Semua Bab ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Bab 511 - Bab 520

ชุยจี้เหิงมองดูเว่ยชิงหางที่กำลังสวมบทบาทเป็นพ่อหนุ่มไมโครเวฟผู้แสนดี สลับกับภาพเพื่อนสนิทอย่างโจวซือเหย่ที่วัน ๆ เอาแต่ทำตัวขวางโลก เห็นได้ชัดว่าที่ได้เมียมาแต่งงาน เป็นเพราะเจียงซู่ตาบอดแท้ ๆ คำพูดมากมายเหล่านั้น เขาทำได้เพียงเก็บงำไว้ในใจ พลางค่อนแคะว่าหากไม่มีอุบัติเหตุรถชนในตอนนั้นเป็นต้นเหตุ ไอ้เพื่อนหน้าตายคนนี้ของเขาคงไม่มีทางได้ครองคู่กับเจียงซู่แน่ ๆ ทางด้านไต้ซานเหอก็พยายามเหลือเกินที่จะประเคนเจียงซู่ให้เข้าไปใกล้ชิดกับเว่ยชิงหาง ทว่าฝ่ายเจียงซู่กลับนิ่งสนิท ไม่รับมุก ไม่ต่อบท ทำราวกับมองไม่เห็นความพยายามอย่างเอาเป็นเอาตายของเพื่อนรักไต้ซานเหอแอบลอบถอนใจลึก พ่อหนุ่มโปรไฟล์เลิศเลอขนาดนี้ แถมยังดูรักจริงหวังแต่งสุดตัว ทำไมยัยเพื่อนคนนี้ถึงได้นิ่งเป็นหินไม่ไหวติงอยู่ได้นะ?ชุยจี้เหิงเห็นท่าทางนั้นจึงคีบกับข้าววางลงในชามของเธอ “รีบกินข้าวเถอะ เลิกสวมบทแม่สื่อแม่ชักได้แล้ว”เขาอยากจะเตือนเธอให้วิเคราะห์สถานการณ์ดูเสียบ้าง ดูไม่ออกหรือไงว่าเจียงซู่ไม่มีใจจะเล่นด้วย? ยังจะคะยั้นคะยอจับคู่อยู่นั่น ไม่กลัวบรรยากาศจะอึดอัดจนหายใจไม่ออกกันหรือไงกันไต้ซานเหอถลึงตาใส่เขาฉับพลัน “

บนโลกใบนี้ หามีความรู้สึกใดที่ใครจะมาสัมผัสแทนกันได้ไม่ มีเพียงห้วงอารมณ์ที่ถูกถอดโอนจากหัวใจดวงหนึ่งไปสู่หัวใจอีกดวงหนึ่งเท่านั้นความอัดอั้นตันใจที่เจียงซู่เคยแบกรับมานานนับปี บัดนี้คล้ายจะถูกโอนย้ายมาตกตะกอนฝังรากลึกอยู่ในอกของโจวซือเหย่เสียแล้ว สรรพสิ่งที่เริ่มบิดเบี้ยวและไร้ความราบรื่นซึ่งประดังประเดเข้ามาในช่วงนี้ ทำให้เขารู้สึกหม่นหมองและเคว้งคว้างอย่างที่สุดเหนือสิ่งอื่นใด การเปลี่ยนแปลงอย่างก้าวกระโดดของเจียงซู่ยังทำให้โจวซือเหย่สัมผัสได้ถึงสภาวะเสียการควบคุมอย่างรุนแรง รูปแบบความสัมพันธ์ที่เขาเคยวาดในห้วงความฝันไว้ว่าตนจะเป็นผู้กุมอำนาจเหนือกว่าตลอดไป บัดนี้มันไม่เหลือเค้าโครงเดิมอยู่เลยสักนิดคฤหาสน์จิ่งหยวน ที่ไร้เงาของเจียงซู่ กลับตลบอบอวลไปด้วยร่องรอยเธอ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ทุกซอกทุกมุม คล้ายกับตราประทับที่ถูกประทับไว้อย่างแน่นหนาด้วยความคุ้นชิน จนเขามิอาจเพิกเฉยหรือหลบเลี่ยงไปได้เลยโจวซือเหย่ถึงกับเริ่มหวาดเกรงที่จะกลับบ้าน เขาไม่อยากเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าที่คอยตอกย้ำความผิดพลาด ทว่าในขณะเดียวกัน มีเพียงการพาตัวเองกลับมาอยู่ ณ ที่แห่งนี้เท่านั้น ที่ทำให้เขารู้สึ

