ภรรยาห้าอีแปะ의 모든 챕터: 챕터 131 - 챕터 140

162 챕터

บทที่ 130

"เด็กๆ เหล่านี้ช่างมหัศจรรย์ยิ่งนัก" นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ เสียงหัวเราะของสตรีทั้งสามและคนอื่นๆ ยังคงดังเคล้าไปในอากาศ ทำให้หัวใจคนฟังชุ่มชื้นขึ้นมากที่แห่งนี้ แม้ไม่สะดวกสบายเท่าจวนกั๋วกง แต่ดียิ่งนัก ช่างเป็นหมู่บ้านที่อบอุ่นเหลือเกิน...หากนางสามารถใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้ ก็คงจะมีความสุขอย่างแน่นอนหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งในกลุ่มเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มอบอุ่น "เจ้าช่างผอมบางนัก ต่อไปนี้ต้องกินเยอะๆ ขุนให้แข็งแรงขึ้นหน่อย ตอนมีลูก ลูกจะได้ออกมาแข็งแรง ไม่ลำบากเหมือนเจ้าในตอนนี้"ละ ลูกหรือ! จะมี...จะมีได้อย่างไรกัน!คำพูดนั้นทำให้ใบหน้าของเซียงหรงร้อนผ่าวทันที นางรีบก้มหน้าหลบสายตาของทุกคน โดยเฉพาะซู่ซิน ความรู้สึกประหม่าพุ่งขึ้นจนแทบไม่รู้จะทำอย่างไรดีแล้วหากพี่ซู่ซินรู้ว่าข้ากับหลี่จือหลิน… ต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่ๆ!เรื่องสำคัญ ‘ดีๆ’ เช่นนี้มีหรือที่พี่ซู่ซินของนางจะยอมปล่อยผ่าน หากพี่ซู่ซินของนางรู้ อย่างน้อยๆ บิดา พี่ชายใหญ่ และน้องชายสามของนางย่อมต้องรู้!หญิงชราอีกคนหัวเราะเบาๆ พลางเสริมว่า "ใช่แล้ว แม่นางงดงามอ่อนโยนเช่นเจ้าดูแลสามีดีถึงขนาดนี้ คงไม่พ้นได้ยินเสียงเด็กน้อยในอีกไม่ช้า!
last update최신 업데이트 : 2026-02-18
더 보기

บทที่ 131

ในช่วงเวลาที่พักอยู่ในหมู่บ้านว่อหลง เซียงหรงไม่ได้อยู่นิ่งเฉย นางตั้งใจเรียนรู้วิถีชีวิตของชาวบ้านและพยายามช่วยเหลืองานเล็กๆ น้อยๆ เพื่อแลกอาหารมาเลี้ยงดูตนเองและหลี่จือหลิน เผื่อแผ่ไปถึงคนของนางและเขาแม้การใช้ชีวิตในหมู่บ้านจะแตกต่างจากชีวิตที่นางเคยมีในจวน แต่นางกลับรู้สึกสนุกไปกับมันวันหนึ่ง ขณะที่เดินผ่านลานกว้างของหมู่บ้าน นางเห็นกลุ่มสตรีกำลังง่วนอยู่กับการคัดแยกถั่วเหลืองเพื่อเตรียมทำเต้าหู้ จึงอาสาเข้าไปช่วยงาน แม้จะเก้ๆ กังๆ ในตอนแรก แต่ด้วยความขยันและตั้งใจ นางค่อยๆ เรียนรู้วิธีคัดแยกถั่วที่เสียออกจากถั่วที่สมบูรณ์ จากนั้นยังได้ลองบดถั่วกับเครื่องโม่หินที่ต้องออกแรงทั้งดึงและผลักอย่างมาก ยามเห็นน้ำถั่วสีขาวขุ่นไหลผ่านกระบอกไม้ไผ่ลงมาในอ่าง เซียงหรงรู้สึกประหลาดใจ ตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างยิ่งกระบวนการแสนเรียบง่ายเช่นนี้ กลับสามารถสร้างอาหารเลิศรสขึ้นได้!หลังจากเต้าหู้ถูกต้มจนขึ้นรูปแล้ว นางยังช่วยสตรีในหมู่บ้านหั่นเต้าหู้เป็นชิ้นเล็กๆ เพื่อนำไปขายที่ตลาดใกล้หมู่บ้าน วันนั้นนางได้รับเต้าหู้กลับมาเป็นค่าตอบแทนเล็กน้อย จึงเอามาเก็บรักษาไว้อย่างดีเพื่อแบ่งใช้ทำอาหารรสอ่อนที่เหม
last update최신 업데이트 : 2026-02-18
더 보기

