ขณะที่พ่นคำพูดเจ็บแสบออกมา สายตาของโจวจิ่งอี้ก็ฉายชัดถึงความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างปิดไม่มิด เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ตัวเองจะมีสายเลือดเดียวกับคนตรงหน้าจริง ๆ งั้นเหรอ?คุณปู่เองก็คงจะตาถั่ว ถึงได้มองว่าคนอย่างโจวซือเหย่เป็นอัจฉริยะล้ำเลิศ ถ้าไอ้หมอนี่เรียกว่าเก่ง คนอย่างเขาก็คงเป็นของวิเศษระดับเทพเซียนลงมาจุติแล้วล่ะมั้ง?ลองมองดูทัศนคติที่บิดเบี้ยวจนกู่ไม่กลับของพี่ใหญ่ เมื่อเทียบกันแล้ว ตัวเขานี่ต่างหากที่เป็นทายาทคุณภาพคับแก้วที่อุดมไปด้วยประโยชน์ที่สุดของตระกูลโจวโจวจิ่งอี้เชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง เดินกร่างเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยท่าทีที่คิดว่าตนเองเจ๋งที่สุดในสามโลกคุณปู่โจวที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วเหลือบสายตามองพลางถามขึ้น “ซือเหย่ล่ะ? ทำไมป่านนี้แล้วยังไม่เข้ามาอีก?”เพราะทันทีที่รถของทั้งคู่เลี้ยวเข้าประตู คนรับใช้ก็รีบมารายงานข่าวให้ทราบเรียบร้อยไปก่อนหน้านั้นแล้วโจวจิ่งอี้หย่อนตัวลงนั่งอย่างลอยหน้าลอยตา พลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง “อ๋อ รายนั้นเขากำลังยืนสำนึกบาปอยู่ข้างนอกอยู่น่ะครับ”คำตอบนั้นทำเอาคนในตระกูลโจวที่นั่งรายล้อมอยู่ถึงกับหน้าถอดสี ทำตัวไม่ถูกไปตาม ๆ กัน
Read more