All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 581 - Chapter 590

เจียงซู่ได้ยินเสียงเรียก แววตาพลันวาวโรจน์ด้วยความตระหนก เธอรีบซ่อนโทรศัพท์ที่เวินเหยาฉินทิ้งไว้ให้ทันที ก่อนจะเปิดก๊อกน้ำล้างมือราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อไร้เสียงตอบรับจากเจียงซู่เป็นเวลานาน ความสุขุมของโจวซือเหย่ที่รออยู่หน้าห้องน้ำก็เริ่มพังทลาย เขาขยับกายอย่างกระสับกระส่าย แววตาคมกริบฉายแววกังวลออกมาอย่างปิดไม่มิด มือหนาเริ่มระดมเคาะประตูรัวขึ้นตามจังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ และในเสี้ยววินาทีที่เขาเกือบจะตัดสินใจพุ่งตัวเพื่อพังประตูเข้าไปดูให้รู้แล้วรู้รอด ประตูก็ถูกเปิดออกเสียก่อนมือที่ง้างค้างอยู่ในอากาศหยุดชะงักลงทันควัน เมื่อเห็นร่างบางเดินออกมาด้วยท่าทีปกติ สีหน้าที่เคยเคร่งเครียดก็เริ่มผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด “ทำไมเข้าไปนานขนาดนี้ เรียกก็ไม่ตอบ”เจียงซู่ตอบด้วยใบหน้าเรียบตึง “ฉันเข้าห้องน้ำ คุณต้องจับเวลาด้วยหรือไง?”โจวซือเหย่เอ่ย “เปล่า ผมแค่เป็นห่วง”ก่อนจะมาที่นี่ เขาไม่รู้เลยว่าคนตระกูลเหลียงจะมาด้วย หากรู้ล่วงหน้า เขาไม่มีทางพาเจียงซู่มาเสี่ยงแบบนี้แน่นอนเจียงซู่ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไร และไม่สนใจด้วยว่าเขาจะรู้สึกยังไง สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวเธอตอนนี้คื

ในขณะที่ฝ่ายนี้กำลังวุ่นวายกับการตามหาคน พี่ชายของเหลียงจินฮั่น ที่เดินตามฝูงชนออกมาก็สังเกตเห็นความผิดปกติ แววตาของเขาเข้มขึ้นจนดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เขาไม่ได้หยุดรออยู่ที่นั่นนานนัก แต่เลือกที่จะขึ้นรถแล้วจากไปทันทีครั้นละอองความวุ่นวายจากฝูงชนจางหายไป หลู่เหยียนที่คว้าน้ำเหลวจากการตามหาตัวเจียงซู่เป็นครั้งที่สอง ก็เดินคอตกกลับมาหาโจวซือเหย่ เขาทำเพียงส่ายหน้าเบา ๆ แทนคำตอบที่เต็มไปด้วยความผิดหวังหลู่เหยียนแอบคิดในใจว่า หรือว่าเจียงซู่ จะอาศัยจังหวะนี้หนีไปแล้ว?แม้คำพูดที่กำลังติดอยู่ในลำคอจะทำให้เขาอึดอัดมากเพียงใด ทว่ากลับไม่กล้าปริปากเอ่ยมันออกมาแม้แต่คำเดียว เพราะเขาตระหนักดีว่าเจ้านายตรงหน้านี้ไม่ใช่คนเดิมที่เขารู้จักอีกต่อไป แต่ดูเหมือนว่า... จะเสียสติไปแล้วโจวซือเหย่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ถูกกดลงต่ำ “เหลียงเฉินอี้ล่ะ?”เหลียงเฉินอี้ที่เขาเอ่ยถึงนั้นก็คือพี่ชายของเหลียงจินฮั่นนั่นเองทว่ายังไม่ทันที่หลู่เหยียนจะได้อ้าปากตอบกลับไป คำสั่งเฉียบขาดก็พุ่งเข้าใส่ทันที “ส่งคนไปจับตาดูมันไว้”หลู่เหยียนถึงกับชะงักงัน “บอสสงสัยว่าเขาเป็นคนลักพาตัวเธอไปหรือครับ?”ในสถานก

เวินเหยาฉินรู้สึกถึงไอเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจนใจคอไม่ดีเมื่อต้องเผชิญกับสายตาจ้องจับผิดของโจวซือเหย่ เธอแอบกำหมัดแน่นจนเล็บแทบฝังเข้าเนื้อ ทว่าใบหน้ายังคงฉาบไว้ด้วยความเรียบเฉย “มีอะไรหรือเปล่า? ทำไมถึงมองแม่ด้วยสายตาแบบนั้น?”ในยามนี้ โจวซือเหย่ดูราวกับสัตว์ป่าที่บาดเจ็บและพร้อมจะขย้ำทุกลมหายใจรอบตัว เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า “แม่ครับ แม่มีความลับอะไรปิดบังผมอยู่หรือเปล่า?”เวินเหยาฉินแสร้งปั้นสีหน้าตื่นตระหนกพลางโพล่งถามออกไปตรง ๆ “พูดแบบนี้ หมายความว่าลูกกำลังระแวงว่าแม่เป็นคนพาเจียงซู่ไปอย่างนั้นเหรอ?”โจวซือเหย่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของผู้เป็นแม่เพื่อจับพิรุธทุกฝีก้าว ทว่าเวินเหยาฉินกลับดูเยือกเย็นและผ่อนคลายอย่างเป็นธรรมชาติ “ในโลกนี้จะมีใครอยากเห็นลูกมีความสุขไปมากกว่าแม่อีกเล่า”“แม่รู้ดีว่าลูกให้ความสำคัญกับเจียงซู่มากแค่ไหน ถึงแม่จะไม่ได้ชอบขี้หน้านัก แต่แม่ก็ไม่มีวันหักหาญน้ำใจลูก หรือทำเรื่องที่จะทำให้ลูกต้องมานั่งเป็นทุกข์แบบนี้หรอกนะ”ท่าทีที่ดูไร้จริตจะก้านและคำพูดที่เต็มไปด้วยความรักของผู้เป็นแม่ ทำให้กำแพงความระแวงในใจของเขาเริ่มสั่นคลอนมีสิ่งหนึ่งที่เป็นความจริง

