All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 591 - Chapter 600

ห้วงเวลาที่ไร้ซึ่งเข็มนาฬิกาคอยบอกเหตุ ช่างผ่านไปอย่างยากลำบากและยาวนานเหลือเกินเจียงซู่ไม่รู้ว่าเธอถูกขังอยู่ในห้องนี้มานานเท่าไหร่แล้ว นับแต่น้ำหนึ่งชามในตอนแรก หลังจากนั้นก็ไม่มีใครย่างกรายเข้ามาส่งข้าวส่งน้ำอีกเลย จะมีก็เพียงแค่ช่องหน้าต่างเล็ก ๆ บนประตูเหล็กที่ถูกเลื่อนเปิดออกทุกๆ สองชั่วโมง เพื่อดูว่าเธอยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่เท่านั้นน้ำชามนั้นเจียงซู่ไม่ได้แตะต้องแม้แต่หยดเดียว เธอไม่รู้ว่ามันสะอาดหรือไม่ และอีกอย่าง เธอไม่อยากลดตัวลงไปทำตัวเหมือนเดรัจฉานที่ต้องขับถ่ายรดตัวเองแต่ต่อให้เธอข่มใจไม่ดื่มน้ำเพียงใด ทว่าปฏิกิริยาตอบสนองทางร่างกายก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อหน้าต่างเหล็กเล็ก ๆ ถูกเลื่อนเปิดออกอีกครั้ง เจียงซู่เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่แดงก่ำเพราะความอัดอั้น “ฉันอยากเข้าห้องน้ำ”ชายที่อยู่หลังประตูตอบกลับด้วยเสียงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก “ห้องกว้างขนาดนี้ ยังไม่พออีกเหรอ?”เห็นได้ชัดว่าคนข้างนอกไม่มีความประนีประนอมหรือคิดจะพาเธอออกไปทำธุระส่วนตัว เมื่อเห็นว่าเธอยังไม่ตายเขาก็ไม่แยแสสิ่งใดอีก ช่องหน้าต่างถูกเลื่อนปิดลงทันที บดบังแสงสว่างที่เคยพาดผ่านเข้ามาให้มืดมิ

เจียงซวงซวงที่มัวแต่ห่วงลูกชายที่เป็นดั่งดวงใจจนแทบจะไม่ได้หลับไม่ได้นอนตลอดทั้งคืนเมื่อแสงอรุณแรกมาเยือนบอกเวลารุ่งเช้า เธอก็เริ่มเร่งเร้าให้เหลียงเฉินอี้พาตัวลูกชายกลับมาทันที ซึ่งเขาก็ไม่ได้อิดออด รีบต่อสายสั่งการให้คนคุมตัวเจียงซู่มาส่งให้เขาทว่าทันทีที่ปลายสายรับโทรศัพท์ สีหน้าของเหลียงเฉินอี้ก็พลันเปลี่ยนไปทันตา“พวกแกทำงานกันยังไง?!”เจียงซวงซวงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นท่าไม่ดีจึงจ้องเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความระแวงและจับผิดทันทีที่เขาลดโทรศัพท์ลง เธอพุ่งเข้าไปคาดคั้นทันที “เกิดอะไรขึ้น? เจียงซู่เป็นอะไรไปหรือเปล่า?”เหลียงเฉินอี้มองภรรยาที่หน้าตื่นด้วยความวิตก เขาอึกอักอย่างลำบากใจโดยไม่รู้จะเริ่มต้นพูดอย่างไร ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกมาตลอดว่าน้องชายคนนี้ไม่ใช่คนประเภทที่เมื่อถูกทำให้เจ็บแล้วจะยอมสงบปากสงบคำ“จินฮั่นพาตัวเจียงซู่ไปแล้ว”สิ้นคำพูดนั้น เจียงซวงซวงก็สติขาดผึง รัวคำถามใส่เขาเป็นชุด“พาตัวไปแล้ว พาไปไหน?! พาไปทำไม?!”ถามจบเธอก็ไม่รอฟังคำตอบ แต่กลับระบายความโกรธแค้นใส่สามีแทน“เหลียงจินฮั่นมันเป็นบ้าไปแล้วหรือไง? สมองเลอะเลือนไปหมดแล้วใช่ไหม? เจียเหิงยังรอให้คนไป

