All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 371 - Chapter 380

เจียงซู่มองเขาเหมือนมองคนเสียสติ “คุณเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก?”เธอพบว่านับวันอาการประสาทของเขายิ่งหนักข้อขึ้นเรื่อย ๆ นี่เขาเห็นการหย่าของเราเป็นแค่การเล่นขายของหรือไง?โจวซือเหย่จ้องมองเธอเขม็ง “ผมไม่เคยพูดโกหก”เจียงซู่ย้อนถาม “คำโกหกที่คุณพูดออกมามันยังน้อยไปงั้นเหรอ?”เขาหลอกล่อเธอมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วโจวซือเหย่กล่าวต่อ “ถ้าคุณไม่เชื่อผม ก็ไปเช็กข้อมูลในระบบที่สำนักงานเขตดูได้เลย จะได้เห็นกับตาว่าผมพูดจริงหรือหลอก”เจียงซู่รู้สึกว่าเขากำลังโกหก แต่ไม่รู้ทำไมภายในใจกลับรู้สึกหวั่นวิตกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเธอกล่าวว่า “เราได้รับใบหย่ามาแล้ว”คำพูดนี้จะบอกว่าตั้งใจพูดให้โจวซือเหย่ฟังก็ไม่ถูกนัก เรียกว่าพูดเพื่อเรียกขวัญกำลังใจให้ตัวเองเสียมากกว่า“คุณรู้จักสิ่งที่เรียกว่าเอกสารปลอมไหม?”คำพูดของโจวซือเหย่ค่อย ๆ ทลายความมั่นใจของเจียงซู่ลงทีละน้อย“เป็นไปไม่ได้”เจียงซู่ปฏิเสธเสียงแข็งทว่าสีหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของโจวซือเหย่ กลับทำให้เธอเริ่มใจเสียและหวั่นใจมากขึ้นทุกที เขาต้องหลอกเธอแน่ ๆ ต้องใช่แน่! ถึงในใจจะพยายามปฏิเสธ แต่ร่างกายกลับแสดงปฏิกิริยาตอบโต้ความจริงออก

เจียงซู่เอ่ย “มือก็อยู่บนตัวฉัน ฉันอยากจะโพสต์อะไรมันก็เรื่องของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาบงการ”“คุณควบคุมมือของคุณได้ก็จริง...” โจวซือเหย่เว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “แต่อิสระของคุณ ผมจะบงการยังไงก็ได้ตามใจชอบ”สิ้นคำนั้น เจียงซู่กำหมัดแน่นจนสั่น ใบหน้าซีดเผือด “คุณหมายความว่ายังไง?”โจวซือเหย่ไม่คิดจะปิดบังเจตนาของตนเองแม้แต่น้อย “คุณอยากจะอยู่ในกรง หรืออยากจะอยู่นอกกรง ก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะเลือกยังไง”เจียงซู่ย้อนถามว่า “คุณคิดจะกักขังฉันเหรอ?!”โจวซือเหย่เอ่ยตอบ “ผมบอกแล้วไง ว่าสิทธิ์ในการเลือกอยู่ที่คุณ”สิทธิ์ในการเลือกบ้าบออะไรล่ะ! เขาก็แค่ให้ทางเลือกเดียว คือเธอต้องฟังคำสั่งเขาก็เท่านั้น!เจียงซู่หันไปมองคุณปู่โจวเพื่อขอความช่วยเหลือ “คุณปู่คะ คุณจะไม่จัดการอะไรเลยเหรอ?”ทว่ายังไม่ทันที่คุณปู่จะได้เอ่ยปาก โจวซือเหย่ก็ชิงพูดขึ้นก่อน “คุณปู่ครับ ตอนนี้ผมกับเจียงซู่ยังเป็นสามีภรรยากัน นี่เป็นเรื่องขัดแย้งภายในครอบครัวของเรา ส่วนทางด้านเวิงอี๋ ผมจัดการเตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว”คำพูดนี้เป็นการนัยบอกท่านผู้อาวุโส คำขู่ก่อนหน้านี้ใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไป และไ

ไต้ซานเหอถลึงตาใส่โจวซือเหย่ด้วยความโกรธจัด “ร่วมมือกับหน่วยงานรัฐทำเรื่องปลอมแปลง นี่นายไม่เห็นกฎหมายอยู่ในสายตาเลยใช่ไหม?”โจวซือเหย่จุดบุหรี่ขึ้นสูบพลางเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ “คุณมีหลักฐานเหรอ?”หลักฐานเหล่านั้นถูกกำจัดทิ้งไปตั้งนานแล้วหากจะวัดกันที่ความเร็ว พวกเขาก็ตามโจวซือเหย่ไม่ทัน หากจะวัดกันที่อำนาจ พวกเขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาอยู่ดี ต่อให้ตระกูลเว่ยจะมีสถานะไม่ธรรมดาในเมืองกั่งเฉิง แต่มันก็ไร้ความหมายในตอนนี้อย่างที่มีคำกล่าวว่า มังกรข้ามถิ่นหรือจะสู้เจ้าที่ ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลโจวเองก็เป็นถึงระดับมังกรเมื่อพวกเขาใช้อำนาจข่มเหงขึ้นมาจริง ๆ ใครก็ไม่มีทางรับมือได้เลยไต้ซานเหอเอ่ยด้วยความเคียดแค้น “นายกะจะบีบเธอให้ตายเลยใช่ไหม?”เขาจะรู้บ้างไหมว่าตอนที่ได้ใบหย่ามา เจียงเจียงมีความสุขแค่ไหน? รู้สึกปล่อยวางเพียงใด? แต่ตอนนี้กลับต้องมารับรู้ว่าทุกอย่างเป็นแค่ฝันกลางวัน ทุกอย่างคือเรื่องโกหกขนาดคนนอกอย่างเธอยังทำใจยอมรับไม่ได้ แล้วเจียงเจียงที่เป็นเจ้าของเรื่องล่ะ เธอจะแตกสลายขนาดไหน!โจวซือเหย่กล่าวเสียงเรียบ “ไม่มีใครยอมให้เธอตาย และเธอก็ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้นด้ว

