All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 611 - Chapter 620

ตระกูลเหลียงอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่เคี้ยวง่าย แต่ก็ใช่ว่าจะไร้ซึ่งจุดอ่อนในเมื่อเหลียงจินฮั่นตลบตะแลงเลือกให้ความเท็จ โจวซือเหย่ก็พร้อมจะงัดหลักฐานออกมาฟาดฟันโจวซือเหย่ส่งต่อหลักฐานการทุจริตและการดำเนินธุรกิจที่ผิดกฎหมายที่ซุกซ่อนอยู่ใต้พรมของตระกูลเหลียงให้แก่ทางการทันที ส่งผลให้ตระกูลเหลียงทั้งตระกูลตกอยู่ท่ามกลางมรสุมอื้อฉาว ภาพลักษณ์ภายนอกที่ดูสะอาดสะอ้านนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงเปลือกนอกที่ฉาบไว้ปกปิดความโสโครกที่อยู่เบื้องหลังเอาไว้ทั้งสิ้นเหลียงเฉินอี้ถึงกับหน้าถอดสี เขาคาดไม่ถึงว่าโจวซือเหย่จะเลือกใช้วิธีนี้ในการเล่นงานพวกเขา และเพิ่งได้ตระหนักด้วยความหวาดกลัวว่า อีกฝ่ายสอดแทรกอิทธิพลเข้ามาดั่งเนื้อร้ายในองค์กรของตนนานแล้วความจริงข้อนี้ตอกย้ำว่า ความสัมพันธ์ฉันพี่น้องระหว่างโจวซือเหย่กับเหลียงจินฮั่นคงเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาเพราะการจะกุมความลับระดับสุดยอดของตระกูลเหลียงได้นั้น ย่อมไม่ใช่สิ่งที่สืบรู้ได้เพียงชั่วข้ามคืนพ่อเหลียงและเหลียงเฉินอี้ต่างต้องหัวหมุนกับการไล่ต้อนของโจวซือเหย่ จนคฤหาสน์ตระกูลเหลียงวุ่นวายไปทุกหย่อมหญ้าขณะที่เหลียงจินฮั่นเองก็โกรธจัดกับการกระทำที

ในสายตาคนภายนอก หวงเซวียนคือสตรีอาภัพไร้บุตร ทุกคนต่างรู้จักเธอในฐานะอาหญิงผู้เปี่ยมเมตตาที่รักหลานชายดั่งเลือดเนื้อเชื้อไขของตน ทว่าลึกลงไปภายใต้ฉากหน้าอันแสนดีนั้น เธอกลับมีบุตรชายซ่อนอยู่คนหนึ่ง บุตรชายที่ถือกำเนิดขึ้นจากการรับจ้างอุ้มท้องเพราะจี้เฉิงหมิงไร้สมรรถภาพและมีทิฐิเกินกว่าจะยอมให้ใครมาหยามเกียรติด้วยการมีทายาทกับชายอื่น ในตอนนั้น เพื่อที่จะคว้าโอกาสปีนป่ายขึ้นสู่กิ่งไม้สูงอย่างจี้เฉิงหมิง หวงเซวียนจึงเลือกเดิมพันด้วยความเหี้ยมเกรียม นางสละสิ้นซึ่งสัญชาตญาณความเป็นแม่ด้วยการตัดรังไข่ทิ้งเป็นการยืนยันความจงรักภักดีเธอใช้ความอัปยศที่มิอาจมีบุตรได้นี้เป็นเครื่องมือบีบคั้นให้พี่ชายยอมแผ้วถางทางให้เธอก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งภรรยาข้าราชการผู้สูงศักดิ์ได้ตามปรารถนาในขณะเดียวกัน ตระกูลหวงอาศัยบารมีของจี้เฉิงหมิงเป็นร่มเงาบังหน้าเพื่อฟอกเงิน อาณาจักรธุรกิจสีเทาของพวกเขาแผ่กิ่งก้านสาขาอย่างอุกอาจในฐานะหญิงสาวผู้สูญเสียโอกาสในการมีทายาท พี่ชายของหวงเซวียนจึงพร้อมทุ่มเทแรงสนับสนุนอย่างสุดกำลังให้แก่เธอ ด้วยปักใจเชื่อว่าในบั้นปลาย ทรัพย์สินมหาศาลและอำนาจในมือน้องสาว ย่อมหนีไม่พ้นต

ท่ามกลางราตรีที่เคยสงัดเงียบ จู่ ๆ ภายในเรือนจำกลับอุบัติความโกลาหลขึ้นอย่างฉับพลันประตูห้องขังถูกผลักเปิดออกด้วยความรีบร้อน ร่างของเจียงซู่ที่ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดคล้ายคนหมดสติถูกหามออกมาอย่างเร่งด่วน ก่อนจะถูกส่งตัวขึ้นรถพยาบาลที่จอดรออยู่เสียงไซเรนแผดร้องดังกึกก้องไปทั่วอาณาบริเวณ เสียงนั้นกรีดฝ่าม่านความมืดของราตรีกาล และเสียดแทงลึกเข้าไปในความรู้สึกของผู้ที่ได้ยิน ราวกับเป็นสัญญาณเตือนถึงพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในเวลาเดียวกัน ณ คฤหาสน์จิ่งหยวน โจวซือเหย่สะดุ้งตื่นขึ้นจากห้วงความฝันอันเลวร้ายสายลมปลายฤดูใบไม้ร่วงนั้นหนาวเหน็บเสียดแทง ทว่าแผ่นหลังของเขากลับเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬที่ผุดซึม ชายหนุ่มควานหาบุหรี่และไฟแช็กที่หัวเตียงขึ้นมาจุดสูบอย่างเคยชิน ปล่อยให้นิโคตินแทรกซึมเพื่อบรรเทาอาการใจสั่นระรัวให้ทุเลาลงเขาเอนกายพิงพนักเตียง แววตาหม่นแสงดูราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทรที่มืดมิด ปลายนิ้วที่คีบบุหรี่เห็นเพียงแสงไฟสีส้มวับแวมวาววาบในความมืดเขาจำภาพในฝันไม่ได้แม้เพียงนิด ทว่ากลับสลัดความหวาดผวาที่เกาะกินใจไม่หลุด หัวใจยังคงเต้นระรัวอย่างไม่อาจควบคุมจนกระทั่งบุ

