All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 591 - Chapter 600

628 Chapters

บทที่ 593

คนตระกูลเหลียงต่างคาดการณ์ว่า เมื่อคุณปู่โจวออกโรงด้วยตัวเองแล้ว โจวซือเหย่คงจะยอมส่งตัวคนกลับมาแต่โดยดี ทว่าพวกเขากลับคิดผิด ใครจะไปนึกว่าเขาจะกล้าขัดคำสั่งแม้กระทั่งท่านผู้อาวุโสแห่งตระกูลโจวสีหน้าของเหลียงเฉินอี้มืดครึ้มลงกว่าเดิมเขาอ่านเกมออกแล้วว่า คราวนี้โจวซือเหย่เอาจริง ถึงขั้นพร้อมจะแตกหักกับตระกูลเหลียงเพียงเพื่ออดีตภรรยาแค่คนเดียว!การแก้แค้นให้เหลียงจินฮั่นนั้นสำคัญก็จริง แต่เมื่อลูกชายคนเล็กถูกโจวซือเหย่กุมจุดตายไว้เช่นนี้ เขาจึงไม่อาจวู่วามและต้องไตร่ตรองอย่างรอบคอบนอกจากเหลียงจินฮั่นที่ยังคงนิ่งเงียบไม่ปริปากแล้ว สมาชิกคนอื่น ๆ ในตระกูลเหลียงต่างมีความเห็นไปในทิศทางเดียวกัน นั่นคือ ต้องยอมส่งตัวเจียงซู่คืนเพื่อแลกกับเหลียงเจียเหิงกลับมาแม่เหลียงกุมมือเหลียงจินฮั่นไว้แน่น “ในเมื่อเราจับตัวเจียงซู่ได้ครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งหน้าเราก็จับตัวเธอได้อีก จินฮั่น เจียเหิงรักแกที่เป็นอาเล็กที่สุดนะ”ทุกคนในบ้านต่างรู้ดีว่าเรื่องทั้งหมดมีต้นตอมาจากเขา ทว่าทั้ง ๆ ที่ทุกคนรู้อยู่แก่ใจ กลับไม่มีใครกล้าเอ่ยปากตำหนิ เพราะถึงอย่างไรเสีย ชีวิตเขาก็ต้องเจอเรื่องที่น่าขมขื่นมามากพอแล้
Read more

บทที่ 594

ห้วงเวลาที่ไร้ซึ่งเข็มนาฬิกาคอยบอกเหตุ ช่างผ่านไปอย่างยากลำบากและยาวนานเหลือเกินเจียงซู่ไม่รู้ว่าเธอถูกขังอยู่ในห้องนี้มานานเท่าไหร่แล้ว นับแต่น้ำหนึ่งชามในตอนแรก หลังจากนั้นก็ไม่มีใครย่างกรายเข้ามาส่งข้าวส่งน้ำอีกเลย จะมีก็เพียงแค่ช่องหน้าต่างเล็ก ๆ บนประตูเหล็กที่ถูกเลื่อนเปิดออกทุกๆ สองชั่วโมง เพื่อดูว่าเธอยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่เท่านั้นน้ำชามนั้นเจียงซู่ไม่ได้แตะต้องแม้แต่หยดเดียว เธอไม่รู้ว่ามันสะอาดหรือไม่ และอีกอย่าง เธอไม่อยากลดตัวลงไปทำตัวเหมือนเดรัจฉานที่ต้องขับถ่ายรดตัวเองแต่ต่อให้เธอข่มใจไม่ดื่มน้ำเพียงใด ทว่าปฏิกิริยาตอบสนองทางร่างกายก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อหน้าต่างเหล็กเล็ก ๆ ถูกเลื่อนเปิดออกอีกครั้ง เจียงซู่เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่แดงก่ำเพราะความอัดอั้น “ฉันอยากเข้าห้องน้ำ”ชายที่อยู่หลังประตูตอบกลับด้วยเสียงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก “ห้องกว้างขนาดนี้ ยังไม่พออีกเหรอ?”เห็นได้ชัดว่าคนข้างนอกไม่มีความประนีประนอมหรือคิดจะพาเธอออกไปทำธุระส่วนตัว เมื่อเห็นว่าเธอยังไม่ตายเขาก็ไม่แยแสสิ่งใดอีก ช่องหน้าต่างถูกเลื่อนปิดลงทันที บดบังแสงสว่างที่เคยพาดผ่านเข้ามาให้มืดมิ
Read more

