All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 471 - Chapter 480

เวิงอี๋ไม่มีทางยอมรับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับชายคนนี้เด็ดขาด ในเมื่อตอนนี้ลูกก็ไม่อยู่แล้ว เมื่อไม่มีหลักฐานยืนยัน ต่อให้ต้องตายเธอก็จะไม่มีวันปริปากยอมรับ“พี่ซือเหย่ ทำไมต้องเหยียดหยามฉันขนาดนี้?” เวิงอี๋ขอบตาแดงก่ำ ท่าทางดูน่าเวทนาเหลือเกิน “พี่ทำฉันแท้งลูก ทำร้ายฉันไปแล้วครั้งหนึ่ง พี่ยังต้องการอะไรจากฉันอีก? จะต้องบีบให้ฉันเป็นบ้าไปเลยใช่มั้ย?”ตัวตายตัวแทนของโจวซือเหย่ยืนมองท่าทางน่าสงสารจับใจของเวิงอี๋ แล้วก็ได้แต่ จิ๊ปากในใจ ตอนที่เธออยู่กับเขาไม่เห็นจะทำตัวเป็นสาวน้อยบอบบางแบบนี้เลย ยัยนี่น่ะตัวแม่ชัด ๆ ทั้งโอหังและเอาแต่ใจอย่างกับซูสีไทเฮาไม่มีผิดแถมตอนอยู่บนเตียง หน้าเขานี่แทบจะระบมเพราะแรงตบของเธออยู่แล้วโจวซือเหย่นิ่งเงียบ ขณะที่ฮ่าวจื่อตัวท็อปของร้านก้าวออกมา “เธอคงไม่ได้คิดหรอกนะ ว่าแค่คำว่าไม่รู้จักคำเดียว จะสลัดความสัมพันธ์ระหว่างเราทิ้งไปได้ง่าย ๆ แบบนั้น?”ในเมื่อถูกจับได้คาหนังคาเขาแล้ว ฮ่าวจื่อจึงเลือกที่จะ “ทำความดีลบล้างความผิด” โดยหวังว่าโจวซือเหย่จะเห็นแก่ความพยายามในการให้ความร่วมมือ แล้วยอมผ่อนหนักเป็นเบาให้เขาบ้างเพราะอย่างไรเสียเขาก็เป็นเพียง ‘ผู้

ห้องสอบสวนตำรวจเคาะโต๊ะเสียงดังปัง “ผมแนะนำให้คุณสารภาพความจริงมาซะดีกว่า”เวิงอี๋หน้าซีดเผือด เธอโพล่งออกมาอย่างกระวนกระวาย “ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ฉัน! ไม่ใช่ฉัน! ฉันไม่ได้ทำ แล้วจะให้สารภาพอะไรล่ะ!”ทันทีที่รู้ข่าวว่าควงซิ่งถูกจับกุม ทีแรกเวิงอี๋ก็หวั่นใจ แต่แล้วก็กลับมาสงบสติอารมณ์ลงได้ เพราะเธอรู้ดีว่าต่อให้ต้องตาย ควงซิ่งก็ไม่มีวันปริปากพาดพิงถึงเธอ ต่อให้หลักฐานจะมัดตัวแน่นหนาแค่ไหน เขาก็จะยอมรับผิดไว้แต่เพียงผู้เดียว และไม่มีวันลากเธอเข้าไปติดร่างแหด้วยอย่างแน่นอนแม้ความเข้มแข็งภายในจะช่วยพยุงเธอไว้ แต่แสงจ้าแสบตาจากโคมไฟสอบสวนกลับทำให้เธอกระสับกระส่ายไม่เป็นสุขมันทั้งร้อน ทั้งอึดอัด จนแทบจะหายใจไม่ออกตำรวจกล่าวต่อ “คุณคิดว่าแค่พูดว่าไม่ แล้วจะล้างมลทินให้ตัวเองได้งั้นเหรอ? ครอบครองระเบิดโดยผิดกฎหมายจนเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย แค่ข้อหาเดียวก็เพียงพอจะสั่งประหารชีวิตคุณได้แล้ว ถ้าคุณยอมรับสารภาพและให้การที่เป็นประโยชน์ คุณอาจจะยังได้รับการลดหย่อนผ่อนโทษ...”เวิงอี๋ไม่ได้ยินเลยว่าเขากำลังพูดอะไร ไฟห้องสอบสวนที่สว่างจ้าแผดเผาจนเธอเหงื่อไหลโชกและลำคอแห้งผาก ตอนนี้ในห

