All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 491 - Chapter 500

สาม ในฐานะผู้บริหารสูงสุดของกั่งรุ่ยและในฐานะพลเมืองที่ยึดมั่นในหลักนิติธรรม เขายินดีอย่างยิ่งที่จะเปิดกว้างให้สาธารณชนเข้ามาร่วมตรวจสอบและเฝ้าสังเกตการณ์อย่างโปร่งใสด้วยภาพลักษณ์อันน่าเชื่อถือและทรงอิทธิพลของกั่งรุ่ย สถานการณ์ที่เคยตึงเครียดพลันพลิกผันไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ ประกอบกับการที่เจ้าหน้าที่ตำรวจเริ่มเข้าควบคุมตัวกลุ่มผู้ไม่หวังดีที่จงใจแพร่ข่าวลือเท็จ ทำให้กระแสสังคมที่เคยโหมกระหน่ำใส่ตระกูลโจวเริ่มเปลี่ยนทิศทางไปในพริบตาวินาทีที่เจียงซู่ได้รับหมายเรียกจากเจ้าหน้าที่ตำรวจภาพเบื้องหน้าของเธอพลันมืดดับลงครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างทั้งร่างสั่นคลอนราวกับเปลวเทียนที่จวนจะดับท่ามกลางพายุไต้ซานเหอถลาเข้าไปพยุงร่างที่โอนเอนนั้นไว้ได้ทันท่วงที “เจียงเจียง”ใบหน้าของเจียงซู่ขาวซีดไร้สีเลือดราวกับแผ่นกระดาษ เหงื่อกาฬซึมชโลมกายด้วยความสะเทือนใจอย่างแสนสาหัส เธอยึดแขนเพื่อนไว้แน่นขณะที่ทุกคำพูดถูกเค้นออกมาจากลำคอที่สั่นเครือ“ซานซาน เขาทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง? ทำไมเขาถึงเลือดเย็นกับฉันได้ขนาดนี้?!”น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความคับแค้นและไม่ได้รับความเป็นธรรมที่ถาโถมเข้าใส่จนเกินรั

แม้ลึก ๆ จะรู้สึกโกรธขึงและไร้กำลังเพียงใด ทว่านี่คือความจริงที่เจ็บปวดความจริงที่รู้อยู่เต็มอกนี้เองที่ทำให้ไต้ซานเหอโกรธจนแทบคลั่ง หัวใจของเธอลุกเป็นไฟต่อความเลือดเย็นและความอำมหิตของโจวซือเหย่ต่อให้เลี้ยงสัตว์เลี้ยงมานานหลายปี ย่อมต้องเกิดความผูกพันขึ้นมาบ้าง ทว่าเจียงซู่ใช้ชีวิตฉันสามีภรรยาร่วมเรียงเคียงหมอนกับเขามาถึงห้าปีเต็ม ทว่าโจวซือเหย่กลับตอบแทนภรรยาตัวเองด้วยการทำให้เจียงซู่เห็นว่า ความอัปลักษณ์และต่ำช้าของสันดานมนุษย์นั้นมันล้ำลึกได้เพียงไหนในชีวิตนี้ เธอไม่เคยพบเจอผู้ชายคนไหนที่โหดเหี้ยมและไร้เยื่อใยได้เท่าโจวซือเหย่อีกแล้ว ชุยจี้เหิงเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไปนั่งรอที่รถเถอะ คุณนั่งยอง ๆ อยู่กับพื้นแบบนี้เดี๋ยวเวลาลุกขึ้นมาจะหน้ามืดเอานะ”เขารู้จักนิสัยของเธอดี เขารู้ว่ายามใดที่ไต้ซานเหอรู้สึกมืดแปดด้าน ลนลานจนหาทางออกให้ชีวิตไม่ได้ เธอมักจะชอบหาซอกหลืบที่ลับตาคน เพื่อซุกตัวนั่งลงอย่างโดดเดี่ยวแบบนี้ไต้ซานเหอไม่ได้สนใจคำเตือนห่วงใยของเขาเลยแม้แต่น้อย จิตใจของเธอถูกแผดเผาด้วยความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือ การให้เขาไปพบโจวซือเหย่ณ บริษัทกั่งรุ่ยบร

เงินจำนวนนี้ต้องมากพอที่จะเลี้ยงดูชีวิตของเธอไปจนตาย เวิงอี๋รู้ดีว่าแม้เธอจะไม่ได้ปลูกถ่ายหัวใจของเซียวซูอี้อย่างใครเข้าใจ แต่นั่นไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่า ร่างกายของเธอผ่านการผ่าตัดใหญ่ในวันที่ตระกูลเวิงล้มละลายย่อยยับลง เธอไม่เหลือเกราะกำบังใด ๆ อีกต่อไป ร่างกายที่แสนอ่อนแอและบอบบางของเธอ ยากเกินกว่าจะทำเรื่องตรากตรำใด ๆ และคนอย่างเธอที่เกิดมาบนกองเงินกองทอง ย่อมไม่มีทางยอมลดตัวไปทำงานหาเช้ากินค่ำแลกเศษเงินเพียงหยิบมือ ความลำบากคือสิ่งที่เธอขยะแขยงที่สุดดังนั้น หากจะเสวยสุขอีกครึ่งชีวิตที่เหลือของเธอ เธอต้องมีทรัพย์สินมหาศาลหนุนหลังในเมื่อโจวซือเหย่ยกย่องเซียวซูอี้เป็นยอดดวงใจ การที่เขาจะเปย์เงินให้เธอในฐานะน้องสาวคนสนิทของคนรักมันผิดตรงไหนกัน? คนกันเองทั้งนั้นและเมื่อเวิงอี๋เห็นตัวเลขสำหรับค่าตอบแทนที่โจวซือเหย่มอบให้ เธอก็ลอบยิ้มด้วยความพึงพอใจเป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้ เซียวซูอี้นังผู้หญิงชั้นต่ำนั้นคือจุดตายของโจวซือเหย่จริง ๆ แม้จะนึกเหยียดไม่อยากยอมรับความจริงข้อนี้ แต่เวิงอี๋ก็ฉลาดพอที่จะมองความจริงให้ชัดเธออาจจะพ่ายแพ้อย่างราบคาบในสมรภูมิรัก แต่หากเทียบกับเจียงซู่แ

