ภรรยาห้าอีแปะ의 모든 챕터: 챕터 151 - 챕터 160

เซียงหรงไม่ได้ยินเสียงซู่ซินแล้วสักนิดเจ้าบ้าไปแล้วหรือ เฉินเซียงหรง คิดถึงเจ้าคนที่เอาเปรียบเจ้าเช่นนี้ได้อย่างไร! เขาหลอกลวงเจ้า ฉวยโอกาสกับเจ้า จงใจก่อให้เกิดเรื่องเพื่อให้เจ้าจำเป็นต้องแต่งกับเขา ใช้ทุกสิ่งทุกอย่างมาล่ามเจ้า ผูกรั้งเจ้าไว้กับตัวอย่างน่าไม่อายที่สุด!ในขณะที่เซียงหรงกำลังว้าวุ่นดุว่าตนเองในใจอยู่นั้น สาวใช้คนใหม่ที่เข้ามารับหน้าที่แทนชิงเสียชื่อเสี่ยวปา ก็เดินเข้ามาด้วยฝีเท้ารีบร้อนเล็กน้อย“คุณหนูเจ้าคะ!” เสี่ยวปาเรียกเสียงดังแม้เสี่ยวปาจะเฉลียวฉลาดรู้ความ ซ้ำยังได้รับการรับรองจากป้าเหลียง ว่าเป็นเด็กดีที่ซื่อตรงภักดียิ่งนัก แต่ก็นับว่ายังเยาว์อยู่มาก จึงค่อนข้างกระโดกกระเดกเล็กน้อย“มีเรื่องใดหรือ” เซียงหรงถามเสียงเนือยเสี่ยวปารีบรายงานเสียงดังฟังชัด “จวิ้นหวังเฟยมาเจ้าค่ะ! ยามนี้ท่านกั๋วกงรับหน้าอยู่ที่โถงรับแขกเรือนประธาน!”เซียงหรงเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ “อะไรนะ!”นี่เขาไม่มาเอง แต่ส่งมารดาของตนเองมาเกลี้ยกล่อมนางหรือ!เซียงหรงรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นจวิ้นหวังเฟยเดินเข้าเขตเรือนอี้หรงมาด้วยท่าทางสง่างาม ใบหน้าที่คุ้นเคยยังคงมีร

ตอนที่ต้องเผชิญกับความเข้าใจผิดมากมาย นางเคยเจ็บปวดใจ แต่ก็ปลอบใจตนเองว่ามันเป็นสิ่งจำเป็น ที่จะทำให้นางไม่ต้องแต่งให้ผู้ใด นางจึงปิดปากเงียบ อดทนรับคำครหาอยู่เช่นนั้นเรื่อยมาแต่หากถามว่าเสียใจหรือไม่...นางเสียใจแล้วหากนางไม่ยอมแต่งกับหลี่จือหลินจริงๆ ลูกของนาง ไม่ว่าหญิงหรือชาย...ก็จะต้องแบกรับความเสียใจนี้ไปด้วยตั้งแต่วันที่ลืมตาดูโลกเช่นกันเซียงหรงเม้มปากแน่น ดวงตาไหวระริกจวิ้นหวังเฟยพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้น “หากคิดอีกด้าน เจ้าคือบุตรีของจวนกั๋วกง มีศักดิ์ศรีสูงส่ง หากเจ้าตบแต่งเข้าตำหนักจวิ้นหวัง เป็นภรรยาเอกของจวิ้นหวังจ๋างจื่อ อีกหน่อยก็จะได้เป็นจวิ้นหวังเฟย ลูกในท้องของเจ้าก็จะถือกำเนิดมาอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม มีชีวิตที่สุขสบายและมีเกียรติ มีอนาคตที่เพียบพร้อมสมบูรณ์...” จวิ้นหวังเฟยเอื้อมมือไปจับมือของหลานสาวเบาๆ “หรงเอ๋อร์...ป้าสะใภ้ไม่ได้บังคับเจ้า ป้าสะใภ้เพียงอยากชี้ให้เจ้าเห็นถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตเท่านั้น แน่นอน...หลี่จือหลินเป็นบุตรชายป้าสะใภ้ ป้าสะใภ้เองก็ย่อมอยากให้เขามีความสุขเช่นกัน แต่หรงเอ๋อร์ก็เป็นหลานสาวคนสำคัญที่เป็นเหมือนผ้านวม...เหมือนบุตรส

แต่เมื่อถึงคราวต้องหลั่งน้ำตาจริงๆ เฉินเหม่ยลี่กลับร้องไห้ราวกับตนเองทำมาจากน้ำอย่างไรอย่างนั้น!เซียงหรงเหม่อมองอีกฝ่ายที่กำลังสะอื้นฮักๆ อย่างงุนงง เดิมอยากถามยิ่งนักว่าต้องการผ้าเช็ดหน้าผืนใหม่หรือไม่ เพราะผ้าเช็ดหน้าเดิมกลับถูกขยุ้มและใช้ซับน้ำตาจนเปียกไปหมด แต่เมื่อนางเห็นฟูเหรินมงคลเดินกลับมา แล้วเอ่ยพึมพำทำนองว่าคุณหนูสกุลเฉินรักใคร่ใยดีกันยิ่งนัก เพียงเท่านั้นก็ทำให้เซียงหรงต้องลอบยิ้มออกมาอย่างรู้เท่าทันในที่สุดเฉินเหม่ยลี่ในระยะนี้มีแต่เรื่องฉาวโฉ่ การที่มีคนสรรเสริญว่านางรักน้องสาวของตนเองยิ่งนัก นอกจากจะทำให้นางได้กลายเป็น ‘พี่สาวแสนดี’ ต่อหน้าผู้อื่น ชื่อเสียงของนางก็ย่อมต้องดีขึ้นกว่าเดิมแน่พี่หญิงรองไม่ได้ใส่ใจนาง ที่เฉินเหม่ยลี่สนใจ ก็มีเพียงตัวเองเท่านั้นหากจะมีข้อดีในการแต่งออกจากจวนเฉินกั๋วกงครั้งนี้อยู่บ้าง หนึ่งในข้อดีคงเป็นเรื่องที่ นับจากนี้นางย่อมไม่จำเป็นต้องคอยอดทนกับความน่าหงุดหงิดของเฉินเหม่ยลี่และเฉินชิวเยว่ รวมถึงน้องสาวต่างมารดาทั้งสองคน ที่เปิดปากพูดด้วยประโยคหนึ่งก็คิดกอบโกยผลประโยชน์ไปล่วงหน้าแล้วถึงแปดส่วน ไม่ว่านางจะเพียรทำดีด้วยอย่างไร พวกนางทั้