เจียงซู่ไม่รู้ว่าตนเองถูกจองจำอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมคับแคบแห่งนี้มานานแค่ไหนแล้ว ในห้องนั้นมีเพียงแสงรำไรที่ลอดผ่านช่องระบายอากาศเล็ก ๆ เป็นเครื่องบ่งบอกวันเวลาได้หมุนเวียนผ่านไป จากราตรีสู่อรุณ และจากอรุณรุ่งกลับคืนสู่ความมืดมิดอีกครั้งประตูเหล็กบานหนาบานนั้นจะถูกเปิดออกเพียงวันละหน เพื่อนำน้ำเพียงถ้วยเดียวมาวางทิ้งไว้หน้าประตู โดยไร้ซึ่งเศษอาหารใด ๆ สำหรับคนที่ถูกพันธนาการทั้งมือและเท้าอย่างเธอ หากอยากจะดิ้นรนเพื่อมีชีวิตรอด จำเป็นต้องตะเกียกตะกายคลานเข้าไปก้มลงดื่มเยี่ยงสุนัขตัวหนึ่ง เจตนาหยามเกียรติยศนั้นรุนแรงและชัดเจนจนไม่ต้องเสียเวลาคาดเดาหลังผ่านพ้นคืนอันยาวนาน ความเจ็บแสบที่พวงแก้มเริ่มทุเลาลงบ้างแล้ว ทว่าบาดแผลในช่องปากที่เกิดจากการถูกกระแทกยังคงรบกวนความรู้สึก แม้เลือดจะหยุดไหลไปแล้ว แต่รสคาวขื่นยังคงย้ำเตือนถึงสิ่งที่เธอได้รับเจียงซู่ขยับร่างกายอย่างยากลำบาก พยายามประคองร่างที่นอนกองกับพื้นขึ้นมานั่งพิงผนังห้องที่แสนเขรอะไปด้วยคราบสกปรก เธอหอบหายใจอย่างเหนื่อยล้าพลางทอดสายตามองผนังที่แสนว่างเปล่าตรงหน้า ก่อนจะจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิดอันมืดมิด ใครกันที่เป็นคนลักพาตัวเธอมาใ

วินาทีนี้เขาเข้าใจอย่างซึ้งถึงหัวอกแล้วว่า เหตุใดเจียงซู่ถึงไม่ยินยอมที่จะเคียงคู่กับเขาอีกต่อไป เป็นเพราะตัวเขาเองที่คอยกรีดแทงหัวใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนความหวังที่เธอเคยมีพังทลายกลายเป็นเศษเสี้ยวแห่งความผิดหวังความเพิกเฉยและความสะเพร่าของเขาเองที่เป็นดั่งหิมะโปรยปราย ทำให้หัวใจของเธอเหน็บหนาวจนด้านชาไปเสียทุกส่วน ทั้งหมดคือความผิดที่เขาต้องแบกรับ และเขาก็พร้อมจะอดทนเพื่อแก้ไขมันทุกอย่างขอเพียงเจียงซู่ยอมมอบโอกาสให้เขาได้เริ่มต้นใหม่เพียงสักครั้ง เขาจะพิสูจน์ให้เห็นว่าเขาสามารถเป็นสามีในอุดมคติที่เธอเฝ้าฝันถึงได้และในครั้งนี้ เขาจะไม่ยอมให้เธอต้องหลั่งเลือดหรือเจ็บปวดอีกเป็นอันขาด เขาจะต้องพาเธอกลับมาสู่อ้อมอกอย่างปลอดภัยให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตามท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัดด้วยรังสีความกดดัน เสียงลมหายใจหอบหนักด้วยโทสะของคุณปู่โจวดังลอดผ่านสายโทรศัพท์มาอย่างชัดเจน “เจียงซู่หย่าขาดจากแกไปนานแล้ว ตอนนี้เธอไม่ใช่คนของตระกูลโจวอีกต่อไป ทำไมฉันต้องยอมให้ผลประโยชน์มหาศาลของตระกูลพังพินาศเพียงเพราะคนนอกแค่คนเดียวด้วย?”น้ำเสียงเย็นเยียบของผู้อาวุโสยังคงบาดลึกอย่างต่อเนื่อง