ท่านเจ้าที่เจ้าทางเทวดาฟ้าดินเจ้าขา ได้โปรดลืมตาดูความอัปยศนี้ทีเถิด รีบลากคอคนชั่วโจวซือเหย่นั่นลงนรกด้วยเถิด!ไต้ซานเหอได้แต่กรีดร้องสาปแช่งอยู่ในใจ เธอพยายามกลืนก้อนความขมขื่นลงคอ ก่อนจะแนบปากเข้ากับช่องเล็ก ๆ บนประตูแล้วเค้นเสียงเรียกที่สั่นเครือออกมา “เจียงเจียง...”ทว่าเจียงซู่ที่นั่งอยู่บนเตียงไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนอง แผ่นหลังของเธอยังคงนิ่งสงบ ดวงตายังคงทอดสายตาเหม่อนมองออกไปนอกหน้าต่าง ไต้ซานเหอพยายามเรียกซ้ำอีกครั้งด้วยเสียงที่แผ่วเบาเท่าที่จะทำได้ ทว่าเจียงซู่ยังคงนิ่งเฉยราวกับร่างที่ไร้วิญญาณไต้ซานเหอนึกว่าเสียงของเธอเบาเกินไปจนส่งไปไม่ถึง ทว่าเธอก็ไม่กล้าจะเร่งเสียงให้ดังขึ้นเพราะเกรงว่าเสียงนั้นจะไปกระตุกสัญชาตญาณของเจ้าหน้าที่พยาบาลที่เดินตรวจเวรอยู่ทว่าสิ่งที่ไต้ซานเหอไม่มีวันรู้เลยคือ เจียงซู่ได้ยินเสียงนั้นอย่างชัดเจน เธอเพียงแค่คิดว่าตัวเองเกิดอาการหูฝาด และความบ้าคลั่งที่เธอหวาดกลัวกำลังเริ่มกำเริบขึ้นอีกครั้งเพราะก่อนหน้านี้ เธอมักจะได้ยินเสียงคนเรียกชื่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เจียงซู่เคยหลงดีใจจนตัวสั่น คิดว่ามีคนบุกเข้ามาช่วยเธอ ทว่าเมื่อหันกลับไปด้วยหัวใจที่พอ

ก่อนที่เรื่องราวทุกอย่างจะลุกลามบานปลายจนเกินควบคุมเช่นนี้ เจียงซู่เคยไหว้วานให้เว่ยชิงหางช่วยสืบหาเบาะแสที่อยู่ของเวิงอี๋มาก่อนหน้านี้ทว่าสิ่งที่อยู่เหนือความคาดหมายคือความโหดเหี้ยมของโจวซือเหย่ เขาลงมืออย่างเด็ดขาดและเลือดเย็น ถึงขั้นส่งเธอเข้าจองจำในโรงพยาบาลจิตเวช เพียงเพื่อกำจัดตัวปัญหาอย่างเจียงซู่ให้พ้นทางอย่างสิ้นซากเว่ยชิงหางเอ่ยขึ้นทำลายบรรยากาศความเงียบ “สืบเจอแล้ว”อาจเป็นเพราะเจียงซู่ถูกกักขังเอาไว้จนไร้ทางสู้ โจวซือเหย่จึงเริ่มลดความระแวดระวังลง และนั่นกลายเป็นช่องโหว่สำคัญที่ทำให้คนของเว่ยชิงหางสะกดรอยตามไปจนพบความลับที่ซ่อนไว้เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงซู่โพล่งถามด้วยความตื่นตัว ประกายความหวังวาบขึ้นในแววตาทันที “อยู่ไหน?” ทว่าเว่ยชิงหางกลับยังไม่ยอมให้คำตอบง่าย ๆ เขาทำเพียงปรายตามองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะเอ่ยปาก “กินมื้อเช้าก่อนเถอะ”พูดจบ เขาก็เริ่มลงมือจัดวางอาหารเช้าอย่างไม่รีบร้อน ราวกับจะบีบให้เธอสงบสติอารมณ์ลง“แล้วไต้ซานเหอล่ะ?”ไม่ทันขาดคำ ประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของไต้ซานเหอที่หิ้วอาหารเช้าติดมือกลับมาพอดีเธอไม่ได้แปลกใจแม้แต่น้อยที่เห็นเว่ยช