ยิ่งเวลาล่วงเลยไป แสงแห่งชีวิตของเจียงซู่ก็ยิ่งหรี่แสงลงจนแทบดับมืดทั้งคนขับรถพยาบาล เจ้าหน้าที่การแพทย์และตำรวจที่ร่วมทางไปด้วย ต่างถูกกู้ขึ้นฝั่งมาได้อย่างปลอดภัยครบถ้วน ทว่ากลับไร้วี่แวว เจียงซู่ มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่หายสาบสูญ ยามอยู่ก็ไร้ตัวตน ยามตายก็ไร้ซากศพ ไม่ทิ้งร่องรอยให้สืบเสาะอย่างสิ้นเชิงในทีแรก โจวซือเหย่ยังพอจะประคองสติอารมณ์ได้ด้วยคำปลอบโยนของหลู่เหยียน ทว่าเมื่อเข็มนาฬิกาเดินไปยังไม่หยุดนิ่ง ความจริงค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้น เขากลับคลุ้มคลั่งประหนึ่งสัตว์ป่าดุร้าย ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่อาจเกลี้ยกล่อมหรือควบคุมเขาได้อีกต่อไปทุกคนต่างรู้ดีว่าสถานการณ์ของเจียงซู่นั้นเข้าขั้นวิกฤต มีเพียงโจวซือเหย่เท่านั้นที่ดื้อดึงต่อสู้กับโชคชะตา ไม่ยอมรับความจริง เขาระเบิดโทสะอย่างบ้าคลั่ง สั่งระดมกำลังค้นหาในแม่น้ำอย่างสุดกำลังด้วยสภาพจิตใจที่แตกสลายเช่นนี้ หลู่เหยียนมีหรือจะกล้าปล่อยให้เขาลงไปในน้ำ เขาเกรงว่านอกจากจะหาเจียงซู่ไม่เจอแล้ว ตัวเขาเองนั่นแหละที่จะต้องเอาชีวิตไปทิ้งเสียก่อนทว่าโจวซือเหย่กลับมีเรี่ยวแรงมหาศาลจนหลู่เหยียนแทบจะยื้อไว้ไม่ไหว สุดท้ายคนของคุณปู่โจวที่ถู

ชุยจี้เหิงรีบถลาเข้าไปโอบรับร่างของไต้ซานเหอที่เกือบจะเสียหลักล้มหงายจากการถูกผลักทว่าเธอกลับไม่ยี่หระต่อรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวโจวซือเหย่เลยแม้แต่น้อย มือบางสะบัดการเกาะกุมของชุยจี้เหิงออกอย่างไม่แยแส ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าหาชายตรงหน้าอีกครั้ง“เอาสิ! ฆ่าเลย!” ไต้ซานเหอถลึงตาจ้องเขาด้วยแววตาที่ลุกโชนด้วยเพลิงแค้น “ไอ้คนชั้นต่ำไร้หัวใจอย่างมึง เหอะ คิดจะมาสวมบทชายผู้มอบหัวใจแด่หญิงสาวผู้เป็นที่รักงั้นเหรอ?!”“ความทุกข์ระทมทั้งหมดที่เจียงเจียงต้องเผชิญ บาดแผลทุกลมหายใจที่เธอได้รับ มันเป็นเพราะมึงนั่นแหละไอ้สารเลว! ทำไมเดนมนุษย์อย่างมึงถึงยังลอยหน้าลอยตาอยู่ได้? คนที่ควรจะตายอย่างทรมานมันต้องเป็นมึงต่างหาก! ทำไมถึงไม่ตายไปสักทีวะ ทำไมไม่ไสหัวไปลงนรกให้จบ ๆ ไปสักทีหา!”โจวซือเหย่นิ่งงัน ทว่านัยน์ตาของเขากลับมืดดำและอำมหิตเสียจนบรรยากาศโดยรอบเย็นเยียบจนน่าขนลุกไต้ซานเหอไร้ซึ่งความยำเกรงใด ๆ ความเกลียดชังที่ฝังรากลึกเข้ากระดูกดำสั่งการให้เธอยกมือขึ้นฟาดหน้าเขาอีกฉาดใหญ่ ก่อนจะสบถระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างดุดัน“มองหาแม่มึงเหรอ ไสหัวไปลงนรกกับอีผู้หญิงแพศยาข้างมึงนี่ไป ไอ้สวะ มึงไม่ตาย