บทที่ 132

คำกล่าวนั้น ทำให้นางตื้นตันทั้งยังรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเซียงหรงเริ่มเข้าใจอย่างถ่องแท้ ว่าอะไรคือ ‘ความสุขไม่ได้มาจากทรัพย์สินหรือความมั่งคั่ง แต่อยู่ที่ความจริงใจและการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน’ นางรู้สึกว่าหัวใจของตนเองเปลี่ยนไปมาก หลังจากก้าวขาเข้ามาในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้หลังจากแน่ใจว่ายังต้องพักอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้อีกพักใหญ่ เซียงหรงก็เริ่มปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตของชาวบ้านมากขึ้นไปอีก นางไม่ได้อยากเป็นเพียงแขกที่มารับความช่วยเหลือจากผู้คน แต่ต้องการช่วยเหลือและตอบแทนเท่าที่เรี่ยวแรงของตนพอจะทำได้ จึงเริ่มไปช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ โดยไม่ขอรับสิ่งใดทั้งนั้น โดยมีซู่ซินคอยช่วยเหลือดูแลอยู่ข้างๆในยามเช้า นางจะเดินไปที่ลานบ้านของครอบครัวหนึ่งที่มีเครื่องโม่แป้งขนาดใหญ่ ตั้งแต่ตะวันยังไม่พ้นขอบฟ้านางได้เรียนรู้วิธีโม่แป้งจากข้าวสาลี โดยต้องหมุนเครื่องโม่ด้วยแรงจากสองมือ นางรู้สึกประหลาดใจที่แป้งที่ผ่านการโม่ใหม่ๆ มีกลิ่นหอมจางๆ และแม้จะเหนื่อยก็รู้สึกสุขใจเมื่อได้เห็นแป้งเหล่านั้นกลายเป็นหมั่นโถวร้อนๆ บนมือของใครหลายคนในหมู่บ้านเช่นนั้นสายๆ หลังจากป้อนหมั่นโถ
last update최신 업데이트 : 2026-02-18
더 보기

บทที่ 133

ดวงตะวันลอยต่ำลงเหนือท้องฟ้าสีทองอบอุ่น แสงสุดท้ายสาดส่องทั่วลานหมู่บ้านที่คลาคล่ำไปด้วยสตรีหลายคนและชายชราอีกสามสี่คนซึ่งกำลังร่วมมือกันเตรียมอาหารเย็น บรรยากาศที่อบอวลไปด้วยมิตรไมตรี มีเสียงพูดคุยแผ่วเบาสลับเสียงหัวเราะประปราย ภาพเด็กเล็กวิ่งเล่นไล่จับกันอย่างสนุกสนาน ส่งเสียงสดใสผสานจังหวะการสับผักบนเขียงอย่างกลมกลืน ช่างงดงามและพาให้สุขใจยิ่งนักใต้ร่มเงาของต้นหม่อนใหญ่ โต๊ะไม้กว้างแข็งแรงทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางของกิจกรรม หญิงสาวผู้มีรูปลักษณ์อ่อนช้อยละมุนละไมแต่แววตามุ่งมั่นกำลังยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าชาวบ้าน แขนเสื้อของนางถกขึ้นสูง สองมือของนางเปื้อนแป้งสีขาว ดูโดดเด่น งดงาม แต่กลมกลืนตอนนี้เซียงหรงกำลังเรียนรู้การทำขนมข้าวเหนียวไส้พุทรา“แม่หนู เจ้าต้องกดแป้งให้แน่นกว่านี้หน่อย” ป้าหวู่ หญิงร่างอวบที่มีกล้ามเนื้อแข็งแกร่งและรอยยิ้มอบอุ่น บอกพลางก้าวมายืนเคียงข้างนาง มือของป้าหวู่ช่วยประคองมือนางขณะนวดแป้งข้าวเหนียวที่เหนียวหนืดจนเริ่มอ่อนตัว “ขนมข้าวเหนียวต้องนุ่มแต่มั่นคงเหมือนเนื้อหนังที่ดี ไม่มีใครชอบขนมที่ทั้งเหลวทั้งยวบหรอกนะ!”เสียงหัวเราะของผู้คนดังขึ้นทั่วบริเวณ เซียงหรงพ
last update최신 업데이트 : 2026-02-18
더 보기