บทที่ 595

เจียงซู่ปล่อยกายไปตามแรงเหวี่ยงของเขา เธอล้มลงกองกับพื้นอย่างนั้นโดยไม่ไหวติงและไร้ปฏิกิริยาตอบโต้ ราวกับว่าคำพูดถากถางของเหลียงจินฮั่นเป็นเพียงลมที่พัดผ่านหูไปเท่านั้นเหลียงจินฮั่นแผดเสียงด่าทออยู่นานแต่กลับไร้เสียงตอบรับ นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ ความหงุดหงิดยิ่งพลุ่งพล่านสุมในใจ คนอย่างเขาเวลาลงมือรังแกใคร หากฝ่ายนั้นไม่ดิ้นรนหรือโต้ตอบให้เห็น มันจะทำให้เขารู้สึกขัดใจเป็นยิ่งเขาสั่งให้ลูกสมุนหิ้วตัวเธอขึ้นมาบังคับให้คุกเข่าลงตรงหน้า ใช้ไม้เท้าในมือเชยคางเธอขึ้นมา ก่อนจะแกล้งใช้ปลายไม้เท้าทิ่มลงที่โหนกแก้ม ใบหน้าที่เดิมทีก็ไม่ได้สะอาดสะอ้านอยู่แล้ว จึงยิ่งเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นและคราบดินเหลียงจินฮั่นทิ่มไม้เท้าลงไปซ้ำ ๆ พลางเอ่ยปากหยามหยันต่อ “ขอร้องฉันสิ ไม่แน่ว่าถ้าฉันอารมณ์ดีขึ้นมา อาจจะสงเคราะห์ให้เธอไปสบายเร็วขึ้นก็ได้”จู่ ๆ เจียงซู่ก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆแววตาของเหลียงจินฮั่นพลันเย็นวาบ เขาเค้นเสียงต่ำ “ขำอะไร?”แม้จะตกเป็นรอง แต่แผ่นหลังของเจียงซู่ยังคงเหยียดตรงอย่างทรนง เธอแค่นเสียงเหยียดหยาม “หัวเราะพวกสวะอย่างนายไง ที่จากนี้ไปทั้งชีวิตคงต้องกลายเป็นไอ้เป๋ไปตลอ
Read more

บทที่ 596

เจียงซวงซวงที่มัวแต่ห่วงลูกชายที่เป็นดั่งดวงใจจนแทบจะไม่ได้หลับไม่ได้นอนตลอดทั้งคืนเมื่อแสงอรุณแรกมาเยือนบอกเวลารุ่งเช้า เธอก็เริ่มเร่งเร้าให้เหลียงเฉินอี้พาตัวลูกชายกลับมาทันที ซึ่งเขาก็ไม่ได้อิดออด รีบต่อสายสั่งการให้คนคุมตัวเจียงซู่มาส่งให้เขาทว่าทันทีที่ปลายสายรับโทรศัพท์ สีหน้าของเหลียงเฉินอี้ก็พลันเปลี่ยนไปทันตา“พวกแกทำงานกันยังไง?!”เจียงซวงซวงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นท่าไม่ดีจึงจ้องเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความระแวงและจับผิดทันทีที่เขาลดโทรศัพท์ลง เธอพุ่งเข้าไปคาดคั้นทันที “เกิดอะไรขึ้น? เจียงซู่เป็นอะไรไปหรือเปล่า?”เหลียงเฉินอี้มองภรรยาที่หน้าตื่นด้วยความวิตก เขาอึกอักอย่างลำบากใจโดยไม่รู้จะเริ่มต้นพูดอย่างไร ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกมาตลอดว่าน้องชายคนนี้ไม่ใช่คนประเภทที่เมื่อถูกทำให้เจ็บแล้วจะยอมสงบปากสงบคำ“จินฮั่นพาตัวเจียงซู่ไปแล้ว”สิ้นคำพูดนั้น เจียงซวงซวงก็สติขาดผึง รัวคำถามใส่เขาเป็นชุด“พาตัวไปแล้ว พาไปไหน?! พาไปทำไม?!”ถามจบเธอก็ไม่รอฟังคำตอบ แต่กลับระบายความโกรธแค้นใส่สามีแทน“เหลียงจินฮั่นมันเป็นบ้าไปแล้วหรือไง? สมองเลอะเลือนไปหมดแล้วใช่ไหม? เจียเหิงยังรอให้คนไป
Read more

