All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 381 - Chapter 390

เมื่อคนรั้นสองคนโคจรมาประจันหน้ากัน หากต้องตัดสินผลแพ้ชนะ ย่อมมีเพียงฝ่ายเดียวที่ครองชัยชนะอย่างเด็ดขาด และฝ่ายที่พ่ายแพ้ก็ต้องยอมรามือไปโจวซือเหย่อาจจะพันธนาการตัวเธอไว้ข้างกายได้สำเร็จ ทว่าเขากลับไม่ใช่ผู้ชนะ ส่วนเจียงซู่เองก็ไม่ยอมถอยให้แม้แต่ก้าวเดียว สถานการณ์ในตอนนี้จึงตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกดังนั้น แม้ในมือของโจวซือเหย่จะถือไพ่เหนือกว่าเพียงใด แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเจียงซู่ เขากลับทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อยสิ่งที่เขาปรารถนาคือตัวตนของเธอ ไม่ใช่เพียงหุ่นเชิดที่ไร้ความรู้สึก หรือร่างที่ไร้วิญญาณซึ่งไม่มีประโยชน์อันใดเจียงซู่ประท้วงด้วยการไม่กินไม่ดื่มเข้าสู่วันที่สี่แล้ว จากเดิมที่โจวซือเหย่ตั้งใจจะขัดเกลาพยศของเธอให้สิ้นซาก บัดนี้กลับกลายเป็นความร้อนรนจนนั่งไม่ติดโจวซือเหย่มองจ้องเธอเขม็ง พลางเอ่ยถาม “ต้องทำยังไงคุณถึงจะยอมกินข้าว?”เจียงซู่ยังคงหลับตาแน่น ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอันใดโจวซือเหย่เรียกแพทย์ประจำตระกูลมาพบ เขาสั่งการด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเฉียบขาดว่า “ทำให้ขากรรไกรเธอหลุด”คุณหมอถึงกับชะงักด้วยความตกตะลึง “?!”เขาเข้าใจดีว่าโจวซือเหย่ต้องการส

หลังจากเสร็จสิ้นมื้อเช้า โจวซือเหย่เตรียมตัวจะไปทำงาน ส่วนเจียงซู่กลับรู้สึกง่วงงุนขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าเธอไม่ได้กลับไปนอน แต่เลือกที่ตรงไปยังห้องทำงานแทนพริบตานั้นเอง ความสงบเงียบของคฤหาสน์จิ่งหยวนก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงร้องเรียกอย่างตื่นตระหนกของเจียงซู่ “ป้าเฉิน ป้าเฉินมานี่หน่อย”ป้าเฉินรีบวิ่งขึ้นบันไดมาตามเสียงเรียก “คุณผู้หญิง มีอะไรหรือเปล่าคะ?”เจียงซู่เอ่ยถามทันที “มีใครมาขยับหนังสือในตู้ของฉันหรือเปล่า?”ป้าเฉินถามกลับด้วยความงงงวย “หนังสือเล่มไหนคะ?”เจียงซู่ตอบกลับทันควัน “สารานุกรมภาพสถาปนิกโลก” “ฉันวางมันไว้บนโต๊ะทำงาน แต่มันหายไปไหนแล้ว? ใครหยิบไป?”หนังสือเล่มนั้น ป้าเฉินเคยเห็นผ่านตาจริง ๆ ในตอนที่เข้ามาทำความสะอาด แต่ไม่ว่าก่อนหรือหลังทำความสะอาด เธอก็จัดวางมันไว้ที่ตำแหน่งเดิมทุกครั้ง“ไม่มีใครหยิบไปหรอกค่ะ หนังสือก็วางอยู่ที่เดิมนั่นแหละค่ะ”เจียงซู่ขมวดคิ้วแน่น “ไม่ ฉันหาจนทั่วแล้ว แต่มันไม่อยู่ที่นี่”ป้าเฉินเดินเข้าไปช่วยค้นหา ทว่าหาจนทั่วแล้วหนังสือเล่มนั้นก็ไม่มีอยู่จริง ๆ จนกระทั่งสายตาของเธอเหลือบไปเห็นบางอย่างที่มือของเจียงซู่ ท่าทางหาของจึงชะงักกะท

