Tous les chapitres de : Chapitre 171 - Chapitre 180

มือของเจียงซู่ตะเกียกตะกายในอากาศ อยากจะหาที่ยึดเกาะ ทว่าสุดท้ายกลับคว้าได้แค่ความว่างเปล่า ร่างกายของเธอจึงล้มหงายหลัง ก้นกระแทกพื้น ความเจ็บปวดจากก้นกบทำให้ใบหน้าของเธอซีดขาวในฉับพลันขณะที่เวิงอี๋ตกลงในอ้อมกอดของโจวซือเหย่อย่างปลอดภัย ได้รับการปกป้องอย่างดีเยี่ยม“เพื่อนเจียง คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ? ผมจะช่วยพยุงคุณขึ้นมา”และในขณะนั้นเอง เสียงของพานหยางก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับการสัมผัสตัวเธอ แม้จะสัมผัสผ่านเสื้อผ้า แต่เจียงซู่ก็รู้สึกเหมือนถูกงูพิษรัดรอบร่าง ขนลุกชันไปทั้งตัว และทุกที่เขาสัมผัสราวกับถูกกัดกร่อนไปหมดระยะห่างที่เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้เจียงซู่มองเห็นความร้ายกาจซ่อนอยู่ในรอยยิ้มของเขา และทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวเหมือนเหตุการณ์ในอดีตกำลังกลับมา“ออกไป——”ร่างกายของเจียงซู่เกร็งไปหมด เสียงของเธอแทบจะถูกเค้นออกมาจากลำคอ“เพื่อนเจียง...”“ไปให้พ้น! ฉันบอกให้แกไปให้พ้น——”เจียงซู่มีอารมณ์รุนแรงจนกล้ามเนื้อทั่วร่างกายสั่นเทาเหลียงจินฮั่นขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “เจียงซู่ เธอทำบ้าอะไร? คนเขาหวังดีจะช่วยพยุง ทำไมเธอถึงได้อาละวาดแบบนี้?”เจียงซู่มองเขา สายตาของ

เจียงซู่ได้ยินเสียงและมองไปยังที่มาของเสียง แล้วก็เห็นโจวซือเหย่กับเหลียงจินฮั่นยืนอยู่ด้านนอกห้องตรวจและประโยคเมื่อครู่ก็เป็นคำพูดของเหลียงจินฮั่นส่วนโจวซือเหย่มีสีหน้าเย็นชาและไม่แสดงอาการผิดปกติใด ๆเว่ยชิงหางเอียงหน้ามองไปทางเจียงซู่ ความหมายของสายตานั้นชัดเจนว่าเป็นการถามตอนนี้เขาควรทำอย่างไรดี?สายตาของเจียงซู่ที่มองเหลียงจินฮั่นเต็มไปด้วยความรังเกียจ เธอเอ่ยเสียงเย็นชาว่า “นายคงลอบคบชู้จนเป็นนิสัย มองใครก็ดูเหมือนกำลังนอกใจไปหมด”นี่เป็นครั้งแรกที่เหลียงจินฮั่นรู้สึกถึงความอาฆาตและรังเกียจที่รุนแรงจากเจียงซู่ เมื่อก่อนเธอไม่เคยเป็นแบบนี้เลย มีแต่จะพยายามประจบเอาใจเขาอย่างหน้าด้าน ๆเขาขมวดคิ้ว กล่าวด้วยน้ำเสียงขึงขัง “พูดจาให้เหมือนคนหน่อยได้ไหม?”เจียงซู่ใช้น้ำเสียงที่ใจเย็น เอ่ยคำพูดโจมตี “ก่อนจะให้ฉันพูดจาให้เหมือนคน ก็ต้องดูด้วยว่านายเป็นคนหรือเปล่า”พูดจบ เธอก็ไม่สนใจว่าสีหน้าของเขาจะดูแย่แค่ไหน จับแขนของเว่ยชิงหางเพื่อพยุงแล้วเดินออกไปเหลียงจินฮั่นเบิกตากว้างด้วยความไม่พอใจ “ยัยแซ่เจียงนี่ ฉันให้เกียรติเธอมากเกินไปแล้วใช่ไหม!?”กล้าดียังไงมาพูดกับเขาแบบนี้

ฤทธิ์ของยาแก้ปวดทำให้เจียงซู่หลับสนิทตลอดทั้งคืนเมื่อตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น พอเห็นโจวซือเหย่นอนอยู่ข้าง ๆ เธอถึงกับตกตะลึงโจวซือเหย่นอนหลับอย่างเป็นระเบียบ หลับไปในท่านอนราบเรียบตลอดคืน เขาลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่ง เสียงแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่น “อรุณสวัสดิ์”เจียงซู่มองไปที่ประตูแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “คุณเข้ามาได้ยังไง?”เธอมานอนที่ห้องรับรองแขก และที่สำคัญเมื่อคืนประตูก็ถูกล็อกจากด้านในโจวซือเหย่ตอบตรง ๆ “เปิดประตูเข้ามา”“...”จริงด้วย นี่คือบ้านของเขา เขาย่อมมีกุญแจไขประตูเข้ามาได้ เป็นเธอที่คิดมากไปเองสายตาของโจวซือเหย่จับจ้องไปที่บั้นเอวของเธอ พลางถามด้วยความเป็นห่วง “ดีขึ้นหรือยัง?”เจียงซู่หรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง ปิดบังอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ในแววตา และตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “จะดีหรือไม่ดี บาดแผลก็อยู่ตรงนี้”ความห่วงใยที่มาช้าของเขา ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเยาะเย้ยและรู้สึกเสียหน้าต่อหน้าผู้คนมากมาย สามีของเธอผลักเธอออกไปอย่างไร้ความปรานี และเลือกที่จะประคองผู้หญิงคนอื่น ใครเห็นก็ต้องบอกว่าน่าสมเพชใช่ไหม?โจวซือเหย่รู้สึกผิดในใจ ไม่มีข้อแก้ตัวใด ๆ เหตุการณ์เมื่อคืนเป็นความผิดของเขาจ