เจียงซู่รู้สึกแขนขาอ่อนแรงจนสั่นสะท้าน เบื้องหน้ามืดดับลงฉับพลัน ในหูมีเสียงอื้ออึงดังสนั่น ทว่าเธอยังคงได้ยินคำคาดคั้นจากโจวซือเหย่ เพียงแต่เธอไม่มีเรี่ยวแรงพอ และไม่อยากจะตอบคำถามใด ๆ ของเขาเลยเมื่อมองร่างของเจียงซู่ที่นั่งกองอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าซีดเผือด แววตาของโจวซือเหย่ก็ฉายแววซับซ้อนเขาไม่ได้เดินจากไป แต่กลับเปิดน้ำใส่อ่างอาบน้ำ จากนั้นก็รวบตัวเจียงซู่ที่ยังสวมเสื้อผ้าครบชิ้นอุ้มลงไปในนั้น ตัวเขาเองก็ก้าวตามลงไปด้วยเรี่ยวแรงที่เคยฝืนระเบิดออกมาครั้งสุดท้ายถูกใช้ไปจนหมดสิ้น ตอนนี้เจียงซู่ไม่มีแรงแม้แต่จะขัดขืน เธอได้แต่ปล่อยให้ร่างกายจมลงในน้ำอุ่น ยอมให้โจวซือเหย่จัดการกับร่างของเธอตามใจชอบครั้นเมื่อโจวซือเหย่ชำระล้างตัวให้เธอเสร็จ เขาก็พบว่าเจียงซู่ลมหายใจสม่ำเสมอและหลับใหลไปเสียแล้วการประท้วงด้วยการอดอาหารเข้าสู่วันที่สาม และโจวซือเหย่ก็เป็นฝ่ายยุติมันลงเพียงลำพังโจวซือเหย่ผลักประตูห้องนอนสาวเท้าก้าวเข้ามา “ไปกินข้าว”เจียงซู่ทำเป็นหูทวนลม เธอไม่แม้แต่จะชายตาแลเขาด้วยซ้ำ สายตายังคงจับจ้องออกไปนอกหน้าต่างโจวซือเหย่อุ้มร่างเธอลงมาแล้ววางเธอลงบนเก้าอี้ทานข้าว แววตาขอ

ฝ่ามือที่คาดว่าจะฟาดลงมากลับชะงักค้างกลางอากาศ ข้อมือของโจวหว่านซินถูกพันธนาการไว้แน่น ทว่าผู้ที่หยุดเธอไว้นั้นไม่ใช่คู่กรณีอย่างเจียงซู่ กลับเป็นโจวซือเหย่ที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องทำงานทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร ใบหน้าเหยเกด้วยความโกรธแค้นของโจวหว่านซินก็เปลี่ยนเป็นความอัดอั้นตันใจในชั่วพริบตา เธอเงยหน้าขึ้นพลางโชว์รอยฝ่ามือบนนวลแก้มของตนและเอ่ยว่า “พี่ เจียงซู่ตบหนู!”โจวซือเหย่ปล่อยมือออกจากการเกาะกุม ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “เธอมาที่นี่ทำไม”เมื่อไม่ได้รับความเห็นใจอย่างที่คาดหวัง โจวหว่านซินจึงขมวดคิ้วพร้อมทั้งเอ่ยขึ้นย้ำอีกครั้ง “พี่ หนูบอกว่าเจียงซู่ตบหน้าหนูไง”โจวซือเหย่เหลือบมองใบหน้าที่ไร้แม้แต่รอยแดงนั่นครู่หนึ่ง ก่อนจะถามกลับโดยไม่แย่แสคำร้องเรียน “เธอไปหาเรื่องก่อนหรือเปล่า?”“...ก็แมวของเจียงซู่ข่วนหนูก่อนนี่!” โจวหว่านซินยื่นหลังมือที่มีรอยถลอกให้ดู พร้อมกับระเบิดความอัดอั้นออกมาเต็มที่แต่คำตอบของโจวซือเหย่กลับเป็นเหมือนน้ำเย็นที่ราดรดลงบนหัว ทำให้เธอต้องผิดหวังซ้ำสอง เมื่อเขาเอ่ยขึ้นว่า “แมวนั่นนิสัยเรียบร้อยมาก ถ้าไม่ได้ไปยั่วมันก่อน มันไม่มีทางทำร้ายคนห