All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 451 - Chapter 460

เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เจียงซู่ก็หันหน้ากลับมา ใบหน้าอันเย็นชาของเธอไม่มีระลอกความรู้สึกใด ๆ ต่อการปรากฏตัวของพวกเขา เธอลุกขึ้นจากเบาะรองกราบเจียงซู่เดินเข้าไปหาพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ทุกคำที่หลุดจากปากล้วนเต็มไปด้วยการปฏิเสธ “คุณปู่คะ เชิญพวกคุณกลับไปเถอะค่ะ หนูไม่อยากให้คุณย่าต้องถูกรบกวนหลังจากที่ท่านเสียไปแล้ว”คำพูดนี้ทำเอาเจียงซงหวาหน้าเสียอีกรอบ เธอตั้งใจจะตั้งแง่กับเขาให้ได้ใช่ไหม?! แขกมาเยือนถึงบ้าน มีที่ไหนมาไล่กันแบบนี้?เธอไม่รู้หรือไงว่าตระกูลโจวมีมูลค่าต่อตระกูลเจียงมากแค่ไหน?เจียงซู่ไม่สนว่าเจียงซงหวาจะมีความคิดเห็นหรือความรู้สึกอย่างไร ไม่ว่าจะเป็นโจวซือเหย่หรือคนอื่น ๆ ในตระกูลโจว เธอก็ไม่ต้องการให้พวกเขามากราบไหว้เซ่นไหว้ทั้งนั้นเธอพาลโกรธแค้นพวกเขาทุกคนไม่ต่างกัน หากพวกเขารู้จักควบคุมโจวซือเหย่และยอมปล่อยเธอไป คุณย่าของเธอก็คงไม่ต้องมาตายด้วยน้ำมือของเวิงอี๋คนตระกูลโจวเองก็ไม่ใช่พวกหน้าทน เมื่อถูกเจ้าภาพไล่ตะเพิดขนาดนี้จึงไม่คิดจะอยู่ต่อให้รำคาญใจเจียงซงหวารู้สึกจุกจนพูดไม่ออก ราวกับมีก้อนเลือดติดอยู่ที่ลำคอ จะกลืนก็ไม่ได้จะคายก็ไม่ออก เ

เจียงซู่ยังคงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ผ่านไปครู่ใหญ่เธอจึงเริ่มขยับตัวการใช้พลังงานติดต่อกันหลายวันทำให้ร่างกายของเธอถึงขีดจำกัดมานานแล้ว เมื่อความหน้ามืดเข้าจู่โจม ร่างกายก็อ่อนเปลี้ยและทรุดฮวบลงไปทันทีเว่ยชิงหางสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขารีบถลาเข้าไปประคองเธอไว้ไต้ซานเหอเองก็รีบเข้ามาช่วยเช่นกัน “เจียงเจียง…”ในตอนนั้นเอง เจียงซู่ก็สิ้นสติไปเพราะความอ่อนเพลียอย่างถึงที่สุดเว่ยชิงหางส่งร่มให้ไต้ซานเหอแล้วแบกร่างขึ้นหลัง คนหนึ่งแบก อีกคนคอยถือร่มให้ ทั้งสองช่วยกันพาเจียงซู่ลงไปจากสุสานที่บริเวณทางออกสุสาน พวกเขาเผชิญหน้ากับโจวซือเหย่ สายตาของเขาจดจ้องที่เจียงซู่ด้วยความห่วงใยพลางยื่นมือออกมา “มา ผมเอง”ไต้ซานเหอกระทุ้งศอกใส่ทีหนึ่งพลางกลอกตาใส่ “ถอยไปเลย!”ใครขอให้นายมาทำเรื่องเกินเรื่องมิทราบโจวซือเหย่ถูกกระแทกเข้าที่หน้าท้องจนหน้าถอดสี เสียงครางด้วยความเจ็บปวดเล็ดลอดออกมา ทว่าท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักต่อให้ได้ยินไต้ซานเหอก็หาได้ใส่ใจไม่มีเพียงหลู่เหยียนที่สังเกตเห็นว่าแผลที่หน้าท้องของเจ้านายถูกกระทบกระเทือน“บอสครับ ผมไปส่งที่โรงพยาบาลนะครับ”โจวซือเหย่มองภาพเจียง

สีหน้าของเวิงอี๋ดูไม่สู้ดีนัก มือที่อยู่ใต้ผ้าห่มลอบกำเข้าหากันแน่นเขารู้อะไรมางั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้... เรื่องการเก็บกวาดร่องรอย เธอจัดการทุกอย่างไว้อย่างดีเยี่ยมแล้วภายในรถที่จอดอยู่ใต้ตึกโรงพยาบาลหลู่เหยียนมองโจวซือเหย่ผ่านกระจกมองหลังพลางเอ่ยถาม “บอสครับ ใช่เธอไหมครับ?”หากเป็นเวิงอี๋จริง ๆ เขาคงต้องมองเธอใหม่เสียแล้ว เมื่อก่อนเคยคิดว่าเธอเป็นพวกไม่ได้เรื่อง แต่ถ้าเรื่องนี้เป็นฝีมือเธอจริงล่ะก็... บอกเลยว่าหนักแน่!โจวซือเหย่นิ่งเงียบ ปลายนิ้วคีบบุหรี่ที่ยังคงมอดไหม้ ประกายไฟสีแดงวูบไหว ท่ามกลางกลิ่นนิโคตินที่อบอวลอยู่ในรถ“ส่งคนไปจับตาดูเธอไว้ อย่าให้คลาดสายตา”“ทางฝั่งอวี้เจินก็หาต่อไป”เลขาหลู่พยักหน้ารับคำสั่งเขาเหลือบมองเจ้านายที่สภาพจิตใจดูไม่ค่อยมั่นคงนัก ก่อนจะถามต่อ “บอสครับ ให้ผมไปส่งคุณที่โรงพยาบาลไหม?โจวซือเหย่ปฏิเสธทันควัน “ไปหาเจียงซู่” หลู่เหยียนแอบคิดในใจ ไปหาตอนนี้ไม่เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวหรอกหรือ แต่เขาก็รู้ดีว่าคำค้านของเขามันไร้ความหมายเจียงซู่ยังคงไม่ฟื้น สภาพจิตใจและร่างกายของเธอถูกทำลายจนแทบไม่เหลือชิ้นดีไต้ซานเหอมีคดีที่ต้องไปจัดการจึงขอต

