดียวกัน เยี่ยนอวี้เจ๋อเดินทางกลับมาถึงบ้านและได้รับข้อความขณะที่ยืนอยู่หน้าประตู “ตำรวจกำลังมา”แววตาของเยี่ยนอวี้เจ๋อฉายแววมุ่งมั่นว่าต้องชนะ “ฉันทราบแล้ว”เขาผลักประตูเปิดเข้าไปข้างใน โน้มตัวลงเปลี่ยนรองเท

เยี่ยนอวี้เจ๋อถามเสียงต่ำ “ใครช่วยคุณได้?”เว่ยอวิ่นลู่เดินตรงไปที่โถงทางเดินหน้าประตู จากนั้นก้มลงเปลี่ยนรองเท้า “จะเป็นเหยียนหลี่ หรือจะใครก็ได้ ต้องมีสักคนที่ยินดีช่วยฉัน”เยี่ยนอวี้เจ๋อหลุดหัวเราะเยาะขึ้นมา “กู้เหยียนหลี่หรือ?”เว่ยอวิ่นลู่ไม่โต้ตอบ จดจ่ออยู่กับการสวมรองเท้าอีกข้างให้เสร็จเท่านั้นเยี่ยนอวี้เจ๋อเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างเธอ แล้วก้มหน้ามองเธอ “ไปหาเขาก็ไร้ประโยชน์”เว่ยอวิ่นลู่ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเหยียดตัวตรง “คุณรู้ได้อย่างไร?”เยี่ยนอวี้เจ๋อยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย “คุณคิดว่าทำไมเติ้งโหย่วกังถึงหักหลังกลับคำให้การอย่างกะทันหันล่ะ? ก็เพราะกู้เหยียนหลี่ไปพูดจนเขายอม เขาไปพบเติ้งโหย่วกังที่สถานีตำรวจ ตอนเขากลับออกไป เติ้งโหย่วกังก็สารภาพบอกชื่อคุณให้ตำรวจจนหมดเปลือกแล้ว”เว่ยอวิ่นลู่เบิกตาขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดแย้งออกมาทันที “เป็นไปไม่ได้ เหยียนหลี่ไม่มีทางทำแบบนี้กับฉัน”“คุณรู้ได้อย่างไรว่าจะเป็นไปไม่ได้?” เยี่ยนอวี้เจ๋อย้อนถามกลับ “ความจริงก็เป็นแบบนั้น ช่วงหลายวันมานี้เซิ่นหรูซวงคลุกคลีอยู่กับเขาตลอด พวกเราจะไปรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาพูดคุยอะไรกัน คุณคิดว่าเพราะอะไร