โจวซือเหย่ปรารถนาเหลือเกินที่จะตามหาดอกไม้แรกแย้มในดวงใจของเขากลับคืนมา ทว่าเจียงซู่ไม่มีวันยอมปล่อยให้เขาได้สมหวังตามใจปรารถนา สิ่งที่เธอเคยร้องขอด้วยหยาดน้ำตา เขากลับเหยียบย่ำและทำลายมันทิ้งครั้งแล้วครั้งเล่า เขาพังทลายชีวิตเธอจนย่อยยับ บดขยี้ตัวตนของเธอจนแหลกลาญ บีบคั้นให้เธอต้องจมปลักอยู่กับความรู้สึกผิดและเสียใจในทุกลมหายใจ แม้ในยามหลับใหลยังต้องหวาดผวากับฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนไม่จบสิ้นแล้วคนเลือดเย็นอย่างโจวซือเหย่ มีสิทธิ์อะไรที่จะได้ทุกอย่างมาครองตามใจอยาก?เธอไม่ยอม ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรเธอก็ไม่มีวันยอม!ในเมื่อรู้ทั้งรู้ว่าหากคายความลับออกไป ย่อมมีจุดจบที่ความตาย เจียงซู่ไม่เชื่อหรอกว่าคนรักตัวกลัวตายอย่างเวิงอี๋จะยอมเปิดปากง่าย ๆ เธอเองก็อยากจะรู้นักว่า ระหว่างเวิงอี๋ที่ดื้อแพ่งหัวชนฝา กับโจวซือเหย่ที่อำมหิตไร้หัวใจ ใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายมีชัยในเกมนี้หมากัดกัน คือฉากจบที่แสนรื่นรมย์ที่สุดเท่าที่เจียงซู่จะจินตนาการออกคำพูดของเจียงซู่ประหนึ่งพิษร้ายที่ฝังรากลึกลงในใจของเวิงอี๋ ไม่ใช่ว่าเธอโง่จนเชื่อคำพูดศัตรู ทว่าเธอรู้จักสันดานของโจวซือเหย่ดีกว่าใครผู้ชายคนนั้นเห็น

โจวซือเหย่ตีหน้ามึนทำเป็นมองไม่เห็นสีหน้าที่ฉายชัดถึงความรังเกียจนั้น เขารีบแทรกตัวเข้าไปคั่นกลางระหว่างคนทั้งสองทันที พร้อมกับวางท่าทีเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ยืนปักหลักเคียงข้างเจียงซู่ราวกับจะประกาศศักดาทว่าเจียงซู่กลับไม่ได้ปรายตาชำเลืองมองเขาแม้เพียงนิด สายตาของเธอยังคงตรึงอยู่ที่กู้หวยอวิ๋น ซึ่งฝ่ายหลังก็แสนรู้ใจ เขาเข้าใจเจตนาของเธอเป็นอย่างดี เขาเต็มใจสวมบทบาทเป็นคนตาบอดที่มองไม่เห็นตัวตนของโจวซือเหย่ไปพร้อม ๆ กับเธอหลังจากเอ่ยคำอำลา เจียงซู่ก็หมุนตัวเดินจากไปในทันที เธอวางตัวประหนึ่งโจวซือเหย่เป็นเพียงธาตุอากาศที่ว่างเปล่ามาตั้งแต่ต้นจนจบไม่รู้ว่าเพราะความนึกสนุกหรือจงใจยั่วโทสะ กู้หวยอวิ๋นพลันหยักยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยไล่หลังเสียงนุ่ม “ไว้มีเวลา เรานัดทานข้าวกันใหม่นะครับ”เจียงซู่พยักหน้าตอบรับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ค่ะ แล้วไว้เจอกันค่ะ”กู้หวยอวิ๋นยืนส่งเธออยู่กับที่พลางเหลือบมองโจวซือเหย่ที่จ้องมองเขาเขม็ง แววตานั้นวาวโรจน์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทว่าทนายหนุ่มกลับเพียงพยักหน้าตอบกลับตามมารยาทอย่างใจเย็นเพื่อเป็นการทักทายผู้แพ้ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าโรงแรมไปอย่างสง่างามทิ้

โจวซือเหย่เค้นเสียงถามผ่านไรฟัน “คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดพล่อย ๆ อะไรออกมา?”เจียงซู่หยักยิ้มมุมปาก พลางเอ่ยประชดประชันด้วยน้ำเสียงกรีดลึก “รู้สิ ฉันก็กำลังอวยพรให้พวกคุณรักกันตราบนานเท่านาน ครองคู่ชู้ชื่นกันไปจนวันตายยังไงล่ะ”ในใจของเธอพร่ำสาปแช่ง ขอให้ทั้งคู่ครองรักกันไปทั้งชาตินี้ ชาติหน้า และชาติถัด ๆ ไป ทุกภพทุกชาติอย่าได้พรากจากกันชั่วนิรันดร์ ให้ความรักเฮงซวยของทั้งคู่แผดเผาชีวิตกันเองจนมอดไหม้!โจวซือเหย่สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกั้นความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านจนขีดสุด ก่อนจะเอ่ยปากสั่งอย่างอวดดี “คุณเลิกงี่เง่ากับเรื่องไร้สาระแบบนี้สักทีได้ไหม!”“เรื่องของผมกับซูอี้น่ะมันเป็นแค่อดีตไปแล้ว เราไม่มีทางกลับมาอยู่ด้วยกันอยู่แล้ว ที่ผมต้องช่วยเธอก็แค่เห็นแก่เยื่อใยเก่า ๆ เท่านั้น คุณเลิกคิดฟุ้งซ่านแล้วเที่ยวพาลใส่คนอื่นไปทั่วแบบนี้สักทีเถอะ”เจียงซู่ฟังคำแก้ตัวหน้าด้าน ๆ นั้นแล้วย้อนถามสั้น ๆ “สรุปแล้ว?”โจวซือเหย่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง “สรุปแล้วอะไร?”เจียงซู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและใบหน้าแข็งกร้าวประหนึ่งสลักจากหิน “สรุปแล้วฉันเลยสมควรตายงั้นเหรอ ฉันต้องเป็นคนแบกรับค