บทที่ 597

เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของเหลียงเจียเหิงส่งผลกระทบต่อจิตใจของเหลียงเฉินอี้หนักหน่วงเพียงใดคงไม่ต้องกล่าวถึง เพราะฝั่งคนเป็นแม่อย่างเจียงซวงซวงนั้นแทบจะขาดใจ หัวใจของเธอแตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดีเมื่อได้ยินเสียงลูกที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ“เหิงเหิงลูกแม่...”โจวซือเหย่ไร้อารมณ์จะมาร่วมซึ้งกับบทรักอันแสนโศกเศร้าของแม่ลูกในสายนี้ เขาโพล่งขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยรังสีฆ่าฟัน “ผมไม่มีอารมณ์จะมานั่งฟังคุณร้องโหยหวน ถ้าเจียงซู่เป็นอะไรไป ก็เตรียมจองโลงศพให้ลูกชายคุณไว้ได้เลย!”คำประกาศิตอันเยือกเย็นนั้นทำให้เจียงซวงซวงสติขาดผึง “โจวซือเหย่ แกห้ามแตะต้องลูกฉันนะ!”“ถ้าแกแค้นพวกตระกูลเหลียงก็ไปแก้แค้นตระกูลเหลียงสิ อย่าเอามาลงที่ตระกูลเจียงของฉัน ฉันจะหย่ากับเหลียงเฉินอี้ ต่อไปเจียเหิงจะเปลี่ยนไปใช้นามสกุลเจียง ถ้าแกอยากได้ตัวประกันแกก็ไปจับตัวเหลียงเฉินอี้โน่น หรือไม่ก็เอาตัวเขาไปขู่เหลียงจินฮั่นซะ!”เหลียงเฉินอี้ “...”เธอช่างเป็นภรรยาที่ดีเหลือเกิน ไม่มีใครที่จะทรยศสามีได้หน้าตาเฉยเท่าเธออีกแล้วสำหรับเจียงซวงซวงแล้ว การทรยศแล้วมันจะทำไม? ในเมื่อเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี้มันเป็นเพรา
Read more

บทที่ 598

เจียงซู่รู้สึกเพียงความเจ็บปวด เธอแยกแยะไม่ได้ว่าเจ็บที่ตรงไหน เพราะทุกอณูบนร่างกายล้วนแต่ปวดร้าวไปหมด“ซู่ซู่...”เสียงที่คุ้นเคยทำให้เจียงซู่กลอกตาไปมา ก่อนจะกลั้นใจเบิกตาอันหนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วภาพของ อี้เหลียนฮัว ผู้มีใบหน้าเมตตาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าริมฝีปากของเจียงซู่ขยับสั่น เค้นเสียงออกมาจากลำคอ “คุณย่า...”อี้เหลียนฮัวลูบศีรษะเธออย่างรักใคร่ “ตะวันโด่งจนจะเลียก้นอยู่แล้ว ยังจะนอนตื่นสายอยู่อีก รีบลุกขึ้นไปโรงเรียนได้แล้ว”สัมผัสอันอบอุ่นที่ปกคลุมบนศีรษะทำให้เจียงซู่รู้สึกว่าความเจ็บปวดตามร่างกายมลายหายไปจนสิ้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโหยหา“คุณย่า มารับหนูเหรอคะ?”เธอคิดถึงท่านเหลือเกินอี้เหลียนฮัวยิ้มละมุนพลางหยัดกายลุกขึ้น “ย่าจะไปยกมื้อเช้ามาให้ อย่ามัวแต่ขี้เกียจติดเตียงล่ะ รีบลุกมากินข้าวแล้วไปเรียนซะ”เมื่อเห็นร่างของคุณย่าเดินห่างออกไป เจียงซู่รีบยื่นมือไปไขว่คว้า “คุณย่า อย่าไป”ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงส่งผลให้เธอสูญเสียการควบคุมและพลัดตกลงจากเตียง ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้าจู่โจมในพริบตา และเมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ภาพความทรงจำอันแสนอบอุ่นกลับกลายเป็นกองเ
Read more

