Semua Bab มรสุมรัก CEO ซาตาน: Bab 731 - Bab 740

ซิงจือเหยียนขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันเล็กน้อยพ่อของเว่ยอวิ่นลู่รู้สึกขัดแย้งในใจจนแทบทนไม่ได้ ทนไม่ได้ที่จะได้ยินถ้อยคำตำหนิรุนแรงที่ซิงจือเหยียนอาจจะต่อว่าลูกสาวสุดที่รักได้ ตั้งแต่เขาเห็นซิงจือเหยียนในวันนี้ ชายหนุ่มก็เอาแต่ขมวดคิ้วเคร่งขรึม ถึงจะเห็นร่องรอยความกังวลที่มีต่อเว่ยอวิ่นลู่อยู่บ้างในแววตา แต่ส่วนใหญ่มักจะนิ่งเงียบและเคร่งเครียดแผ่แรงกดดันคงกำลังตำหนิเว่ยอวิ่นลู่อยู่สินะพ่อของเว่ยอวิ่นลู่รู้สึกขมขื่นภายในใจซิงจือเหยียนเป็นเด็กที่จิตใจดี ในเมื่อเว่ยอวิ่นลู่ก่อเรื่องร้ายแรงขนาดนี้ การที่เขาจะตำหนิต่อว่าเธอก็ถือเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลแล้ว ต่อให้เปลี่ยนเป็นตัวเขาเองก็คงต้องมีความรู้สึกขุ่นเคืองใจอยู่บ้าง เพราะไม่มีใครอยากจะให้คนที่นอนเคียงข้างกันทุกคืนกลายเป็นคนที่วางแผนฆ่าคนอื่นเพียงเพื่อชื่อเสียงจอมปลอมได้ลงคอซิงจือเหยียนยังไม่ทันได้พูดอะไร พ่อของเว่ยอวิ่นลู่ก็ตบบ่าของซิงจือเหยียนเบา ๆ แล้วพูดว่า “จือเหยียน วันนี้พ่อขอทิ้งศักดิ์ศรีของคนแก่ เพื่อขอให้ลูกฟังพ่อพูดสักหน่อย”“พ่อพูดมาได้เลยครับ”“ลู่ลู่... ไม่ใช่ลูกสาวในสายเลือดแท้ ๆ ของตระกูลเว่ย” พ่อของเว่ยอวิ่นลู่พู

เซิ่นหรูซวงยิ้มออกมาบาง ๆ “ได้ค่ะ”อวี๋จื่อฉียังมีงานที่ร้านกาแฟต้องไปจัดการ อยู่ต่อไม่นานก็ขอตัวกลับไปเซิ่นหรูซวงถามสือเหยา “สถานการณ์ทางด้านกู้เหยียนหลี่เป็นอย่างไรบ้าง”สือเหยาเล่ารายละเอียดทุกอย่างออกมา กู้เหยียนหลี่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างทางไปสถานีตำรวจ เป็นแผนเดิมเหมือนครั้งก่อน แต่ไม่ใช่รถบรรทุก เป็นรถเก๋งที่คนขับเมาแล้วขับฝ่าไฟแดงพุ่งชนรถแท็กซี่ที่กู้เหยียนหลี่นั่งอยู่พอดีกู้เหยียนหลี่นั่งอยู่เบาะหลังจึงได้รับแรงกระแทกไม่มากนัก หลังเกิดเหตุเขายังแข็งใจพยุงร่างกายไปช่วยคนขับแท็กซี่ออกมาได้ แต่ทางคนขับอาการค่อนข้างสาหัส ถูกส่งตัวไปห้องฉุกเฉินและยังไม่ฟื้นจนถึงตอนนี้จากการสอบสวนของตำรวจ คนขับรถเก๋งคันนั้นทำธุรกิจล้มเหลวและติดหนี้มหาศาล จึงเอาแต่ดื่มเหล้าประชดชีวิตไปวัน ๆ ขณะเกิดเหตุ เขาอยู่ในอาการมึนเมาจนขาดสติและไม่รู้ตัวว่าขับรถฝ่าไฟแดง จนพุ่งชนรถที่กู้เหยียนหลี่นั่งอยู่เข้าอย่างจังเซิ่นหรูซวงฟังจบก็หัวเราะออกมา “มุกเดิม ๆ ขี้เกียจเปลี่ยนแผนแล้วสินะ”สือเหยาไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้า เขาเม้มริมฝีปากแน่น สายตาจดจ้องไปที่หลังมือของเซิ่นหรูซวง ดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอย

เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวชุนคลำไปตามกำแพงและค่อย ๆ ขยับไปทางประตู เซิ่นหรูซวงรู้สึกระอาใจอยู่หน่อย ๆ “กลับมาเถอะ ฉันไม่ได้บอกให้เธอไป”เจียงเสี่ยวชุนยังคงไม่ยอมหันหลังกลับมา ปิดตาและพูดกระซิบเสียงเบาว่า “ฉันอยู่ต่อได้จริง ๆ หรือ? ถ้าพวกเธอคิดอยากจะทำต่อก็เชิญเลย ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ฉัน ฉันออกไปก็ได้…”เซิ่นหรูซวงถลึงตามองเธอพร้อมพูดข่มขู่ว่า “ฉันบอกให้เธอนั่งลง ห้ามออกไป”เจียงเสี่ยวชุนหันหลังกลับมาทันที ยิ้มน้อย ๆ ตามมารยาทแล้วนั่งลง ก่อนจะวางตะกร้าผลไม้ที่ถืออยู่ลงบนพื้นสือเหยาก้มหน้าลงลูบจมูก แล้วลุกขึ้นไปนั่งบนโซฟาด้านข้างเมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น เจียงเสี่ยวชุนก็ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย “ไม่เป็นไรหรอก นายนั่งตรงนั้นต่อก็ได้ ฉันจะแกล้งทำเป็นไม่เห็นอะไร”เซิ่นหรูซวงถลึงตาใส่เธอทันทีเจียงเสี่ยวชุนกลับมานั่งตัวตรงเรียบร้อยอีกครั้งหลังจากผ่านไปสักพัก เซิ่นหรูซวงก็พูดว่า “เอาล่ะ หยุดเสแสร้งได้แล้ว”เจียงเสี่ยวชุนหัวเราะเบา ๆ กระแอมไอออกมาสองสามครั้ง แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “เซิ่นหรูซวง เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธอบอกฉันมาหน่อยสิ เวลาผ่านไปไม่กี่วัน ทำไมเธอถึงกลับเข้าห้องผ่าตัดอีกแล้ว ฉันกำลั

“เพียงแต่เขามาไม่ทันจริง ๆ เขายังอยู่ระหว่างทางตอนที่พวกเราหาคุณเจอ ผมก็เลยบอกให้เขารออยู่ที่ประตูทางเข้าโรงพยาบาล และพอผมพูดเช่นนั้นเขาก็รออยู่ที่หน้าประตูตลอด”ในใจของเสี่ยวเจี๋ยรู้สึกพะอืดพะอมจนแทบคลั่ง ถ้าไม่ใช่เพื่อเรื่องความรักของพี่เหยา จะต่อยตีให้ตายอย่างไร เขาก็ไม่เชื่อว่าตัวเองจะใส่ใจและอธิบายเรื่องต่าง ๆ แทนพี่เหยามากมายขนาดนี้ เพราะกลัวว่าซิงจือเหยียนจะหาทางฉวยโอกาสเซิ่นหรูซวงหัวเราะเบา ๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้น “โอเค ฉันเข้าใจแล้ว”เสี่ยวเจี๋ยพูดตะกุกตะกัก “ความหมายของผมก็คือ อืม…คุณหนูเซิ่น อย่าลืมพี่เหยาโดยเด็ดขาดนะครับ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ผมก็แค่…”เซิ่นหรูซวงเม้มริมฝีปากและพูดว่า “ฉันรู้ว่าคุณหมายความว่าอะไร”เสี่ยวเจี๋ยอดทนอยู่ไม่ไหวอีกต่อไปจึงยืนตัวตรง “ถ้าอย่างนั้น ถ้าอย่างนั้นผมพูดจบแล้วก็ขอตัวก่อนนะครับ”เซิ่นหรูซวงพยักหน้า มองเสี่ยวเจี๋ยวิ่งออกไปจากห้องพักผู้ป่วยราวกับกำลังหลบหนีก็ไม่ปาน จึงส่ายหัวออกมาด้วยความระอาใจอาจเป็นเพราะเสี่ยวเจี๋ยตระหนกมากเกินไปจนลืมปิดประตูตอนออกไป ข้างนอกมีคนเดินขวักไขว่ไปมา มีเสียงเซ็งแซ่มากมายเซิ่นหรูซวงไม่ได้ตั้งใ

เจียงเสี่ยวชุนไม่ได้เป็นคนที่อยู่ในสถานการณ์และเกี่ยวข้องโดยตรง จึงไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกในตอนนี้ของเซิ่นหรูซวงได้อย่างแท้จริง และทำได้เพียงเงียบโชคดีที่สือเหยานำอาหารกลับมาแล้ว กลิ่นหอมของอาหารแผ่ซ่านไปทั่วห้องและขจัดบรรยากาศที่หนักอึ้งออกไปทันทีในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เซิ่นหรูซวงพยายามหาโอกาสพูดคุยกับกู้เหยียนหลี่และซิงจือเหยียนอยู่ตลอด แต่พวกเขาก็ไม่เคยปรากฏตัวขึ้นเลยเซิ่นหรูซวงถึงกับเคยขอให้สือเหยาพาเธอออกไปตามหา แต่คนของตระกูลเว่ยได้ออกไปจากโรงพยาบาลตั้งนานแล้ว พวกเขารับศพของเว่ยอวิ่นลู่ออกไปแล้วกู้เหยียนหลี่กับซิงจือเหยียนเองก็ไม่เคยเห็นเลยแม้แต่เงา หากตามที่พยาบาลบอก กู้เหยียนหลี่ออกจากโรงพยาบาลในวันที่ร่างของเว่ยอวิ่นลู่ถูกรับตัวไปเซิ่นหรูซวงเคยไปที่ห้องพักผู้ป่วยของกู้เหยียนหลี่ แล้วก็มองผู้ป่วยคนอื่นที่เข้ามาพักด้วยความเหม่อลอยถ้าเป็นไปได้ เซิ่นหรูซวงคิดอยากจะพูดคุยกับเขาต่อหน้าแต่เห็นได้ชัดว่า ตั้งแต่กู้เหยียนหลี่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และออกไปจากโรงพยาบาลก็ไม่เคยมาเยี่ยมเธอเลยสักครั้ง อาจเป็นเพราะเขาไม่อยากเห็นหน้าเธอหรือบางทีเขาอาจกำลังนึกเสียใจภายหลัง