All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 461 - Chapter 470

พอเธอพูดจบ สีหน้าของสองสามีภรรยาตระกูลอวี้ก็แปรเปลี่ยนไปมาหลายตลบ พวกเขาถึงกับหันมาสบตากันแวบหนึ่งแม้จะพยายามปกปิดอย่างแนบเนียนเพียงใด แต่เจียงซู่ที่คอยจับสังเกตอยู่ตลอดก็ยังคงจับพิรุธนั้นได้อย่างแม่นยำมีเงื่อนงำ!แม่อวี้เอ่ยถาม “เธอมาหาพวกเราเพื่อจะพูดแค่นี้เหรอ?”เจียงซู่ตอบกลับว่า “ฉันแค่มาเยี่ยมพวกคุณแทนเจินเจินน่ะค่ะ”“เยี่ยมเสร็จแล้วก็เชิญ กลับไปได้แล้ว”แม่อวี้ออกปากไล่ตรง ๆ เพราะเมื่อเทียบกับการมาเยี่ยมเยียนของคนพวกนี้แล้ว ตอนนี้พวกเขามีเรื่องที่สำคัญกว่ามากต้องจัดการเจียงซู่ปรายตาไปทางเว่ยชิงหางที่ยืนอยู่ข้างกาย เมื่อเห็นเขาพยักหน้าให้เล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น เธอจึงไม่ดึงดันจะอยู่ต่อ“คุณลุงคุณป้าคะ ก่อนจะถึงวันฝังศพเจินเจิน ถ้าพวกคุณมีเรื่องเดือดร้อนอะไรก็บอกฉันได้นะคะ อะไรที่พอช่วยได้ ฉันจะช่วยค่ะ”พูดจบ เธอกับเว่ยชิงหางก็พากันเดินออกจากห้องไปภายในรถที่จอดอยู่ใต้โรงแรม ทั้งเจียงซู่และเว่ยชิงหางต่างสวมหูฟังเอาไว้เสียงบทสนทนาของพ่อแม่ตระกูลอวี้ดังลอดออกมาให้ได้ยินอย่างชัดเจนการมาเยือนในครั้งนี้ จุดประสงค์หลักของเจียงซู่คือการลอบติดตั้งเครื่องดักฟังเอาไว้น

เวิงอี๋พึมพำกับตัวเอง เธอพูดให้ชายหนุ่มได้ยิน และในขณะเดียวกันก็เป็นการแก้ต่างให้ตัวเองไปด้วยคำพูดนั้นราวกับจะบอกว่า คนที่ผิดไม่ใช่เธอ แต่เป็นคนพวกนั้นต่างหาก ใครใช้ให้พวกเขาไม่ยอมตามใจเธอกันเล่าชายหนุ่มปรายตามองใบหน้าซีดเซียวของเธอ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความใส่ใจ “เธอยังคิดจะกลับไปหาโจวซือเหย่อีกเหรอ?”เวิงอี๋สวนกลับทันควัน “พี่ซือเหย่คือว่าที่สามีในอนาคตของฉัน ทำไมฉันถึงจะอยู่กับเขาไม่ได้?”ชายหนุ่มเอ่ยปาก “ความจริงแล้วเขาไม่คู่ควรกับเธอเลยสักนิด”โจวซือเหย่เห็นแก่ภรรยาคนนั้น จนไม่สนความเป็นความตายของเวิงอี๋ ถึงขั้นบังคับให้เธอทำแท้ง ผู้ชายพรรค์นี้ไม่ใช่คนดีอะไร และไม่คู่ควรกับความรักของเวิงอี๋เลยแม้แต่น้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเวิงอี๋ก็ฉายแววไม่พอใจ เธอตวาดกร้าว “พอได้แล้ว! ต่อไปฉันไม่อยากได้ยินคำนี้อีก เราสองคนมีตรงไหนที่ไม่คู่ควรกัน? ฉันกับพี่ซือเหย่นี่แหละคือคู่ที่เหมาะสมกันที่สุดแล้ว”สิ้นคำพูดนั้น ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น แม้แต่เสียงลมหายใจก็ยังเลือนหายเวิงอี๋มองจ้องไปที่ควงซิ่งซึ่งยืนเร้นกายอยู่ในความมืดสลัว

