Lahat ng Kabanata ng มรสุมรัก CEO ซาตาน: Kabanata 711 - Kabanata 716

ความผิดหวังอย่างลึกล้ำยากจะบรรยายผุดขึ้นมาในใจของกู้เหยียนหลี่ บีบบังคับให้เขาต้องเอ่ยปากพูดกดดันเติ้งโหย่วกังที่นั่งอยู่ตรงหน้าว่า “ถ้าผมรู้ว่าวันหนึ่งคุณจะทำเรื่องพวกนี้เพียงเพื่อผลประโยชน์ วันนั้นผมคงไม่ใช้มือปกป้องคุณจากกระสุนแล้ว”เติ้งโหย่วกังก้มหน้าลงต่ำ ตัวสั่นสะท้านอย่างรุนแรงไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำพูดของกู้เหยียนหลี่ ลมหายใจของเขาก็ยิ่งดังมากขึ้นแววตาของกู้เหยียนหลี่สะท้อนความเย็นชาในขณะที่เน้นย้ำอีกครั้ง “ผมเสียใจมากจริง ๆ ทำไมผมต้องเอาอนาคตของนักศึกษาแพทย์อย่างผมมาเสี่ยงเพื่อคุณ?”เสียงลมหายใจของเติ้งโหย่วกังยิ่งหนักหน่วงขึ้น ศีรษะของเขาก้มต่ำลงกว่าเดิม“เติ้งโหย่วกัง ผมจะพูดอีกรอบ เงยหน้าขึ้นมามองผม”เสียงของเติ้งโหย่วกังแหบแห้ง “เหยียนหลี่ อย่าทำแบบนี้”กู้เหยียนหลี่พูด “ควรจะเป็นคุณต่างหากที่อย่าทำแบบนี้”“ทางมหาวิทยาลัยสืบพบตัวตนปลอมของน้องชายน้องสาวคุณ ขั้นตอนการพ้นสภาพนักศึกษาของพวกเขาจะเสร็จสิ้นภายในวันนี้ หลังจากวันนี้พวกเขาจะไม่ได้เป็นนักศึกษาของทางมหาวิทยาลัยอีกต่อไป และปริญญาโทพร้อมปริญญาเอกของพวกเขาจะถูกเพิกถอน”กู้เหยียนหลี่ขุดคุ้ยเรื่องที่เติ้งโหย่วกัง

นี่เป็นเรื่องราวที่เนื้อหาออกจะซ้ำซากจำเจไปหน่อยตอนที่เติ้งโหย่วกังรู้แผนการของเว่ยอวิ่นลู่ครั้งแรก เขาก็ปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด แถมยังรู้สึกโกรธมากที่เหมือนกำลังโดนดูถูก เขาเตือนเว่ยอวิ่นลู่ด้วยท่าทีจริงจังว่า อย่าได้คิดจะมาใช้แผนการแบบนี้กับเขา และในฐานะนักศึกษาแพทย์ที่กำลังจะเริ่มต้นอาชีพเพื่อช่วยชีวิตคน เขายังเตือนทิ้งท้ายด้วยว่าอย่าคิดทำเรื่องที่ส่งผลร้ายต่อทั้งตัวเองและคนอื่นแบบนี้อีกแต่เว่ยอวิ่นลู่ก็ไม่ยอมแพ้ เธอตามขุดประวัติครอบครัวของเขาจนหมดเปลือก พร้อมกับเสนอผลประโยชน์ต่าง ๆ มากมาย แต่เติ้งโหย่วกังกลับไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวเลยสักนิด เขาหันหลังเดินหนีไปทันทีมีครั้งที่หนึ่งและครั้งที่สองยังพอทน ครั้งที่สามครั้งที่สี่ล่ะ? ครั้งที่เก้าครั้งที่สิบจะยืนหยัดอยู่ได้ไหมล่ะ?แล้วถ้าเกิดขึ้นตอนที่เขาต้องทุ่มแรงกายแรงใจในการเข้าทำงานในโรงพยาบาลที่ใฝ่ฝัน แต่กลับถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่าล่ะ? ในตอนที่รู้ว่าเพื่อนร่วมรุ่นที่ฝีมือสู้เขาไม่ได้ แต่เพราะมีเบื้องหลังที่ดี มีเส้นสายที่ทรงพลัง ไม่ต้องมานั่งกังวลเรื่องอนาคต ไม่ต้องกระวนกระวายใจใด ๆ ก็สามารถเข้าทำงานในโรงพยาบาลที่มีชื่อเสียงระดั

เธอกุมมือของเยี่ยนอวี้เจ๋อไว้ด้วยท่าทางวิงวอนอย่างไร้ทางออก “ไม่ไปไม่ได้หรือคะ ไม่ไปได้ไหม? คุณอยู่เป็นเพื่อนกับฉันที่บ้านได้ไหมคะ?”เยี่ยนอวี้เจ๋อใช้ฝ่ามือกุมลำคอระหงที่เรียบเนียนของเว่ยอวิ่นลู่ พร้อมตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “ไม่ได้ครับ นัดกันไว้เรียบร้อยแล้ว”เว่ยอวิ่นลู่เม้มริมฝีปากแน่น “ฉัน...”เยี่ยนอวี้เจ๋อยังคงใช้ลำแขนข้างหนึ่งโอบกอดเว่ยอวิ่นลู่ไว้ ส่วนมืออีกข้างก็กวักเรียกเยี่ยนเสี่ยวไกวที่กำลังนั่งเล่นอยู่บนพรมในห้องนั่งเล่น “ลูกรัก มาหาพ่อที่นี่หน่อยครับ”เยี่ยนเสี่ยวไกววางของเล่น แล้ววิ่งเหยาะ ๆ มาหา “คุณพ่อ คุณแม่”เยี่ยนอวี้เจ๋อดึงมือน้อย ๆ ของลูกมาวางไว้บนฝ่ามือของเว่ยอวิ่นลู่แล้วพูดว่า “ลูกรัก ช่วงบ่ายนี้พ่อมีธุระต้องออกไปข้างนอก วันนี้หนูช่วยอยู่เป็นเพื่อนแม่แทนพ่อดี ๆ ได้ไหมครับ?”เว่ยอวิ่นลู่มีสีหน้าเหม่อลอย ใบหน้าของเธอยังคงขาวซีดไร้สีเลือดเยี่ยนเสี่ยวไกวพยักหน้าอย่างว่าง่าย และกุมมือของเว่ยอวิ่นลู่ไว้แน่น “ได้ค่ะ คุณพ่อไปทำงานได้เลยค่ะ หนูจะอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่เองค่ะ”เว่ยอวิ่นลู่ยังคงอยากจะดิ้นรนขัดขืนต่ออีกสักครั้งเธอไม่ค่อยวางใจในตัวเยี่ยนอวี้เจ๋อ ตั้