All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 161 - Chapter 170

ความรู้สึกตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากการที่นินทาลับหลังแล้วถูกเจ้าตัวจับได้ ความกระอักกระอวนแล่นวาบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้โจวซือเหย่เอ่ยเสียงเย็นเฉียบว่า “ต่อไป อย่าโผล่หน้ามาให้เจียงซู่เห็นอีก”ถ้อยคำนั้นทำให้ไต้ซานเหอเดือดปุดทันที เธอเริ่มด่าทอว่า“ทำไมฉันต้องฟังนายด้วยล่ะ? ยังไงฉันก็จะไป นายจะทำอะไรฉันได้? ตอนฉันนอนเตียงเดียวกับเจียงเจียง นายไปอยู่ส่วนไหนของโลกก็ไม่รู้!”เขานึกว่าเขาเป็นใครกัน?โจวซือเหย่ไม่คิดจะเถียงกับเธอให้เสียเวลา และไม่ให้โอกาสเธอระบายต่อด้วยซ้ำ ตัดสายทิ้งทันที แล้วเขาก็กดบล็อกเบอร์ไต้ซานเหออย่างไม่ลังเลต่อหน้าเจียงซู่ เจียงซู่อึ้ง “...คุณทำอะไรน่ะ?”“อย่าไปยุ่งกับคนคิดไม่ดี” โจวซือเหย่ตอบเรียบ ๆเจียงซู่ไม่เคยคิดจะทำอะไรผิดศีลธรรม แต่การที่เขามาบงการแบบนี้ เธอก็รับไม่ได้ “แปลว่าคุณจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ แต่คนอื่นทำไม่ได้งั้นเหรอ? แบบนี้มันเอาแต่ใจเกินไปแล้ว”นี่เขาถึงขั้นเริ่มสั่งห้ามเธอคบเพื่อน มันเกินไปหรือเปล่า?ทว่าโจวซือเหย่กลับโน้มตัวลงแล้วอุ้มเธอขึ้นไปวางลงบนเตียง ก่อนตัวเองจะล้มตัวลงนอนข้าง ๆ แล้วโอบกอดเธอจากด้านหลังแนบแน่นเจียงซู่ดิ้นจะลุก แต่โจ

..........ความจริงแล้วท่านผู้อาวุโสโจวเข้มงวดกับการอบรมสั่งสอนลูกหลานมาก ไม่อย่างนั้นโจวเจียวอิ๋งคงไม่ถึงขั้นลงไม้ลงมือตบตีโจวจิงเฉ่า เพียงเพราะโจวจิงเฉ่าสอบได้คะแนนดีกว่า ตอนที่เรียนมหาวิทยาลัยแล้วก็ตามในตระกูลโจว หากอยากให้คุณปู่มองเห็นต้องยอดเยี่ยมเท่านั้นอย่างโจวเจียหาว ลูกชายของบ้านสามมีนิสัยชอบเล่นการพนัน ทำให้ถูกคุณปู่เรียกเข้าบ้านเก่าให้รับโทษอยู่บ่อยครั้งแต่กรณีของโจวหว่านซินนั้น เธอไม่เพียงออกไปเถลไถล ยังดันไปยุ่งกับของต้องห้ามอีกต่างหาก พูดตามตรง อาจจะแตะเส้นตายของคุณปู่เข้าจริง ๆถ้าจะพูดกันตามจริง โจวเจียหาวเป็นผู้ชาย ย่อมได้รับความผ่อนปรนจากธรรมเนียมปฏิบัติโดยธรรมชาติ แต่โจวหว่านซินต่างออกไป เธอไม่เพียงแต่เป็นผู้หญิงเท่านั้น แต่ที่สำคัญคือเธอยังไม่บรรลุนิติภาวะ!เรื่องแล้วเรื่องเล่า เรื่องพวกนี้ล้วนแต่เหยียบย่ำอยู่ในเขตทุ่นระเบิดของคุณปู่ทั้งสิ้นความกังวลของโจวหว่านซินจึงไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลย พอถึงคฤหาสน์เก่า เธอก็ถูกเรียกเข้าห้องหนังสือทันที โดยมีโจวซือเหย่ตามเข้าไปด้วยโจวหว่านซินหน้าซีดราวคนหมดอาลัยตายอยากไม่นาน พ่อบ้านก็ถือแส้หวายเดินเข้ามา ทุกคนที่อย