บทที่ 134

“แน่นอน” ลุงหลิวหัวเราะพลางยื่นก้อนแป้งให้นาง “แต่อย่าคิดว่ามันง่าย แป้งนี่มันอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ เอาแน่เอานอนไม่ได้เหมือนป้าหวู่นั่นแหละ”เสียงหัวเราะดังกระหึ่ม ป้าหวู่ทำท่าจะหยิบผ้าขี้ริ้วฟาดลุงหลิว พ่นลมหายใจฮึดอัดเซียงหรงอมยิ้มพลางค่อยๆ รีดแป้งอย่างระมัดระวัง พยายามทำตามคำแนะนำทุกขั้นตอน เริ่มจากโรยหอมซอย พับแป้งเป็นสามทบ แล้วรีดซ้ำ ทำไปทำมามือของนางก็เริ่มชำนาญขึ้น แป้งทอดแผ่นที่สองจึงออกมาเกือบสมบูรณ์ไร้ที่ติแผ่นแป้งต้นหอมถูกทอดบนกระทะเหล็กแบนเมื่อน้ำมันเดือดฟู่ฟอง เพียงไม่นานแผ่นแป้งก็ค่อยๆ เหลืองกรอบ เซียงหรงเฝ้ามองอย่างตั้งใจ ขณะที่ลุงหลิวใช้ตะเกียบกลับแผ่นแป้งทอดอย่างชำนิชำนาญเมื่อแป้งแผ่นแรกซึ่งสุกได้ที่ถูกตัดแบ่งเป็นชิ้นเล็กๆ แจกจ่าย เพียงกัดคำแรก ทุกคนพลันแย้มยิ้ม ล้วนเคลิบเคลิ้มไปกับความกรอบและรสหอมของต้นหอมสดลุงหลิวพยักหน้า พึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง “เจ้าทำได้ดี” ลุงหลิวเอ่ยอย่างชื่นชม “ฝึกฝนอีกนิด อาจเก่งกว่าข้าเสียอีก!”เซียงหรงยิ้มจนตาหยี นางยอบตัวคำนับ กล่าวอย่างนอบน้อม เอาใจ“ต้องขอบคุณท่านลุงหลิวเจ้าค่ะ ทั้งหมดเป็นเพราะท่านลุงเมตตาช่วยสอนให้ ลูกศิษย์อย่างข้าจึงทำออกมาไ
last update최신 업데이트 : 2026-02-18
더 보기

บทที่ 135

เซียงหรงเงยหน้าขึ้น ดวงตาสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเปทั้งทิฐิ ความกลัว ความหวัง และความมุ่งมั่นทว่านางอดถามไม่ได้ “ตำหนักจวิ้นหวังมีที่ดินกว้างใหญ่ใช่หรือไม่”“ใช่” หลี่จือหลินตอบด้วยรอยยิ้มเจือจาง “พื้นที่ของพวกเราครอบคลุมหมู่บ้านหลายแห่ง หากเจ้าต้องการ ข้าจะให้เจ้าดูแลส่วนที่เจ้าอยากรับผิดชอบ แต่ก่อนอื่น เจ้าเรียนรู้จากที่นี่ไปก่อน เพราะคนพวกนี้ก็คือคนเช่นเดียวกับคนที่เราจะดูแลในอนาคต”เซียงหรงพยักหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มอบอุ่นค่อยๆ เบ่งบานบนใบหน้างดงาม ปราศจากสิ่งปรุงแต่งใดใด “ข้าจะพยายามเรียนรู้...ข้าอยากช่วยเหลือพวกเขา”หลี่จือหลินมองนางด้วยสายตาอบอุ่น “สมแล้วที่เป็นภรรยาของข้า...ไม่ใช่เพียงงดงาม แต่ยังเข้มแข็งและมีหัวใจที่ยิ่งใหญ่”เซียงหรงค้อนให้คำว่า ‘ภรรยา’ เล็กน้อย ทว่ายังคงนั่งอยู่เคียงข้างเขา ฟังเสียงจิ้งหรีดที่ดังแว่วในความเงียบสงบใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้ไผ่ จู่ๆ บุรุษข้างกายนางก็ขยับริมฝีปากเอ่ยอีกครา เสียงของหลี่จือหลินยังคงเจือไว้ด้วยความอบอุ่น แต่ก็แฝงไว้ด้วยความภาคภูมิ “เจ้ารู้หรือไม่ เซียงหรง หมู่บ้านนี้ กระทั่งภูเขา ป่าทั้งหมด และแม่น้ำที่ไหล
last update최신 업데이트 : 2026-02-18
더 보기