อนุหาน หานชิงเยว่ รีบฉวยโอกาสขณะเฉินกั๋วกงกำลังรับคำแสดงความยินดีจากอดีตเสนาบดีสวีผู้มีศักดิ์เป็นปู่ของสวีหวงโฮ่ว ซึ่งกำลังจะเกี่ยวดองเป็นทองแผ่นเดียวกัน และท่านปู่กับท่านลุงของนาง มุ่งหน้าไปบอกกล่าวหว่านล้อมขออนุญาตให้ ‘บุตรสาว’ อีกสี่คนสามารถติดตามขบวนแห่เกี้ยวเจ้าสาวไปส่งตัวพี่หญิงน้องหญิงของตนออกเรือนได้ ขณะที่ด้านนอกเริ่มมีเสียงเอะอะ เสียงหัวเราะเฮฮาประสมกันเมื่อพี่ชายน้องชายของเจ้าสาวทดสอบว่าที่ท่านเขยของตนเองด้วยปัญหาเชาว์เซียงหรงได้ยินเสียงทุ้มนุ่มของหลี่จือหลินตอบคำถามแต่ละข้อจนครบ ร่ายบทกวีที่แต่งขึ้นสดๆ ร้อนๆ ต่อหน้าผู้ทดสอบและแขกเหรื่อที่มาร่วมงานคนอื่นๆเสียงของผู้คนมากมายเริ่มย้ายไปที่ห้องโถงบรรพบุรุษเมื่อหลี่จือหลิน ต้องคำนับบรรพบุรุษในจวนกั๋วกงเพื่อบอกกล่าวว่าเขาได้มารับเจ้าสาวสกุลเฉินแล้ว แล้วจึงกลับมารอเจ้าสาวของตนที่หน้าห้องโถงพิธี รอให้นางออกไปกราบไหว้บิดามารดาอีกครั้งแล้วจึงออกขบวนเซียงหรงรู้สึกเหมือนตนเองเป็นตุ๊กตาที่ได้แต่เคลื่อนไหวไปตามการจับจูงของผู้คน เริ่มจากฟูเหรินมงคล จากนั้นก็เป็นมือใหญ่ของหลี่จือหลินที่รอรับอยู่อย่างมั่นคง ก่อนที่เขาจะพานางไปกราบไหว้บิ

เฉินเหม่ยลี่กับเฉินชิวเยว่ ผู้หนึ่งเตรียมตัวก่อเรื่อง ผู้หนึ่งหวังชมเรื่องสนุก ต่างฝ่ายต่างแย้มยิ้มให้กันขณะนั่งร่วมเกี้ยวเล็กๆ ตามเกี้ยวเจ้าสาวแปดคนหาม ดูรักใคร่กลมเกลียวเป็นอย่างมาก จนเฉินเหม่ยเซียงและเฉินหมิงเยว่อดตะขิดตะขวงใจแทนไม่ได้ขบวนแห่เจ้าสาวครั้งนี้ยาวเหยียด มีผู้คนมาโห่ร้องยินดีมากมาย ส่วนหนึ่งเพราะต้องการเห็นขบวนสินเดิมเจ้าสาวที่กล่าวกันว่ายาวหลายลี้ อีกส่วนหนึ่งก็เพราะพ่อบ้านของตำหนักจวิ้นหวังช่างมือหนัก โปรยเหรียญมงคลให้กับผู้ที่อำนวยพรคู่บ่าวสาวไม่หยุดหย่อนเพียงพริบตาเดียว ทั่วทั้งถนนก็เต็มไปด้วยคำอวยพรยินดี มาถึงตรงนี้ เหล่าบุตรสาวสกุลเฉินในเกี้ยวต่างสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิด ดวงตาฉายแววริษยาอย่างไม่อาจปิดบัง แม้เฉินชิวเยว่เองจะไม่ได้รู้สึกว่าตนเองด้อยไปกว่าเฉินเซียงหรงที่ใด ซ้ำคู่ครองในอนาคตของนาง ก็ยังเป็นถึงผู้สูงศักดิ์ที่จ๋างจื่อตำหนักจวิ้นหวังอย่างหลี่จือหลินเทียบไม่ติด แต่นางกลับอดสงสัยไม่ได้เลยว่าองค์ชายสามจะทุ่มเทให้กับนาง ดังเช่นที่จวิ้นหวังจ๋างจื่อทำให้น้องสามสารเลวสมควรตายหรือไม่ ไม่ต้องพูดถึงเฉินเหม่ยลี่ ที่ยามนี้ผ้าเช็ดหน้า