ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก의 모든 챕터: 챕터 291 - 챕터 300

ตลอดทั้งกระบวนการที่แสนรุนแรงนั้น เจียงซู่ไม่รับรู้เลยว่าโจวซือเหย่จะรู้สึกอิ่มเอมใจเพียงใด แต่ที่แน่ ๆ คือเธอไม่ได้รับรู้ถึงความสุขสมเลยแม้แต่นิดเดียว สิ่งเดียวที่เธอสัมผัสได้คือความเจ็บปวดร้าวรานไปทั้งกายและใจทว่าเมื่อความใคร่ถูกเติมเต็มจนพึงพอใจแล้ว อารมณ์ของผู้ชายก็เริ่มผ่อนคลายลง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เพิ่งจะงอกเงยขึ้นมาบ้างทำให้เขาแสดงความเมตตาออกมาเป็นครั้งแรก ด้วยการอุ้มเธอเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดร่างกายผิวพรรณของเจียงซู่นั้นบอบบางราวกับกลีบดอกไม้ เพียงแค่เขาออกแรงบีบเค้นเล็กน้อย ร่องรอยฟกช้ำดำเขียวก็ปรากฏชัดเจนจนน่าตกใจโจวซือเหย่เริ่มลงมือเช็ดตัวให้เธออย่างแผ่วเบากว่าเดิม น้ำเสียงที่เคยเกรี้ยวกราดก็อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด “เราเป็นสามีภรรยากัน ไม่ใช่คู่แข่ง คุณไม่จำเป็นต้องตั้งแง่กับผมถึงขนาดนี้”เจียงซู่ยังคงรักษาคำพูดที่เคยรับปากไว้ เธอไม่ได้เอ่ยโต้แย้งหรือประชดประชัน แต่กลับตอบรับอย่างว่างง่ายจนน่าใจหาย “เข้าใจแล้ว”ความเด็ดขาดของเธอ ทำให้โจวซือเหย่ถึงกับไปไม่เป็น เขาไม่รู้ว่าจะสานต่อหัวข้อสนทนานี้อย่างไรให้เธอกลับมามีชีวิตชีวาเหมือนก่อนหลังจากทำความสะอ

ป้าเฉินที่ได้ยินเสียงเอะอะรีบวิ่งออกมาดูเหตุการณ์ ทว่าเพียงแค่สบเข้ากับสายตาที่ดุดันและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกของโจวซือเหย่ ความกล้าที่จะเข้าไปห้ามปรามก็มลายหายไปสิ้น เธอทำได้เพียงล่าถอยออกไปอย่างหวาดกลัวเจียงซู่ก้าวเดินอย่างโซซัดโซเซ ร่างบอบบางถูกลากไปตามพื้นพรมราวกับตุ๊กตาไร้ชีวิตจนถึงห้องนอนโจวซือเหย่เหวี่ยงเธอลงบนเตียงกว้างจนเกิดเสียงดัง ตุบ ด้วยท่าทีที่ไม่ใยดีเจียงซู่นอนฟุบหน้าอยู่บนฟูกหนา หายใจหอบถี่ด้วยความจุกและเจ็บปวด โจวซือเหย่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “สงสารมันมากนักเหรอ?”มัน ที่เขาพูดถึงจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากเว่ยชิงหางเจียงซู่ยันกายขึ้น จ้องเขม็งไปที่เขาด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ไปด้วยความโกรธแค้น เธอไม่คิดจะเสวนากับคนพาล จึงพยายามจะลุกหนีออกไปข้างนอกทว่าโจวซือเหย่กลับคว้าแขนเธอไว้แล้วกระชากกลับมาอย่างแรงจนร่างเธอแทบกระเด็น “ผมกำลังถามคุณอยู่!”เจียงซู่โกรธจนตัวสั่น เธอตวัดฝ่ามือสวนกลับไปหมายจะฟาดใบหน้าที่แสนเย่อหยิ่งนั่นสักฉาด ทว่าโจวซือเหย่กลับว่องไวกว่า เขารวบข้อมือเธอไว้ได้ทันควันก่อนจะกดร่างเธอชิดติดกับกำแพงเย็นเฉียบเจียงซู่ดิ้นไม่หลุด และตะโกนใส่หน้าเขาอย