“แม่ หนูไม่ไป พี่ พี่พาหนูกลับบ้านเถอะ หนูไม่อยากอยู่ที่นี่…”เสียงร้องไห้สะอื้นของโจวหว่านซินค่อย ๆ จางหายไป จนในที่สุดไม่เหลือให้ได้ยินอีกเวินเหยาฉินตาแดงก่ำ น้ำตาเอ่อ “อาเหย่… เราพาน้องกลับดีไหม? น้องยังเด็กขนาดนี้ จะทนความลำบากแบบนี้ได้ยังไง”โจวซือเหย่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ไม่อาจโต้แย้งได้ “ไม่เผชิญความลำบากตอนนี้ ต่อไปก็มีแต่จะลำบากมากกว่านี้นะครับ”สิ่งที่คุณปู่พูดไว้ถูกต้อง ปัญหาของน้องสาวเขาล้วนเป็นผลมาจากการที่พวกเขาตามใจจริง ๆเพราะสงสารน้องสาวที่กำพร้าพ่อตั้งแต่เล็ก ๆ เขาจึงทำใจไม่ได้ที่จะเข้มงวดกวดขันกับน้องสาวเพียงคนเดียวคนนี้เมื่อได้ยินลูกชายปฏิเสธ เวินเหยาฉินก็ร้องไห้หนักขึ้นเธอรักลูกสาว แต่ก็ทำอะไรลูกชายไม่ได้ หากขืนพยายามพาเธอกลับด้วยกำลังก็เท่ากับต่อต้านลูกชายสุดท้าย เวินเหยาฉินจึงต้องกลับบ้านด้วยดวงตาแดงก่ำตลอดเหตุการณ์ เจียงซู่เฝ้ามองทุกอย่างที่เกิดขึ้นเหมือนคนนอกในสายตาเธอ ยิ่งเข้าไปเร็วยิ่งดี ด้วยนิสัยการสปอยล์ลูกของแม่สามี ถ้าไม่บำบัดเดี๋ยวนี้ ต่อไปโจวหว่านซินจะกลายเป็นขี้ยาอย่างสมบูรณ์ พอถึงเวลานั้น ก็สายเกินแก้แล้วหลังออกจากสถานบำบัด ทั้

เว่ยชิงหางล้วงโทรศัพท์สีขาวออกมาจากกระเป๋า “เอ่อใช่ นี่คือโทรศัพท์ที่คุณทำตกไว้ที่ไซต์งาน”นั่นเป็นโทรศัพท์ที่เธอทำหล่นไว้ตอนที่ถูกจับตัวไป เจียงซู่รับมาพร้อมเอ่ยว่า “ขอบคุณค่ะ”เธอเพิ่งคุยกับเว่ยชิงหางไปไม่กี่ประโยค เฉียวฉีก็เดินเข้ามา “พี่หางคะ”ครั้งนี้เฉียวฉีดูมีไหวพริบขึ้นมาก แถมยังริเริ่มทักทายเธอด้วย “เจียงซู่ มาทำความรู้จักกันใหม่นะ ต่อไปเราจะเป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้ว”เจียงซู่เลิกคิ้วเล็กน้อย มองไปยังเว่ยชิงหางอย่างประหลาดใจ เธอเห็นความรู้สึกจำใจและถูกบังคับจากสายตาของเขาดูเหมือนว่าเขาจะถูกบีบให้ทำแบบนี้เมื่อเห็นคนยิ้มแย้มทักทาย ก็ไม่ควรจะทำหน้าบึ้งใส่ และในเมื่ออีกฝ่ายพูดจาอย่างสุภาพ เจียงซู่ก็ไม่คิดจะทำเมิน “ยินดีค่ะ”เฉียวฉีโอ้อวด “วันมะรืนนี้พี่หางจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับฉัน อย่าลืมมาให้ได้นะ”พูดตามตรง งานเลี้ยงต้อนรับนี้ เจียงซู่ไม่ค่อยอยากไปสักเท่าไหร่สำหรับเฉียวฉีที่อยากจะถือเธอเป็นคู่แข่งความรักนั้น เจียงซู่วางตัวในลักษณะที่ขออยู่ห่าง ๆ อย่างให้ความเคารพ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเธอแต่งงานแล้ว แต่ไม่รู้ว่าทำไมเฉียวฉีถึงยังจ้องจะเล่นงานเธออยู่ได้เพราะการปรากฏตัวของเฉี

เขาเองก็หมดกำลังใจแล้วไม่รู้ว่าเป็นเพราะความอดทนของโจวซือเหย่หมดลงแล้วหรือเปล่า ในช่วงหลัง ทั้งคู่ก็เงียบใส่กัน จนกระทั่งให้น้ำเกลือเสร็จ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลยเจียงซู่ก็ไม่ได้ใส่ใจ การเงียบแบบนี้ก็สงบดีโจวซือเหย่หลับไปด้วยฤทธิ์ยาหลังจากเจียงซู่ถอดเข็มแล้ว เธอก็ไม่ได้นอนเตียงเดียวกับโจวซือเหย่ แต่ออกจากห้องนอนใหญ่แล้วไปนอนที่ห้องรับรองแทนสภาพร่างกายของโจวซือเหย่ค่อนข้างดี หลังจากนอนหลับไปคืนหนึ่ง วันรุ่งขึ้นเขาก็เป็นปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นวันถัดมา ตอนที่เจียงซู่ลงมาจากชั้นบน โจวซือเหย่กำลังนั่งทานอาหารเช้าอยู่แล้วเจียงซู่จึงไปนั่งร่วมโต๊ะด้วยเมื่อเห็นเธอลงมา เจ้าเหมียวพันธ์บริติชชอร์ตแฮร์ก็เข้ามาอ้อนเธอ มันไม่สนใจต่อการเพิกเฉยของเธอเลยซึ่งเหมือนกับตัวเธอในอดีตหลังจากนั้นไม่นานนัก เสียงจามก็ดังขึ้นกลางห้องอาหาร ผู้ที่ส่งเสียงนั้นก็คือโจวซือเหย่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอการจามติดต่อกันทำให้ดวงตาของโจวซือเหย่แดงก่ำเจียงซู่: “ป้าเฉินคะ เอาแมวออกไป”เมื่อไม่มีแมวอยู่ด้วย อาการจามของโจวซือเหย่ก็เริ่มดีขึ้นเรื่อย ๆเจียงซู่: “เอาแมวไปให้คนอื่นเลี้ยงเถอะค่ะ”โจวซือเ