บทที่ 136

“หรงเอ๋อร์...ข้าหนาว...ขอกอดเจ้าหน่อยได้หรือไม่...”“ไหนว่าเจ็บแผล...” เซียงหรงบอกเสียงเบา “ถ้าเจ็บแผลก็อย่าทำอะไรรุ่มร่ามสิ”หลี่จือหลินยกมุมปากยิ้มเจ้าเล่ห์ “เจ้าก็อย่าดิ้นสิ”เซียงหรงพลันรู้สึกร้อนฉ่าที่ใบหน้าทันที“ข้า...ข้าต้องกลับกระท่อมแล้ว…พี่ซู่ซินจะผิดสังเกตเอาได้…”“เจ้าคิดว่าพี่ซู่ซินของเจ้าโง่เขลานักหรือ?” หลี่จือหลินอมยิ้ม บีบจมูกน้อยๆ ของนางเบาๆ “กระทั่งตงหลิน ตงหยาง ยังมองออก แล้วพี่ซู่ซินคนดีของเจ้าจะมองไม่ออกได้อย่างไร”เซียงหรงพลันนึกถึงสีหน้าอมยิ้มแปลกๆ ของซู่ซินในตลอดหลายวันมานี้ที่แท้พี่ซู่ซินของนางก็รู้แล้วว่าระหว่างนางกับคนผู้นี้... แต่เลือกปิดปากเงียบเอาไว้ ไม่กล่าวออกมาให้คุณหนูอย่างนางต้องเสียหน้า!“เช่นนี้ก็หมดปัญหาแล้วกระมัง” หลี่จือหลินโน้มริมฝีปากเข้ามาไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยอะไร ร่างสูงใหญ่ก็พลิกกายขึ้นคร่อมร่างนางไว้ ประกบปากดูดกลืนคำห้ามปรามและสติสัมปชัญญะของนางออกไปจนหมดสิ้นเช้าตรู่ในวันท้องฟ้าปลอดโปร่งสดใส ชาวบ้านในหมู่บ้านเล็กๆ ที่เงียบสงบเริ่มตื่นตัวกันแต่เช้า เมื่อข่าวการจากลาอย่างกะทันหันของ “คู่สามีภรรยาน่าเอ็นดูและสหายของพวกเขา” ที่มาพักพิงใน
last update최신 업데이트 : 2026-02-18
더 보기

บทที่ 137

คนทั้งห้าใช้เวลาเดินเท้าออกจากป่าราวสามวันก็สามารถขอซื้อม้าดีๆ และรถม้าจากพ่อค้าที่อาศัยอยู่แถบนั้น การเดินทางหลังจากนั้นจึงสะดวกรวดเร็วยิ่งนักใช้เวลาไม่ถึงเจ็ดวัน ในที่สุดคณะเดินทางเล็กๆ ก็เดินทางถึงเมืองฝูหมิงที่เฉินกั๋วกงและคุณชายใหญ่ของจวน เฉินจิ้งอี้ กำลังทำการตรวจราชการและความเป็นอยู่ของชาวเมืองในวันที่เดินทางถึงประตูเมือง ท้องฟ้ายามบ่ายสดใส มีเมฆน้อยลอยเบาบาง เซียงหรงเงยหน้ามองกำแพงเมืองสูงตระหง่าน หัวใจพลันเต้นแรงเมื่อคิดว่าจะได้พบกับพ่อและพี่ชายในไม่ช้าหลังจากผ่านเรื่องราวมากมาย นางอดรู้สึกไม่ได้ว่าเมืองนี้ดูสงบปลอดภัยอย่างที่นางปรารถนาหลี่จือหลินมองสีหน้าของนางที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ใจเขาพลันรู้สึกหนักอึ้งเล็กน้อย เพราะรู้ว่าเวลาที่จะต้องอธิบายเรื่องระหว่างพวกเขากับครอบครัวของนางนั้น ใกล้เข้ามาทุกทีคาดไม่ถึงว่าทันทีที่ผ่านประตูเมืองเข้าไป จะมีทหารของเฉินกั๋วกงมารอต้อนรับหัวหน้าทหารกล่าวด้วยรอยยิ้มยินดี "จวิ้นหวังจ๋างจื่อ คุณหนูสาม ก่อนหน้านี้ท่านกั๋วกงได้รับจดหมายจากพวกท่าน รู้ว่าพวกท่านจะมาถึงในไม่ช้า จึงให้ข้าน้อยมารอรับขอรับ”หลี่จือหลินพยักหน้าน้อยๆ“พวกท่านเดินท
last update최신 업데이트 : 2026-02-18
더 보기

