Lahat ng Kabanata ng ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Kabanata 301 - Kabanata 310

ณ ห้องอาหารทั้งสองนั่งประจันหน้ากันเจียงซู่ทานอาหารช้ามาก ทว่าในถ้วยของเธอกลับมีกับข้าวพูนอยู่เสมอ เพราะโจวซือเหย่คอยคีบให้ตลอด แต่เธอไม่มีความอยากอาหารเลยแม้แต่น้อย ทานไปได้เพียงไม่กี่คำก็รู้สึกอิ่มจนอยากจะวางตะเกียบลงทว่าน้ำเสียงที่เรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยคำขู่ของโจวซือเหย่ก็ดังขึ้น “นึกถึงคุณย่าของเธอไว้”เจียงซู่ชะงักงัน ก่อนจะกำตะเกียบแน่น “ฉันอิ่มแล้ว”โจวซือเหย่กลับตักซุปให้เธอหนึ่งถ้วย “ดื่มนี่ให้หมด”เจียงซู่ได้แต่ข่มความรู้สึกพะอืดพะอมในกระเพาะเอาไว้ แล้วฝืนดื่มซุปไปมากกว่าครึ่งถ้วย“พอใจหรือยัง?”คราวนี้จึงโจวซือเหย่ยอมปล่อยเธอไปเจียงซู่พูดว่า “ฉันกินเสร็จแล้ว” แล้วทำท่าจะลุกเดินหนีไปโจวซือเหย่จึงเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความรีบร้อนว่า “นั่งลง นั่งเป็นเพื่อนผมก่อน”เจียงซู่: “ฉันเหนื่อยแล้ว” เธอไม่อยากจะอยู่ตรงนี้แม้แต่วินาทีเดียวโจวซือเหย่เงยหน้าขึ้นมองเธอ เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ ทว่าสายตานั้นกลับสื่อความหมายชัดเจนว่า——ถ้ากล้าเดินออกไปก็ลองดูเจียงซู่กำหมัดแน่นก่อนจะค่อย ๆ คลายออก แล้วจำใจนั่งลงตามเดิมแต่โจวซือเหย่ไม่ได้ต้องการให้เธอนั่งอยู่เป็นเพื่อนเฉย ๆ เข

เวิงอี๋ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับควงแขนชายวัยกลางคนคนหนึ่ง เจียงซู่เคยเห็นผู้ชายคนนี้มาก่อนในรูปถ่ายครอบครัวที่เวิงอี๋เคยส่งมาให้ดูเขาคือพ่อของเวิงอี๋นั่นเองเจียงซู่กำแก้วไวน์ในมือแน่นก่อนจะค่อย ๆ คลายออก เธอไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยสักนิดที่โจวซือเหย่ไม่รักษาคำพูดก็จริง การส่งเวิงอี๋ไปอยู่บนเกาะแต่แรกก็เพื่อดึงเธอออกจากกระแสโจมตีของสังคม เป็นการปกป้องเธออย่างหนึ่ง ตอนนี้พายุสงบลงแล้ว การที่เธอจะกลับมาก็ถือเป็นเรื่องปกติ เพราะต่อให้มีคนดูแลมากมายแค่ไหน ก็คงไม่สะดวกเท่ากับเอามาไว้ข้างกายตัวเองเวิงอี๋ปล่อยมือจากพ่อของเธอ แล้วเข้าไปควงแขนโจวซือเหย่อย่างเป็นธรรมชาติ น้ำเสียงที่ใช้ก็สนิทสนมเกินควร “พี่ซือเหย่คะ พี่กระเพาะไม่ค่อยดี ทำไมยังดื่มเหล้าอีกละคะ? พอฉันไม่อยู่ พี่ก็เริ่มเกเรอีกแล้วนะ”ท่าทางของเวิงอี๋นั้นสื่อให้เห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับโจวซือเหย่นั้นไม่ธรรมดาและเต็มไปด้วยความคลุมเครือพูดจบ เธอยังถือวิสาสะจะเข้าไปแย่งแก้วไวน์จากมือของโจวซือเหย่บรรดาคุณหญิงคุณนายที่กำลังคุยกับเจียงซู่อยู่เมื่อครู่ถึงกับชะงักกริยา ต่างพากันปรายตามองมาที่เธออย่างมีเลศนัยตลอดเหตุการณ์ เจียงซู

