All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 601 - Chapter 610

ความห่วงใยที่เขามอบให้ เมื่อมาอยู่ในสายตาเธอแล้ว มันก็แค่ความอยากรู้ว่า ของที่เขาประทับตราจองไว้ ยังคงอยู่ในสภาพเดิมหรือไม่ความรังเกียจขยะแขยงตีตื้นขึ้นมาจนเจียงซู่ไม่อาจกลั้นไหว เธอขดตัวพลางอาเจียนออกมาอย่างหนักทว่าในกระเพาะที่ว่างเปล่ากลับไม่มีสิ่งใดหลุดออกมานอกจากลมหายใจที่สั่นพร่า โจวซือเหย่มองภาพนั้นด้วยหัวใจที่บีบรัด เขาถลาเข้าไปหาด้วยความเวทนาและรีบตามหมอมาดูอาการทันทีแพทย์อธิบายอย่างใจเย็น “เป็นอาการปกติครับ ฤทธิ์ยาค่อนข้างรุนแรงจนกัดกระเพาะ”เมื่อพายุร้ายที่พัดกระหน่ำมาทั้งคืนเริ่มสงบลง เรี่ยวแรงที่เหลือเพียงน้อยนิดก็ดับวูบ เจียงซู่ปล่อยให้สติสัมปชัญญะหลุดลอยและจมลงสู่ความเงียบงันของค่ำคืนอันยาวนานหลู่เหยียนทอดมองภาพโจวซือเหย่ที่นั่งเฝ้าจมอยู่กับความเงียบข้างเตียงพลางลอบถอนใจด้วยความหนักหน่วง เหตุใดโชคชะตาถึงขีดเขียนให้ความรักของทั้งคู่บิดเบี้ยวได้ถึงเพียงนี้กันนะ?เขาเคยประทับใจในตัวเจียงซู่ นายหญิงผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาอ่อนโยน ในขณะเดียวกันก็เป็นกันเองจนไม่รู้สึกเกร็งเวลาอยู่ด้วย ใบหน้าของเธอมักจะประดับด้วยรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นจนใครที่เห็นต่างรู้สึกอบอุ่นใจตามไปด้วย

บาดแผลที่ขาทำให้เจียงซู่ไม่สะดวกจะขยับเขยื้อนลุกเดิน โจวซือเหย่จึงนำโต๊ะอาหารตัวเล็กมาจัดวางไว้ให้ถึงบนเตียงเพื่ออำนวยความสะดวกให้เธอ ทว่าแค่นั้นยังไม่พอ เขาเริ่มตั้งท่าตักอาหารขึ้นเพื่อป้อนเธอโจวซือเหย่จ่อช้อนมาที่ริมฝีปากของเธออย่างใจจดใจจ่อพลางเอ่ย “อ้าปาก”เจียงซู่กลับเบือนหน้าหนี สะท้อนชัดถึงการปฏิเสธความหวังดีที่เขากำลังยัดเยียดมาให้โดยไร้ซึ่งคำพูดใดโจวซือเหย่ใช้เสียงโทนต่ำนุ่มนวลเอ่ยเกลี้ยกล่อม “มือคุณบาดเจ็บอยู่นะ”ร่องรอยบนฝ่ามือทั้งสองข้างที่เกิดจากเศษกระจกแหลมคมทิ่มแทง บัดนี้ถูกพันธนาการด้วยผ้ากอซจนหนาเตอะทว่าเจียงซู่ก็ยังคงปฏิเสธด้วยความเงียบ จนสุดท้ายเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความดื้อรั้นและหัวแข็งของเธอ โจวซือเหย่จึงทำได้แค่ยอมล่าถอยและปล่อยให้เธอจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองเจียงซู่พยายามจับช้อนอย่างทุลักทุเล เธอค่อย ๆ เคี้ยวและกลืนอาหารลงไปทีละนิดอย่างเชื่องช้าโจวซือเหย่ไม่กล้าแม้แต่จะคีบกับข้าวให้ เพราะกังวลว่าหากเขาแตะต้องจานไหน เจียงซู่จะไม่ยอมกินมันอีก เขาได้แต่เฝ้ามองเธออยู่นิ่ง ๆ ราวกับจะฝังภาพเธอไว้ในส่วนลึกของหัวใจทั้งคู่ต่างตกอยู่ในความเงียบงัน ห้องนอนทั้งห