อวี้เจินยังคงรักษาท่าทีที่สุภาพต่อเธอ ทว่ากลับปิดปากเงียบกริบเรื่องอาการของคนไข้ “ขออภัยด้วยค่ะ ฉันไม่สามารถเปิดเผยรายละเอียดเกี่ยวกับอาการของคนไข้ได้”โจวหว่านซินเบะปากใส่ทันที ทำราวกับว่าเธออยากจะรู้นักหนาอย่างนั้นแหละ ในเมื่อคนที่ป่วยไม่ใช่พี่ชายของเธอ เธอก็หมดความสนใจที่จะซักไซ้ไล่เลียงต่อเมื่อก้าวเข้ามาในคฤหาสน์จิ่งหยวน เธอก็ตรงดิ่งไปหาพี่ชายทันทีทันทีที่เคาะประตูและเปิดห้องทำงานเข้าไป โจวหว่านซินก็ถึงกับต้องสำลักควันบุหรี่ที่อบอวลอยู่ภายในห้องจนไอตัวโยน“แค่ก ๆ ๆ ...”โจวซือเหย่หันกลับมาตามเสียง “มาทำไม?”โจวหว่านซินทำหน้ามุ่ย “ถ้าไม่มีธุระ ฉันจะมาหาพี่ไม่ได้เลยหรือไง? พี่น่ะนับวันยิ่งเย็นชากับฉันขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ ฉันยังเป็นน้องสาวสุดที่รักของพี่อยู่หรือเปล่าเนี่ย?”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความเคร่งขรึมบนหัวคิ้วของโจวซือเหย่ก็คลายลง สีหน้าดูอ่อนโยนขึ้นกว่าครู่ก่อนมาก “ว่ามาเถอะ มีธุระอะไร?”ดวงตาของโจวหว่านซินที่มีส่วนคล้ายกับพี่ชายกลอกไปมาอย่างเจ้าเล่ห์ “ใกล้จะถึงวันเกิดหนูแล้ว พี่จำได้ใช่ไหม?”ถ้าเธอไม่พูดขึ้นมา โจวซือเหย่ก็คงจำไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละ“อยากได้อะไรล่ะ?”

อวี้เจินได้ยินดังนั้นก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม “มีธุระกับฉัน? เรื่องอะไรคะ?”ถ้าไม่ใช่มาหาหมอเพื่อรักษาตัว แล้วจะมีเรื่องอะไรให้ต้องมาหาเธอกัน?เวิงอี๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบไม่รีบร้อน “ได้ข่าวว่าคุณกำลังทำจิตบำบัดให้เจียงซู่อยู่สินะ”นัยน์ตาของอวี้เจินไหววูบไปวูบหนึ่งทันทีที่ได้ยินเวิงอี๋ยังคงถามต่อ “เธอเป็นโรคอะไร?”อวี้เจินตอบกลับไปทันควัน “ขออภัยด้วยค่ะ ฉันไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลของคนไข้ได้”สำหรับจิตแพทย์แล้ว การไม่แพร่งพรายอาการของคนไข้ถือเป็นจรรยาบรรณวิชาชีพขั้นพื้นฐานที่ต้องยึดถืออย่างเคร่งครัด“รบกวนคุณช่วยออกไปด้วยค่ะ ฉันต้องทำงานแล้ว”ทว่าเวิงอี๋กลับไม่ขยับไปไหน เธอเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าที่วางอยู่ตรงข้างเท้าขึ้นมาวางบนโต๊ะแทนอวี้เจินมองกระเป๋าถือสีดำใบนั้นสลับกับใบหน้าของเวิงอี๋ เธอไม่เข้าใจเลยว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำอะไร จนกระทั่งวินาทีต่อมาที่เวิงอี๋รูดซิปกระเป๋าออก เผยให้เห็นธนบัตรสีเทาปึกใหญ่ที่อัดแน่นอยู่ภายใน อวี้เจินถึงกับมองภาพนั้นด้วยความงุนงงจนทำอะไรไม่ถูก“หมายความว่ายังไงคะ?”ไม่มีเหตุผลเลยที่จู่ ๆ คนแปลกหน้าจะเอาเงินก้อนโตขนาดนี้มาให้ เธอไม่คิดว

เวลาส่วนใหญ่ของโจวซือเหย่มักหมดไปกับความวุ่นวายของงานบริษัทที่เข้ามาไม่จบไม่สิ้น และการประชุมที่ยาวนานต่อเนื่องจนหาที่สิ้นสุดไม่ได้เจียงซู่มีโอกาสได้เห็นหน้าเขาเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ก่อนเข้านอนเท่านั้น สำหรับเธอแล้ว สถานการณ์เช่นนี้ถือเป็นเรื่องดี และหากโจวซือเหย่ยุ่งจนไม่กลับมาที่โรงแรมเลยได้ก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ทว่าในมุมของโจวซือเหย่ ทุกครั้งที่เขาเสร็จงานและตรงดิ่งกลับมายังโรงแรม เมื่อได้เห็นร่างของเจียงซู่อยู่ในสายตา ความเหนื่อยล้าทั้งมวลพลันมลายหายไป สภาพจิตใจที่ว่างเปล่าถูกเติมเต็มด้วยความอบอุ่น และนั่นยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าสิ่งที่ตนเองทำลงไปนั้นถูกต้องแล้วโจวซือเหย่เดินเข้าไปสวมกอดเธอไว้ในอ้อมแขนจากทางด้านหลัง ซุกใบหน้าลงกับซอกคอพลางสูดดมกลิ่นกายจากตัวเธออย่างลุ่มหลง “เมื่อบ่ายคุณนอนอยู่ในห้องตั้งนาน ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”น้ำเสียงของเจียงซู่ยังคงราบเรียบ แต่คำพูดกลับแหลมคมดั่งหนามกุหลาบ “ตอนที่ถูกคุณกอด ฉันไม่ได้รู้สึกแค่ไม่สบายตัวหรอกนะ แต่ฉันยังรู้สึกคลื่นไส้พะอืดพะอมด้วย”โจวซือเหย่ใช้นิ้วแตะริมฝีปากของเธอเบา ๆ “ปากของคุณเนี่ย ยังคงเรียนรู้วิธีพูดเอาใจคนไม่เป็นเหมือนเดิม