บทที่ 599

เจียงซู่รู้ดีว่าความปรารถนาที่จะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเหลียงจินฮั่นนั้นเปรียบเสมือนเหวที่ไร้ก้นบึ้ง ทันทีที่ถูกบังคับให้กลืนยาปลุกกำหนัดลงไป เธอก็ตระหนักได้ทันทีว่าฝันร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามานั้นคืออะไรสายตาของเจียงซู่เหลือบไปเห็นแก้วเปล่าถูกทิ้งไว้ ซึ่งมีร่องรอยของยาที่เพิ่งไหลลงสู่กระเพาะของเธอไปจนหมดสิ้น เธอตัดสินใจคว้ามันมาฟาดลงกับพื้นอย่างแรงจนแตกกระจาย ก่อนจะหยิบเศษกระจกชิ้นใหญ่ขึ้นมา แล้วปักมันลงไปที่ต้นขาของตัวเองอย่างแรงโดยไม่ลังเลแม้เพียงอึดใจความเจ็บปวดแล่นริ้วจนใบหน้าที่แดงซ่านด้วยฤทธิ์ยา พลันซีดเผือดลงในพริบตา ทว่าเธอยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น เจียงซู่กัดฟันกรอดปักเศษกระจกลงที่โคนขาซ้ำอีกสองแผลใหญ่เพื่อแลกกับสติความเจ็บปวดเจียนตายช่วยฉุดรั้งสติของเธอให้กลับมาแจ่มชัดขึ้นชั่วคราว เธอใช้โอกาสนี้กวาดสายตามองไปรอบกายเพื่อหาทางรอดในห้องที่ไร้ซึ่งทางหลบหนีอื่นใดนอกจากประตูบานใหญ่นี้ หากเธอจะหนี ก็มีเพียงทางเดียวเท่านั้นคือต้องฝ่าประตูหน้าออกไปทว่าไม่ต้องเดาก็รู้ว่าข้างนอกนั่นย่อมมีคนของเหลียงจินฮั่นคอยคุ้มกันอยู่แน่นหนา อีกฝ่ายไม่มีทางปล่อยให้เหยื่อที่ล่ามาได้หลุดมือไปง่าย
Read more

บทที่ 600

แม้ร่างจะล้มคว่ำลงไป ทว่าเจียงซู่ไม่ยอมหยุดนิ่ง เธอตะเกียกตะกายพยายามจะหยัดยืนขึ้นจากพื้นในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ลำคอของเธอกลับถูกพันธนาการไว้ด้วยแรงมหาศาล ก่อนจะถูกกระชากจนล้มตึงลงไปกับพื้น ความรู้สึกจุกแน่นจากการขาดอากาศพุ่งจู่โจมใส่เธอในทันทีเนกไทที่เดิมทีชายหื่นกามคนนั้นตั้งใจจะใช้มัดแขน บัดนี้ถูกนำมาใช้รัดลำคอเธอแทนเจียงซู่พยายามสอดนิ้วเข้าไปใต้รอยรัดเพื่อดึงเนกไทออก ทว่าความอึดอัดจากการขาดออกซิเจนทำให้ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม ชายคนนั้นกระชากปลายเนกไทให้แน่นขึ้น “นังสารเลว มึงยังกล้าขัดขืนกูอีกเหรอ?”เสียงต่อสู้ดิ้นรนปานจะขาดใจภายในห้องดึงดูดความสนใจของคนที่อยู่ด้านนอก เมื่อคนเฝ้าประตูผลักเข้ามาเพื่อดูสถานการณ์ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเจียงซู่ที่ถูกกดจมอยู่กับพื้น เธอถูกรัดคอจนใบหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงชายคนนั้นรู้สึกรำคาญที่ถูกรบกวนจึงตวาดกร้าว “เข้ามาทำไม? ออกไป!”ทว่าก่อนจะผละออกไป คนเฝ้าประตูทิ้งท้ายไว้คำหนึ่ง“บอสหวง ลูกพี่เปียวบอกว่า จะเล่นยังไงก็ได้ แต่อย่าเล่นจนถึงตายนะครับ”พูดจบเขาก็ปิดประตูให้ด้วยความหวังดีเจียงซู่รู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังจมลงสู่สีแด
Read more