บทที่ 138

หลังจากนั้นไม่นาน ระหว่างนั่งพักในห้องรับรองเล็กๆ ร่วมกันสองคน ข้างกายมีเพียงซู่ซิน ตงหลิน และตงหยาง รั้งอยู่รับใช้ หลี่จือหลินมองนางด้วยสายตาครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ "เซียงหรง ข้าล่วงเกินเจ้าไปแล้ว ข้าคิดว่า—""ท่านพูดอะไร!" เซียงหรงรีบขัดคอ ใบหน้าของนางขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย "ท่านก็เพียงแต่ ‘ดูแลข้า’ หากไม่ใช่เพราะท่าน ข้าคงไม่รอดมาถึงที่นี่..."หลี่จือหลินยิ้มบางๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย "แต่เรื่องระหว่างเรา..."ไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เสียงกระแอมดังขึ้นที่หน้าประตูเฉินจิ้งอี้ยืนอยู่ตรงนั้น สายตาของเขามองหลี่จือหลินอย่างเคร่งขรึม"จวิ้นหวังจ๋างจื่อ ข้ามีเรื่องจะพูดกับท่าน"หลี่จือหลินลุกขึ้นยืน สีหน้าไร้ซึ่งความกังวล เขาเดินตามเฉินจิ้งอี้ออกไปยังระเบียงด้านนอก"พูดมา" เฉินจิ้งอี้เอ่ยตรงๆ น้ำเสียงของเขาทรงอำนาจแต่ไม่ก้าวร้าวหลี่จือหลินยืดตัวตรง นัยน์ตาของเขาฉายแววจริงจัง "ข้าหลี่จือหลิน ขอรับผิดชอบทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับน้องสาวของท่าน ข้าสาบานว่าจะดูแลนางตลอดชีวิต และจะยกนางเป็นภรรยาเอก ข้าจะไม่ให้นางต้องเสียใจเป็นอันขาด"เฉินจิ้งอี้มองเขาอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะผ่อนลมหายใจ "เจ้าเป็
last update최신 업데이트 : 2026-02-18
더 보기

บทที่ 139

เซียงหรงตัวแข็งทื่อ ภาพเหตุการณ์หลายๆ ภาพแข่งกันผุดพรายขึ้นในหัว แม้จะพยายามควบคุมสีหน้ารักษาท่าทีอย่างไร แก้มนวลกลับร้อนฉ่าเหมือนไฟลน ลุกลามมาถึงใบหู...ยามนี้ใบหน้าและใบหูนางแดงก่ำยิ่งกว่าดอกเหม่ยกุยสีชาดเสียอีกหลี่จือหลินกลับยังคงสงบนิ่ง เขาตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไร้วี่แววลังเล “ระหว่างทาง ข้ากับหรงเอ๋อร์พักแรมอยู่ด้วยกัน นางได้รับบาดเจ็บขอรับ ข้าจึงต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิด” เขาหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแฝงความหมายลึกซึ้ง “ตลอดการเดินทาง นับตั้งแต่อาณาเขตวัดถานฝอมาจนถึงที่นี่...พวกเราร่วมทุกข์ร่วมสุข—”เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวพรวดออกมาด้านหน้าทันที“ท่านพ่อ!” เฉินจิ้งอี้ก้าวขาออกมาขัดตาทัพ[1] เขาเหลียวมองหลี่จือหลินที่ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ก็ยังคงเชิดหน้าขึ้นกล่าวอย่างสงบไว้สง่า ก่อนจะคว้าหมับเข้าที่แขนของทายาทจวิ้นหวัง ราวกับจะหยุดทุกคำพูดเอาไว้ “เรื่องนี้...” เฉินจิ้งอี้ตัดสินใจแน่วแน่ บอกบิดาฉะฉาน “ข้าขอคุยกับจวิ้นหวังจ๋างจื่อเองขอรับ”ตงหลิน ตงหยาง ทำท่าจะเข้ามาขวาง แต่หลี่จือหลินส่งสายตาห้ามไว้เฉินกั๋วกงหันไปมองลูกชายคนโตอย่างไม่เข้าใจ“เจ้าจะทำอะไร?”เฉินจิ้งอี้ยิ
last update최신 업데이트 : 2026-02-18
더 보기
이전
1
...
121314151617
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status