โจวซือเหย่กลืนก้อนความขมขื่นลงคอ เขายื่นของบำรุงที่เตรียมมาวางตรงหน้าเจียงซู่ พร้อมเอ่ยด้วยความอาทร “คุณเพิ่งแท้ง ต้องดูแลตัวเองให้ดี อย่าฝืนร่างกายนักเลยมันไม่ดีต่อตัวคุณหรอก ถ้าตอนนี้คุณไม่อยากเห็นหน้าผม ผมก็จะไม่มาปรากฏตัวให้รำคาญใจ คุณให้แม่บ้านเฉินมาช่วยดูแลเถอะ อย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้เลย…”ตอนนี้เธอซูบเซียวเหลือเกิน ซูบเซียวจนเขาปวดใจสิ้นเสียงยังไม่ทันขาดคำ เจียงซู่ก็ตวัดเท้าถีบทำลายความหวังดีของโจวซือเหย่ทิ้งอย่างไม่ไยดี ข้าวของล้มระเนระนาดเสียงดังโครมครามกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นแววตาของเจียงซู่ทั้งคมปลาบและกร้าวกระด้าง “นี่ไม่ใช่ลูกที่คุณรักนักรักหนาเหรอ? เขาต้องตายก็เพราะคุณ คุณนั่นแหละที่เป็นคนฆ่าเขา แล้วทำไมคุณยังทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้แบบนี้! ตอนกลางคืนที่นอนหลับ คุณไม่ฝันเห็นเขาบ้างหรือไง?” “แต่ฉันฝัน... ฉันฝันเห็นเขาท่วมไปด้วยเลือด ร่างกายแหลกสลายไม่ครบส่วน แล้วก็เอาแต่บอกฉันว่าเขาเจ็บเหลือเกิน... เจ็บเหลือเกิน”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ร่างกายของโจวซือเหย่ก็พลันแข็งทื่อ เขาขบกรามแน่นจนเป็นสัน ภายใต้แสงไฟใบหน้าของเขายิ่งดูซีดเผือดลงกว่าเดิม การจากไปของลูกคือปมใ

คิดอะไรอยู่นะ ลำพังแค่จะปลอบใจตัวเองยังทำไม่ไหวเลย แล้วจะเอาหน้าชื่นตาบานที่ไหนมาปฏิบัติกับผู้ชายใจร้ายแบบเขาดี ๆ ได้อีกโจวซือเหย่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เธอไม่ต้องการฉันแล้ว”แม้เขาจะไม่อยากยอมรับ แต่ก็ต้องยอมรับ เจียงซู่รังเกียจเขาเข้าไส้ และเริ่มเกลียดชังเขาเข้าแล้วจริง ๆเธอดูเหมือนจะห่างไกลจากเขาออกไปทุกที จนเขาคว้าไว้ไม่อยู่ ความรู้สึกสูญเสียนั้นเริ่มทวีความรุนแรงและชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆชุยจี้เหิงกล่าวว่า “ไม่ต้องการน่ะมันก็ปกติไม่ใช่เหรอ?”“นายควรตาสว่างได้แล้ว ไม่มีใครยืนรอคนที่ทำร้ายตัวเองอยู่ที่เดิมตลอดไปหรอก ต่อให้คนเราจะยอมหน้ามืดตามัวลดศักดิ์ศรีแค่ไหน แต่ก็ไม่มีใครโง่พอจะปั้นหน้ายิ้มให้คนที่ทำให้คนในครอบครัวตัวเองต้องตายได้ลงคอหรอก เจียงซู่ก็แค่ทำในสิ่งที่คนปกติเขาทำกัน”ชุยจี้เหิงเกลี้ยกล่อมต่อ “ตอนนี้เจียงซู่อยู่ในจุดที่พร้อมจะพังทลายได้ทุกเมื่อ นายอย่าไปกระตุ้นเธออีก ถ้าขืนนายยังไปกระตุ้นเธอ เธอได้เสียสติไปจริง ๆ แน่ อย่าลืมสิว่าแผลบนตัวนายได้มายังไง”การอยู่ห่างจากเธอ... คือการไถ่บาปที่ดีที่สุดที่โจวซือเหย่จะมอบให้เจียงซู่ได้มิฉะนั้นคงไม่มีใครกล้ารับประกัน

เสียงกริ่งยังคงดังต่อเนื่อง เวิงอี๋สาวเท้าเดินไปที่ประตู เธอไม่ได้เปิดออกทันที แต่เลือกที่จะมองผ่านตาแมวออกไปเมื่อเห็นชัดว่าใครมา รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเวิงอี๋ทันที เธอเปิดประตูออกพลางทัก “พี่ซือเหย่ ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมถึงมาได้ล่ะคะ?”พูดไปเธอก็เบี่ยงตัวหลีกทางให้เขาเข้ามาในห้องโจวซือเหย่ก้าวเท้าเข้าไปในห้องแล้วนั่งลงเป็นคนแรกเวิงอี๋ที่กำลังจะปิดประตูตามเข้าไปแต่โจวซือเหย่กลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำ “เปิดประตูทิ้งไว้”เวิงอี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี“พี่ซือเหย่ อยากดื่มอะไรไหมคะ เดี๋ยวฉันไปรินมาให้”โจวซือเหย่สีหน้าเรียบเฉย เขาจ้องมองเธอเขม็งโดยไม่กะพริบตา “เธอเคยหลอกอะไรพี่ไหม?”เมื่อได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มที่มุมปากของเวิงอี๋ก็พลันชะงักค้าง เธอไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับถามย้อนไปว่า “ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะ?”แววตาของโจวซือเหย่มืดครึ้มลง “เด็กในท้องของเธอเมื่อก่อน... ใช่ลูกของพี่จริง ๆ หรือเปล่า?”สิ้นคำถาม หัวใจของเวิงอี๋พลันกระตุกวูบ ทว่าบนใบหน้าเธอยังคงพยายามข่มความหวั่นใจภายใต้การซักไซ้และสายตาที่เหมือนกำลังพิพากษาของเขา เธอแสร้งทำเป็นตัดพ้ออย่างน่าสง