สีหน้าของเจียงซู่เรียบเฉยไร้ความรู้สึก ทว่าในใจกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง การลืมตามาแล้วไม่พบโจวซือเหย่คือพรที่เธอปรารถนาที่สุดในตอนนี้ไม่สิ แม้แต่ในอนาคตอันยาวไกล หากเป็นไปได้เธอก็ไม่อยากจะพบหน้าผู้ชายคนนี้อีกเลยตลอดชีวิตทว่า โลกนี้มีคำกล่าวที่ว่า คนชั่วมักตายยาก เมื่อครู่เพิ่งเอ่ยถึงเขา ร่างที่แสนเกลียดชังก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูห้องพักผู้ป่วยในทันที ตายยากจริง ๆ คนคนนี้โจวซือเหย่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมกริบมองร่างบอบบางบนเตียงด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุกป้าเฉินที่นั่งเฝ้าอยู่รีบลุกขึ้นยืนทันทีเพื่อเปิดพื้นที่ให้เขา ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป ทว่าเธออดไม่ได้ที่จะกระซิบเตือนโจวซือเหย่เสียงเบาด้วยความห่วงใย “คุณผู้ชายคะ ตอนนี้คุณผู้หญิงร่างกายอ่อนแอมาก มีอะไรก็ค่อย ๆ พูด ค่อย ๆ จากันนะคะ”โจวซือเหย่ไม่ได้ตอบรับหรือแม้แต่จะพยักหน้าให้คำแนะนำนั้น เขาเพียงแค่มองตรงไปยังคนบนเตียงนิ่ง ๆทันทีที่ป้าเฉินเดินจากไป ประตูถูกปิดลง ความเงียบสงัดราวกับป่าช้าก็เข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ แม้เครื่องปรับอากาศจะทำงานอย่างเต็มประสิทธิภาพ แต่ก็ยังไม่อาจสู้กลิ่นอายความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของคนทั

ป้าเฉินมองแผ่นหลังที่นิ่งสงัดของเจียงซู่ด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เธอทำได้เพียงพยักหน้าตอบรับเบา ๆ แล้วเดินออกจากห้องไปภายในห้องนอนที่มืดสลัว มีเพียงเสียงเคี้ยวอาหารที่ดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ เจียงซู่ฝืนทานอาหารเย็นที่ป้าเฉินยกมาให้จนหมดเกลี้ยงทุกคำ เธอรู้ดีว่าหากจะหนี เธอต้องมีพละกำลัง เมื่อกระเพาะที่ว่างเปล่าได้รับสารอาหาร ร่างกายที่เคยอ่อนล้าก็เริ่มฟื้นคืนกำลังมาบ้าง หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ เธอก็เอนกายลงพักผ่อนบนเตียงเพื่อรอคอยเวลาที่เหมาะสมครั้นเมื่อเข็มนาฬิกาบอกเวลาดึกสงัด เจียงซู่ที่นอนนิ่งอยู่ก็ลืมตาขึ้นในความมืด แววตาของเธอไม่มีความลังเลเหลืออยู่เลย เธอพลิกตัวลงจากเตียง คว้าผ้าปูที่นอนและผ้าคลุมเตียงออกมาทั้งหมด ผูกปมต่อกันเป็นเชือกอย่างแน่นหนา ปลายด้านหนึ่งผูกติดกับขาเตียงที่หนักแน่น อีกปลายหนึ่งโยนลงมาจากระเบียงชั้นสองเจียงซู่ดึงเชือกผ้าเพื่อทดสอบความแข็งแรง เมื่อมั่นใจว่ามันจะรับน้ำหนักเธอได้ เธอก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะปีนข้ามระเบียงและค่อย ๆ ไถลตัวลงมาอย่างเงียบเชียบ ทันทีที่เท้าทั้งสองข้างสัมผัสพื้นหญ้าเย็นเฉียบ เธอไม่เสียเวลาหันกลับไปมองกรงขังนั้นอีกเลย ร่

โจวซือเหย่ตอบกลับว่า “ผมให้สิทธิ์เลือกคุณไปแล้ว จะเลือกยังไงก็ขึ้นอยู่กับตัวคุณเอง”เจียงซู่รู้สึกเหมือนตัวเองถูกต้อนให้จนมุมอยู่หน้าหน้าผาชัน ซึ่งข้างหน้าไม่มีทางไป ส่วนข้างหลังคือความตายจะก้าวต่อก็ไม่ได้ จะตายก็ยังหวาดกลัว“ฉันผิดไปแล้ว...”เธอผิดไปแล้วจริง ๆแววตาของเจียงซู่ซ่อนไว้ด้วยความสิ้นหวัง เธอสูญเสียเรี่ยวแรงทั้งหมดที่จะดิ้นรนขัดขืนเธอไม่ควรแต่งงานกับเขา ไม่ควรโลภอยากได้ในสิ่งที่ไม่ใช่ของตนเอง เพราะความโลภของเธอเองที่ทำลายตัวเธอจนย่อยยับ สิ่งที่เธอต้องเผชิญในวันนี้ เป็นผลมาจากการกระทำของเธอเองทั้งหมด เธอต้องโทษตัวเองเท่านั้น...................ณ คฤหาสน์จิ่งหยวนเจียงซู่นั่งนิ่งอยู่บนรถ เหม่อมองสถานที่ที่เธอเพิ่งจากไปไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ส่วนโจวซือเหย่ยืนอยู่หน้ารถ“จะเดินเข้าไปเอง หรือจะให้ผมอุ้มคุณเข้าไป?”เจียงซู่มองโจวซือเหย่ที่ยืนขวางอยู่นอกตัวรถราวกับภูเขาหินมหึมาที่กำลังกดทับลงมาที่ตัวเธอก็รู้สึกหายใจไม่ออกเธอเบี่ยงหลบมือของโจวซือเหย่ แล้วก้าวเดินด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้ง มุ่งหน้ากลับเข้าสู่กรงขังในห้องนอนเมื่อเห็นสภาพที่มอมแมมของเจียงซู่ คิ้วของโจ