สายตาของเจียงซู่จับจ้องไปที่หญิงสาววัยเยาว์อีกครั้ง แผ่นหลังของเธอเหยียดตรง ทว่าภายใต้ท่าทีที่ดูสงบนั้นกลับถูกหักหลังด้วยมือทั้งสองข้างท่าทางที่หญิงสาวใช้มือเช็ดเหงื่อบนขาบ่งบอกถึงความตื่นตระหนก ความไม่สบายใจ และทำอะไรไม่ถูก เมื่อสบเข้ากับสายตาของเจียงซู่ เธอก็แสดงอาการตกใจ รีบหลบสายตาไปด้วยความรู้สึกผิดทันที สารภาพตามตรงว่า เจียงซู่เคยเห็นเรื่องราวสกปรกที่ขัดต่อหลักมนุษยธรรมและศีลธรรมอันดีงามของผู้คนทั่วไปในวงสังคมนี้มามากมายแล้ว แต่เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นกับตัวเอง เธอก็ยังคงรู้สึกว่ามันช่างเหลวไหลเหลือเกินเธอไม่รู้ว่าเวินเหยาฉินใช้เงินไปเท่าไหร่ เพื่อล่อลวงบัณฑิตสาวที่จบจากมหาวิทยาลัยชื่อเสียงให้ก้าวข้ามขีดจำกัดและทำเรื่องเช่นนี้ได้ เจียงซู่รู้สึกเพียงว่ามันช่างบ้าบอคอแตก และเป็นเรื่องที่เกินจะเข้าใจได้กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ เจียงซู่ก็เอ่ยถามออกไปว่า “เรื่องนี้ ซือเหย่รู้ด้วยหรือเปล่าคะ?”เวินเหยาฉินไม่ได้ตอบคำถามของเธอ “หลังจากนี้พวกเขาจะไม่มีการติดต่อกันอีก เธอคือแม่ของเด็ก”คำตอบเช่นนี้บ่งบอกอย่างชัดเจนว่าโจวซือเหย่ก็เห็นชอบด้วยเช่นกัน ใช่แล้ว ถ้าเขาไม่ตกลง เวินเหยาฉินก็ไ

ที่นอนนุ่ม ๆ โอบอุ้มร่างเธอไว้ กลิ่นหอมจาง ๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นของเธอโชยเข้าจมูกสีหน้าของเจียงซู่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นเพื่อผลักคนที่อยู่ด้านบนออก แต่ข้อมือกลับถูกจับตรึงไว้เหนือศีรษะ“ปล่อยฉัน”เจียงซู่พยายามบิดข้อมือของตัวเองเพื่อดึงมือออกมืออีกข้างที่ว่างอยู่ของโจวซือเหย่เลิกชายเสื้อของเธอขึ้น ก่อนสอดเข้าไป กอบกุมความนุ่มนิ่มไว้ด้วยแรงที่ไม่น้อย ทำให้เจียงซู่เจ็บจนร่างหดเกร็ง และสูดหายใจเข้าลึก“โจวซือเหย่!”เจียงซู่เผลอขึ้นเสียงสูงผิวหนังของเธอไวต่อการสัมผัสอยู่แล้ว ไม่ต้องดูก็รู้ว่ามันต้องเป็นรอยแดงช้ำแน่ ๆครั้งนี้โจวซือเหย่กลับทำอย่างไม่ใส่ใจ “ลูกของผมจะต้องมีสถานะที่ถูกต้องตามกฎหมายเท่านั้น”ทันทีที่สิ้นเสียงนั้น เจียงซู่ก็รู้สึกเย็นวาบที่ส่วนล่างของร่างกายเธอพยายามดิ้นรนสุดกำลัง “ปล่อยฉันนะ”เธอไม่ต้องการมีเพศสัมพันธ์กับเขาในสถานที่ที่แปดเปื้อนกลิ่นของผู้หญิงคนอื่นความแตกต่างด้านพละกำลังระหว่างชายหญิงนั้นมีอยู่แล้ว การต่อต้านของเธอไม่ต่างอะไรกับการโค่นต้นไม้ด้วยมด ไม่ก่อให้เกิดผลใด ๆ และการเข้าจู่โจมก็เกิดขึ้นในพริบตาเดียวการต่อต้านสุดท้ายของเจียงซู่กลับ