เจียงซู่ระบายยิ้มละไมทว่ากลับดูน่าขนลุก “ก็แค่ทำให้เธอกลายเป็นแบบฉัน”ในเมื่อโลกใบนี้มันวิปริตผิดเพี้ยนไปหมดแล้ว เธอก็ไม่เห็นจำเป็นต้องฝืนทำตัวเป็นคนปกติ สู้ลากให้ทุกคนลงมาเกลือกกลั้วจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของนรกขุมเดียวกันย่อมง่ายกว่าโจวซือเหย่มองลึกลงไปในแววตาที่ว่างเปล่าดุจวิญญาณหลุดลอยของเจียงซู่ หัวใจของเขาพลันบีบรัดแน่นด้วยความเจ็บปวดจนแทบแหลกคามือ โจวซือเหย่รีบสั่งให้ทีมแพทย์พาตัวเซียวซูอี้ออกไปทันทีทว่าเซียวซูอี้ที่ถูกความหวาดกลัวเข้าครอบงำจนสติหลุดกลับไม่ยอมห่างจากเขาแม้แต่วินาทีเดียว “ฉันไม่ไป ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ยัยนี่มันจะแย่งคุณไปจากฉัน...”เซียวซูอี้ดึงทึ้งเสื้อของโจวซือเหย่จนหลุดลุ่ยหมดสภาพ ในขณะที่เขาถูกพันธนาการด้วยความคลุ้มคลั่งนั้น เจียงซู่ก็ได้หมุนตัวเดินจากไปด้วยความเงียบชุดกระโปรงยาวที่พาดอยู่บนร่างของเธอนั้นดูหลวมโคร่งจนน่าเวทนา ยามที่สายลมพัดผ่านเผยให้เห็นเพียงเงาอันซูบซีด ราวกับว่าร่างทั้งร่างของเธอช่างเบาหวิวและพร้อมจะปลิวสลายไปตามลมได้ทุกชั่วขณะเสียงกรีดร้องบาดหูของเซียวซูอี้ยังคงดังต่อเนื่องจนโจวซือเหย่ต้องขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นป้าเฉินเข้ามาช่วยประคอ

คุณปู่โจวมองหลานชายคนโตที่บัดนี้ตัวสูงกว่าเขาไปครึ่งศีรษะด้วยแววตาหม่นแสงที่ผ่านมา เขาพึงพอใจ ชื่นชม และให้ความสำคัญกับหลานคนนี้มาโดยตลอดทว่าในช่วงครึ่งปีหลังมานี้ การตัดสินใจเรื่องความรักของโจวซือเหย่กลับทำให้เขาผิดหวังอย่างยิ่ง ทุกก้าวย่างของหลานชายเหมือนกำลังขับเคลื่อนไปบนเส้นทางที่ผิดมหันต์คุณปู่โจวจิบน้ำชาดับไฟโทสะที่พ่อบ้านยกมาให้พลางเอ่ยเสียงเข้ม “แกไม่คิดจะส่งตัวเจียงซู่ออกมาจริง ๆ ใช่ไหม?”โจวซือเหย่ติดกระดุมเม็ดสุดท้าย ท่าทางนั้นของเขาเป็นการแสดงจุดยืนที่ชัดเจน “เธอคือคนที่ผมอยากปกป้องไปตลอดชีวิตที่เหลือครับ”เมื่อได้ยินเช่นนั้น มือที่ถือถ้วยชาของคุณปู่โจวก็ชะงักกึก “แกรู้ไหมว่าการปกป้องเธอไว้จะต้องแลกกับอะไร?”โจวซือเหย่ทำเหมือนไม่ยี่หระกับผลที่ตามมา เขาตอบกลับสั้น ๆ “ผมแบกรับมันไหว”คุณปู่โจวหรี่ตาลงจ้องเขม็ง “ต่อให้ฉันจะเตะแกออกจากกลุ่มบริษัท และทำให้ทุกอย่างของตระกูลโจวไม่เกี่ยวข้องกับแกอีกงั้นเหรอ?”โจวซือเหย่เอ่ยถามไปอีกทาง “ผมกลับได้หรือยังครับ?”สิ้นคำนั้น ประกายความเฉียบขาดและกดดันพุ่งพล่านออกมาจากดวงตาฝ้าฟางของคุณปู่โจวทันที ทว่าถึงกระนั้น โจวซือเหย่ก็ไม

แผนการล้างแค้นของตระกูลหวงเริ่มต้นเร็วกว่าที่โจวซือเหย่คาดการณ์ไว้มากเช้าตรู่วันถัดมา ในขณะที่เจียงซู่ยังหลับใหลอยู่ในความสลัว เสียงเอะอะอื้ออึงจากภายนอกคฤหาสน์จิ่งหยวนก็ดังแว่วมาเป็นระยะ แม้กำแพงหนาจะช่วยกั้นเสียงเหล่านั้นไม่ให้ถึงห้องนอนรบกวนเธอ ทว่าสุดท้ายเธอก็ต้องตื่นขึ้นเพราะเสียงเคาะประตูที่หนักแน่นของโจวซือเหย่เจียงซู่เดินไปเปิดประตูในชุดนอนที่หลวมโคร่ง แววตาง่วงงุนในคราแรกพลันมลายหายไปสิ้นเมื่อพบว่าแขกยามเช้าไม่ใช่ป้าเฉินอย่างที่เธอคิด แต่เป็นโจวซือเหย่ ความเย็นชาพลันฉาบเคลือบใบหน้าเธอทันทีเธอไม่ได้เอ่ยปากทักทายใด ๆ มีเพียงสายตาที่ทิ่มแทงเป็นคำถามว่า มาทำไม?โจวซือเหย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่พยายามประคองความอ่อนโยนไว้ “มีตำรวจมาขอสอบปากคำเรื่องของหวงพี”เจียงซู่ชะงักไปเล็กน้อย ทว่ากลับไร้ท่าทีตื่นตระหนก เธอไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับเรื่องนี้เลยสักนิด อย่างไรเสีย ฝ่ายนั้นก็ตายด้วยน้ำมือของเธอ ไม่ช้าก็เร็วสักวันวันนี้ก็ต้องมาถึงเธอไม่ตอบโต้สิ่งใด เพียงแต่หมุนตัวกลับเข้าห้องเพื่อล้างหน้าแปรงฟันและเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวเมื่อเจียงซู่ก้าวออกมาจากห้องอีกครั้งในชุดที่ดู