เจียงซู่รู้สึกเพียงความเจ็บปวด เธอแยกแยะไม่ได้ว่าเจ็บที่ตรงไหน เพราะทุกอณูบนร่างกายล้วนแต่ปวดร้าวไปหมด“ซู่ซู่...”เสียงที่คุ้นเคยทำให้เจียงซู่กลอกตาไปมา ก่อนจะกลั้นใจเบิกตาอันหนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วภาพของ อี้เหลียนฮัว ผู้มีใบหน้าเมตตาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าริมฝีปากของเจียงซู่ขยับสั่น เค้นเสียงออกมาจากลำคอ “คุณย่า...”อี้เหลียนฮัวลูบศีรษะเธออย่างรักใคร่ “ตะวันโด่งจนจะเลียก้นอยู่แล้ว ยังจะนอนตื่นสายอยู่อีก รีบลุกขึ้นไปโรงเรียนได้แล้ว”สัมผัสอันอบอุ่นที่ปกคลุมบนศีรษะทำให้เจียงซู่รู้สึกว่าความเจ็บปวดตามร่างกายมลายหายไปจนสิ้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโหยหา“คุณย่า มารับหนูเหรอคะ?”เธอคิดถึงท่านเหลือเกินอี้เหลียนฮัวยิ้มละมุนพลางหยัดกายลุกขึ้น “ย่าจะไปยกมื้อเช้ามาให้ อย่ามัวแต่ขี้เกียจติดเตียงล่ะ รีบลุกมากินข้าวแล้วไปเรียนซะ”เมื่อเห็นร่างของคุณย่าเดินห่างออกไป เจียงซู่รีบยื่นมือไปไขว่คว้า “คุณย่า อย่าไป”ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงส่งผลให้เธอสูญเสียการควบคุมและพลัดตกลงจากเตียง ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้าจู่โจมในพริบตา และเมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ภาพความทรงจำอันแสนอบอุ่นกลับกลายเป็นกองเ

แม้ร่างจะล้มคว่ำลงไป ทว่าเจียงซู่ไม่ยอมหยุดนิ่ง เธอตะเกียกตะกายพยายามจะหยัดยืนขึ้นจากพื้นในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ลำคอของเธอกลับถูกพันธนาการไว้ด้วยแรงมหาศาล ก่อนจะถูกกระชากจนล้มตึงลงไปกับพื้น ความรู้สึกจุกแน่นจากการขาดอากาศพุ่งจู่โจมใส่เธอในทันทีเนกไทที่เดิมทีชายหื่นกามคนนั้นตั้งใจจะใช้มัดแขน บัดนี้ถูกนำมาใช้รัดลำคอเธอแทนเจียงซู่พยายามสอดนิ้วเข้าไปใต้รอยรัดเพื่อดึงเนกไทออก ทว่าความอึดอัดจากการขาดออกซิเจนทำให้ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม ชายคนนั้นกระชากปลายเนกไทให้แน่นขึ้น “นังสารเลว มึงยังกล้าขัดขืนกูอีกเหรอ?”เสียงต่อสู้ดิ้นรนปานจะขาดใจภายในห้องดึงดูดความสนใจของคนที่อยู่ด้านนอก เมื่อคนเฝ้าประตูผลักเข้ามาเพื่อดูสถานการณ์ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเจียงซู่ที่ถูกกดจมอยู่กับพื้น เธอถูกรัดคอจนใบหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงชายคนนั้นรู้สึกรำคาญที่ถูกรบกวนจึงตวาดกร้าว “เข้ามาทำไม? ออกไป!”ทว่าก่อนจะผละออกไป คนเฝ้าประตูทิ้งท้ายไว้คำหนึ่ง“บอสหวง ลูกพี่เปียวบอกว่า จะเล่นยังไงก็ได้ แต่อย่าเล่นจนถึงตายนะครับ”พูดจบเขาก็ปิดประตูให้ด้วยความหวังดีเจียงซู่รู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังจมลงสู่สีแด

สภาพอันน่าเวทนาของเจียงซู่ดึงดูดสายตาของผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาให้เหลียวมองด้วยความตกตะลึง ทว่ากลับไม่มีใครกล้าเข้าใกล้แม้แต่ก้าวเดียว ทุกคนต่างพากันหลบเลี่ยงด้วยความหวาดผวา เพราะเงาร่างของโจวซือเหย่ที่เดินตามหลังเธอนั้นแผ่รังสีโกรธเกรี้ยวจนดูน่ากลัวสุดท้าย เจียงซู่ก็เค้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายพยุงร่างที่แตกสลายออกจากสถานเริงรมย์อันโสมมแห่งนั้นได้สำเร็จ เธอยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางอากาศภายนอก พร้อมทั้งเงยหน้ามองดวงจันทร์บนฟากฟ้าและแสงไฟวับแวมจากรถยนต์ที่แล่นผ่านไปมาบนท้องถนน เพื่อตอกย้ำว่า เธอหลุดพ้นจากขุมนรกนั่นออกมาได้จริง ๆ ทว่าชั่วพริบตา ภาพเบื้องหน้าก็เริ่มพร่าเลือนและซ้อนทับกัน ร่างทั้งร่างของเจียงซู่อ่อนระทวยและร่วงดิ่งลงสู่พื้นดินทันทีก่อนที่ร่างกายบอบช้ำจะกระแทกพื้นแข็ง วงแขนอันแข็งแกร่งและทรงพลังก็ถลาเข้ามาโอบรัดเอวเธอไว้ได้ทันท่วงที โจวซือเหย่ไม่สนคำคัดค้านใด ๆ ของเจียงซู่อีกต่อไป เขาตวัดอุ้มร่างของเธอขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวเขาจะไม่มีวันปล่อยให้เธอทำตามอำเภอใจจนทำร้ายตัวเองแบบนี้ต่อไปได้อีกแล้ว“หลู่เหยียน ไปเอารถมา”น้ำเสียงของโจวซือเหย่เต็มไปด้วยความร้อนรน และมีความตื่นตระหน