เจียงซู่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนที่งานประมูลจะสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ หลังจากทำธุระเสร็จ เธอยืนอยู่หน้ากระจกพลางล้างมือและจ้องมองสร้อยคอที่ส่องประกายระยิบระยับอยู่บนลำคอนักธุรกิจที่แสดงละครไม่เป็น ไม่ใช่นักธุรกิจที่ดี ทักษะการแสดงของโจวซือเหย่นั้น ต่อให้ย้ายไปวงการบันเทิงก็คงรุ่งไม่แพ้กัน“ดูท่าทางตื่นเต้นกับของแค่นี้สิ พวกไม่เคยเห็นของดี ๆ ก็อย่างนี้แหละ กลิ่นอายความจนมันโชยออกมาเลยนะ”จู่ ๆ เสียงแหลมประชดประชันก็ดังขึ้นจากด้านข้างเจียงซู่เงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจก จึงเห็นเวิงอี๋ที่ปรากฏตัวขึ้นข้างหลังเธอตอนไหนไม่รู้ ถึงแม้อีกฝ่ายจะเสแสร้งเก่งแค่ไหน แต่เจียงซู่ก็ยังมองเห็นความริษยาที่พลุ่งพล่านอยู่ในดวงตาคู่นั้นของเธอเจียงซู่ไม่ได้ใส่ใจเธอ แต่ดึงสายตากลับ แล้วหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดมือจนแห้ง จากนั้นโยนทิ้งลงถังขยะก่อนจะเดินออกไปทันที ทว่าเพิ่งเดินไปได้ไม่ไกล เวิงอี๋ก็รีบตามมาขวางทางเธอไว้เวิงอี๋เชิดหน้าขึ้นเหมือนไก่ชน “เห็นฉันกลับมาแล้ว เริ่มกลัวจนตัวสั่นเลยล่ะสิ?”เจียงซู่นิ่งเงียบ มองเธออย่างใจเย็น“เธอคิดว่าการบีบให้ฉันไปจากที่นี่ จะทำให้เธอชนะใจพี่ซือเหย่ได้เหรอ?” เวิงอ

เจียงซู่ไม่อยากจะเสียพลังงานทะเลาะกับเขาอีกจึงดึงลำคอกลับมา กอดอกแล้วเบือนหน้ามองออกไปนอกตัวรถ พลางเอ่ยอย่างใจเย็น “ถ้าไม่ระบายอารมณ์ ก็ขับรถไปสักทีสิ”โจวซือเหย่คว้าหมับเข้าที่คางของเธอ บังคับให้หันกลับมาสบสายตาที่คมกริบของเขา “คุณมาสะบัดสะบิ้งใส่ผมเพื่ออะไร?”เจียงซู่ถูกบังคับให้เชิดหน้าขึ้น ท่าทางที่ผิดธรรมชาตินั่นทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัว “พอฉันไม่มีอารมณ์ตอบโต้ คุณก็ว่าฉันแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ พอฉันมีอารมณ์ขึ้นมา คุณก็ว่าฉันประชดประชัน งั้นคุณก็บอกขีดจำกัดมาสิคะ ฉันจะได้ทำตามที่คุณต้องการถูก”คิ้วของโจวซือเหย่ขมวดเป็นปมแน่น เห็นได้ชัดว่าเขาไม่พอใจในท่าทีของเธออย่างยิ่ง“พูดกับผมดี ๆ!”เจียงซู่ไม่โวยวาย ไม่ตีโพยตีพาย เธอพยายามปั้นยิ้มจอมปลอมที่เสแสร้งสุดขีดออกมา “ได้ค่ะ ฉันจะยอมฟังคุณทุกอย่าง”โจวซือเหย่เกลียดท่าทางเหมือนคนตายซากของเธอ และเกลียดความเสแสร้งพวกนี้ที่สุด เขาเพิ่มแรงบีบที่มือแล้วกระชากร่างเธอเข้ามาหาก่อนจะก้มลงปิดปากเธอไว้ด้วยริมฝีปากของเขาเจียงซู่พยายามจะหลบเลี่ยงตามสัญชาตญาณ แต่โจวซือเหย่ราวกับอ่านใจเธอออก เขาคว้าต้นคอเธอไว้ก่อนที่เธอจะขยับตัว ทำให้เธอไร้หนทางหน

เมื่อเจียงซู่ ‘เชื่อฟัง’ โจวซือเหย่ก็เริ่มผ่อนปรนการควบคุมเธอมากขึ้น อย่างน้อยเขาก็เลิกจำกัดอิสรภาพส่วนบุคคล ทำให้เธอสามารถกลับไปทำสิ่งที่อยากทำได้และในช่วงเวลานั้นเอง เจียงซู่ผ่านการคัดเลือกการแข่งขันรอบแรกของซินไค่ เป้าหมายต่อไปของเธอคือรอบชิงชนะเลิศ เธอจึงทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดให้กับการแข่งขันในครั้งนี้สาเหตุที่โจวซือเหย่สามารถบงการเธอได้ตามใจชอบ ก็เพราะเธอไร้ชื่อเสียงและไม่มีสถานะทางสังคมไม่ใช่เหรอดังนั้น เธอจึงต้องสร้างตัวตนขึ้นมาให้ได้เสียก่อน เพื่อที่จะมีแต้มต่อไว้ในมือนอกจากเรื่องการแข่งขัน เจียงซู่ยังหมั่นไปหาอาจารย์เจิงบ่อยขึ้น เธอไม่ใช่คนประประเภทหยิ่งศักดิ์ศรีในเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง ในเมื่อมีทรัพยากรทางสังคมที่สามารถใช้ประโยชน์ได้ เธอจะไม่ปล่อยให้มันสูญเปล่าเด็ดขาดถึงแม้อาจารย์เจิงจะชอบพูดจาถากถางและดูถูกเธออยู่บ่อย ๆ แต่เรื่องการสนับสนุนทรัพยากรต่าง ๆ เขากลับไม่เคยตระหนี่เลยแม้แต่น้อย เพื่อให้ใช้ประโยชน์จากทรัพยากรเหล่านี้ได้อย่างเต็มที่ เจียงซู่จึงต้องพัฒนาตัวเองในทุกด้าน เพื่อไม่ให้ถูกครหาว่าเก่งแต่เปลือก และเธอก็ไม่ต้องการทำให้ชื่อเสียงของอาจารย์ต้องมัวหม