ในเมื่อเล่นกับความรู้สึกไม่ได้ผล เวิงอี๋ก็จำต้องเปลี่ยนกลยุทธ์นัยน์ตาของโจวซือเหย่มืดหม่นลง เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “พี่มีเหตุผลอะไรที่ต้องเชื่อเธอ?”เวิงอี๋แสดงท่าทีของตนออกมาตรง ๆ “ฉันไม่ต้องการความเชื่อใจจากพี่ ฉันแค่พนันว่า... พี่จะแคร์เป็นตายร้ายดีของเซียวซูอี้หรือไม่”สิ้นคำพูดนั้น ห้องเยี่ยมผู้ต้องขังก็ตกอยู่ในความเงียบงันครู่หนึ่งความเงียบงันนี้ทำให้เวิงอี๋รู้ชัดว่าข้อต่อรองในมือนั้นคือยันต์กันตายของเธอ ทว่ายิ่งโจวซือเหย่ใส่ใจและให้ค่ามันมากเท่าไหร่ ความโกรธแค้นในใจเธอก็ยิ่งทวีคูณเท่านั้นนังแพศยาเซียวซูอี้มันจะดวงดีเกินไปแล้ว ขนาด “ตาย” ไปหลายปีขนาดนี้ ยังทำให้โจวซือเหย่ฝังใจไม่ลืมในขณะที่เธอพยายามเอาใจเขาแทบตาย กลับได้รับเพียงคำว่าไม่รักเพียงประโยคเดียวที่เธอต้องตกที่นั่งลำบากเช่นนี้ ก็เพราะคนพวกนี้บีบคั้นและทำลายเธอทั้งนั้น!ใบหน้าของโจวซือเหย่มืดมนราวกับหยาดหมึก บรรยากาศรอบตัวกดดันจนน่าอึดอัด เขาเกลียดการถูกข่มขู่ที่สุดในชีวิตด้วยความที่อยู่ด้วยกันมานาน เวิงอี๋พอจะจับทางนิสัยของโจวซือเหย่ได้ เขาคุ้นชินกับการวางตัวอยู่เหนือผู้คนและควบคุมทุกอย่างไว้ในกำมือ แต่

เวิงกั๋วเฉียงโพล่งถามขึ้น “แกคิดจะทำอะไรพี่สาวแก?”สำหรับเซียวซูอี้ผู้เป็นลูกสาวคนโตคนนี้ เขาให้ความสำคัญกับเธอไม่น้อย เพราะเด็กที่ยอดเยี่ยมย่อมช่วยเชิดหน้าชูตาให้คนเป็นพ่อได้เสมอ เมื่อทราบข่าวว่าเธอเสียชีวิต เขาก็โศกเศร้าเสียใจอย่างจริงจังอยู่ช่วงเวลาหนึ่งเวิงอี๋เอ่ยขึ้น “พ่อคะ ตอนนี้ชีวิตหนูจะรอดหรือไม่รอด ขึ้นอยู่กับโจวซือเหย่คนเดียวเท่านั้น ขอแค่หนูได้ออกไป หนูรับรองว่าจะไม่ทำอะไรเซียวซูอี้แน่นอน”เวิงกั๋วเฉียงเหมือนฉุกคิดอะไรได้ แววตาของเขาไหววูบขณะเอ่ยว่า “แกบอกพ่อมาว่าพี่แกอยู่ที่ไหน พ่อจะไปเจรจากับโจวซือเหย่เอง”คนบ้านเดียวกันทั้งนั้น ใครคิดอะไรอยู่ทำไมจะดูไม่ออกเวิงอี๋หรี่ตามอง “ที่อยู่ของเซียวซูอี้ หนูไม่บอกใครทั้งนั้น ถ้าโจวซือเหย่ไม่ช่วยหนูหนูก็จะลากนังนั่นไปตายด้วยกัน! พ่อเองก็เลิกฝันว่าจะใช้ลูกสาวคนโตไปเกี่ยวดองกับตระกูลโจวสักทีเถอะ”อย่าคิดว่าเธอไม่รู้ ว่าเขาคิดจะเขี่ยเธอทิ้งแล้วไปตามตัวเซียวซูอี้กลับมา เพื่อให้เธอกับโจวซือเหย่กลับมาคืนดีกันใช่ไหมล่ะ?ไม่มีวัน! นอกจากตัวเธอเองแล้ว ใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะมาใช้แต้มต่อนี้เป็นอันขาด!เวิงกั๋วเฉียงกดข่มความลนลานที่ถู

ทันทีที่สูดอากาศเข้าเต็มปอด ใบหน้าของเวิงอี๋ก็ฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด เธอรู้ตัวดีว่าหมากเกมนี้เธอเดิมพันถูก ทว่าในขณะเดียวกัน ความริษยาที่ฝังรากลึกต่อเซียวซูอี้ก็พลันปะทุขึ้นมาจนอกแทบแตก นึกแค้นใจว่านางแพศยานั่นช่างเป็นคนที่ดวงแข็งอะไรขนาดนี้หลู่เหยียนนำตัวเธอมาส่งยังห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้ ซึ่งมีชายชุดดำเฝ้าเวรยามอย่างแน่นหนา จนมดสักตัวก็ไม่อาจลอดผ่านเข้าไปได้ และไม่นานนัก เงาร่างสูงโปร่งของโจวซือเหย่ก็ปรากฏกายขึ้น พร้อมกับกลิ่นอายเย็นเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวจนบรรยากาศโดยรอบคล้ายจะจับตัวกันเป็นน้ำแข็งเวิงอี๋คลี่ยิ้มบางด้วยท่าทางเรียบเฉยทำราวกับว่ารอยร้าวระหว่างเธอกับเขาไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เธอเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานเป็นธรรมชาติเหมือนวันวาน “พี่ซือเหย่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ”โจวซือเหย่ทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม ใบหน้าเขาเรียบเฉยดุจรูปสลัก ทว่าดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกกดทับไว้ เขาเปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ “ซูอี้อยู่ไหน?”เวิงอี๋เล่นลิ้นตอบไม่ตรงคำถาม “ไม่ได้เจอกันตั้งนาน พี่ไม่มีเรื่องอื่นที่อยากจะคุยเลยเหรอ?”นัยน์ตาของโจวซือเหย่เย็นเยียบลงไปอีกระดับ