บทที่ 601

สายตาสองคู่เข้าปะทะประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร แววตาหนึ่งหนาวเหน็บดุดันดุจน้ำแข็ง อีกแววตาหนึ่งกลับฉายแววท้าทายอย่างไม่นึกสะทกสะท้านเหลียงจินฮั่นไม่ได้ยี่หระต่อการปรากฏตัวของโจวซือเหย่แม้แต่น้อย ต่อให้ตามมาถึงที่นี่แล้วอย่างไรล่ะ ในเมื่อเขาได้ระบายโทสะจนหนำใจไปแล้วทว่าในชั่วพริบตา ภาพตรงหน้าของเหลียงจินฮั่นเริ่มพร่าเลือน แรงถีบมหาศาลก็ปะทะเข้าอย่างจัง ส่งร่างของเขาและรถเข็นล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นในทันที“จินฮั่น!”เหลียงเฉินอี้ถึงกับหน้าถอดสีทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ถลาเข้าไปช่วย เหลียงจินฮั่นก็ถูกลูกถีบหนักหน่วงซ้ำเข้าที่กลางลำตัวอีกระลอก แรงปะทะนั้นส่งร่างทั้งร่างไถลครูดไปกับพื้นไกลกว่าเมตรอย่างไร้ทางขัดขืน“แค็ก แค็ก...”แรงกระแทกจากฝ่าเท้านั้นรุนแรงเสียจนเหลียงจินฮั่นรู้สึกราวกับปอดจะหลุดลอยออกมาจากอก เขาพยายามโกยอากาศเข้าปากอย่างยากลำบากก่อนจะระเบิดเสียงไอโขลกออกมาอย่างต่อเนื่องจนตัวโยก“โจวซือเหย่ นายบ้าไปแล้วเหรอ?!”เหลียงเฉินอี้รีบถลาเข้าไปขวางหน้าโจวซือเหย่หมายจะปกป้องน้องชาย ทว่าการเอาตัวเข้าแลกนั้นกลับถูกตอบแทนด้วยหมัดหนักหน่วงที่ซัดเข้าเต็มแรงจนหน้าหัน ของเหลวสีข้
Read more

บทที่ 602

สภาพอันน่าเวทนาของเจียงซู่ดึงดูดสายตาของผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาให้เหลียวมองด้วยความตกตะลึง ทว่ากลับไม่มีใครกล้าเข้าใกล้แม้แต่ก้าวเดียว ทุกคนต่างพากันหลบเลี่ยงด้วยความหวาดผวา เพราะเงาร่างของโจวซือเหย่ที่เดินตามหลังเธอนั้นแผ่รังสีโกรธเกรี้ยวจนดูน่ากลัวสุดท้าย เจียงซู่ก็เค้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายพยุงร่างที่แตกสลายออกจากสถานเริงรมย์อันโสมมแห่งนั้นได้สำเร็จ เธอยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางอากาศภายนอก พร้อมทั้งเงยหน้ามองดวงจันทร์บนฟากฟ้าและแสงไฟวับแวมจากรถยนต์ที่แล่นผ่านไปมาบนท้องถนน เพื่อตอกย้ำว่า เธอหลุดพ้นจากขุมนรกนั่นออกมาได้จริง ๆ ทว่าชั่วพริบตา ภาพเบื้องหน้าก็เริ่มพร่าเลือนและซ้อนทับกัน ร่างทั้งร่างของเจียงซู่อ่อนระทวยและร่วงดิ่งลงสู่พื้นดินทันทีก่อนที่ร่างกายบอบช้ำจะกระแทกพื้นแข็ง วงแขนอันแข็งแกร่งและทรงพลังก็ถลาเข้ามาโอบรัดเอวเธอไว้ได้ทันท่วงที โจวซือเหย่ไม่สนคำคัดค้านใด ๆ ของเจียงซู่อีกต่อไป เขาตวัดอุ้มร่างของเธอขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวเขาจะไม่มีวันปล่อยให้เธอทำตามอำเภอใจจนทำร้ายตัวเองแบบนี้ต่อไปได้อีกแล้ว“หลู่เหยียน ไปเอารถมา”น้ำเสียงของโจวซือเหย่เต็มไปด้วยความร้อนรน และมีความตื่นตระหน
Read more
PREV
1
...
585960616263
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status