อันที่จริงเธออยากจะถามมาตั้งนานแล้วในเมื่อโจวซือเหย่ไม่ยอมปริปาก เวินเหยาฉินจึงหันไปถามหลู่เหยียนแทน“เขาไม่พูด งั้นนายก็พูดมา”หลู่เหยียนเหลือบมองโจวซือเหย่แวบหนึ่ง ก่อนจะเลือกแกล้งตายตามไปอีกคน “ผมไม่ทราบครับ”หากเวินเหยาฉินรู้ว่าสะใภ้ของเธอ โอ้ ไม่ใช่สิ อดีตลูกสะใภ้ เกือบจะเชือดลูกชายเธอทิ้งด้วยมีดสองแผลล่ะก็ ด้วยนิสัยปกป้องลูกแบบไม่ลืมหูลืมตาของเธอ คงได้ตามไปหาเรื่องเจียงซู่ไม่จบไม่สิ้นแน่ในเมื่อฝ่ายพวกเขาเป็นฝ่ายผิดแต่แรก ก็ไม่ควรจะหาเรื่องมาใส่ตัวให้ลำบากใจเพิ่มอีกเวินเหยาฉินถลึงตาใส่เชิงข่มขู่ ทว่าหลู่เหยียนยังคงทำเป็นนิ่งเฉยไม่รู้ไม่ชี้ในเมื่อเจ้านายไม่ปริปาก ต่อให้ตายเขาก็ไม่มีทางหลุดปากบอกเด็ดขาด ที่เขาไปตามเธอมาก็เพื่อให้มาช่วยเฝ้าเจ้านาย ไม่ใช่ให้เธอมาคอยจับผิดเขาเสียเองหลู่เหยียนรีบหาข้ออ้างเพื่อเลี่ยงตัวออกไปก่อน “บอสครับ ทางบริษัทมีเรื่องด่วนที่ผมต้องไปจัดการ คุณนายครับ ทางนี้รบกวนคุณช่วยดูแลด้วยนะครับ”พูดจบเขาก็รีบหันหลังเดินจากไปเวินเหยาฉินนั่งลงข้างเตียงคนไข้ด้วยสีหน้าอิดโรย “ถึงพวกแกไม่พูด ฉันก็พอจะเดาได้ เรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับเจียงซู่แน่ ๆ”นั

ตำรวจคร้านจะต่อความยาวสาวความยืดกับเธอ “คุณมาพูดเรื่องพวกนี้กับผมก็เปล่าประโยชน์ ถ้าถอนไม่ได้ก็คือถอนไม่ได้”สิ้นคำพูดของตำรวจ แม่อวี้ก็เริ่มแผดเสียงร้องโวยวายขึ้นมาอีกครั้ง“โธ่เอ๊ย! สวรรค์ช่างไร้ตาจริง ๆ! ทำไมถึงส่งนังเด็กใจดำอย่างอวี้เจินมาเกิดด้วยนะ! ตอนมีชีวิตอยู่ก็ไม่รู้จักกตัญญู หนีไปเสวยสุขอยู่คนเดียว พอตายไปแล้วยังไม่วายทำครอบครัวเดือดร้อนอีก นังตัวซวยเอ๊ย...”คำพ่นด่าหยาบคายสารพัดหลุดออกมาจากปากของเธอ ราวกับว่าอวี้เจินไม่ใช่ลูกสาว แต่เป็นศัตรูคู่แค้นกันมาแต่ชาติปางก่อนเจียงซู่เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเรียบเฉย ใครที่เคยพบอวี้เจินมาก่อน คงยากจะเชื่อว่าผู้หญิงที่ทั้งมีสง่าราศีและอ่อนโยนอย่างเธอ จะมีครอบครัวเป็นหญิงปากตลาดที่หยาบคายเช่นนี้เจียงซู่มองคนเหล่านั้นด้วยแววตาที่มืดหม่นลงอย่างใช้ความคิดในขณะเดียวกัน รถคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกล โจวซือเหย่นั่งอยู่ภายในรถ เขามองภาพเจียงซู่เดินออกมาพร้อมกับเว่ยชิงหาง ก่อนจะพากันก้าวขึ้นรถไป เขาไม่ได้ลงจากรถเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่นั่งมองภาพนั้นอยู่เงียบ ๆหลู่เหยียนซึ่งนั่งอยู่ที่เบาะคนขับต้องรวบรวมสมาธิอย่างเต็มกำลัง คอยสังเกตเจ