ภรรยาห้าอีแปะ의 모든 챕터: 챕터 141 - 챕터 150

พูดกันตามตรง บุรุษและสตรีที่ไร้ความเกี่ยวพันทางสายเลือดเดินทางร่วมกันแรมเดือน ต่อให้บริสุทธิ์ใจและมีผู้ติดตามคนสนิทรวมแล้วอีกสองสามคน สตรีทำตัวประหนึ่งแม่ชี บุรุษประพฤติตนดุจนักพรตที่ละจากทางโลกมานานปี แต่คนภายนอกย่อมคิดว่าน้องสาวของเขาถูกล่วงเกินไปแล้วอย่างแน่นอน...ยิ่งคำพูดทั้งหมดของหลี่จือหลิน...ยิ่งเปิดเผยออกมาหมดแล้วทุกอย่าง...เฉินจิ้งอี้เค้นเสียงออกมาอย่างดุดัน “เจ้าคิดจะทำให้เซียงหรงต้องขายหน้าเช่นนั้นหรือ?!”หลี่จือหลินหัวเราะเบาๆ ยกมือขึ้นเหมือนจะยอมแพ้ “ไม่ต้องห่วง ข้าไม่มีเจตนาจะทำให้นางต้องขายหน้าผู้คน ข้าเพียงแต่จะบอกว่า ข้าตั้งใจจะรับผิดชอบนาง แต่งนางเป็นภรรยา ใช้เกี้ยวแปดคนหามพานางเข้าตำหนักจวิ้นหวังอย่างสมเกียรติ”เกี้ยวแปดคนหาม...นั่นไม่ใช่การให้เกียรติเจ้าสาวอย่างที่สุดหรอกหรือคำพูดนี้ทำให้เฉินจิ้งอี้นิ่งไปทันที ทว่า... “แต่งเป็นภรรยา...ฮึ หลี่จือหลิน จริงอยู่ที่เซียงหรงเป็นคู่หมายเจ้ามาตั้งแต่ยังเยาว์ ทั้งตอนนี้ยังหมั้นหมายกันแล้ว ผู้คนล้วนรู้กันทั่ว แต่เจ้าคิดจะแต่งงานกับนางจริงๆ หรือ”เขารู้ว่าเซียงหรงน้องสาวตนเองไม่เคยประสงค์แต่งงาน นางยินยอมออกบวชเสียด้วยซ้ำเ

“...ทว่าสถานการณ์บนเขาไม่น่าไว้วางใจ อีกทั้งจ๋างจื่อยังได้รับบาดเจ็บอีกด้วย จ๋างจื่อกล่าวว่าคนของเขาช่วยเหลือพี่ซู่ซินไว้แล้ว นัดกันเอาไว้ที่หมู่บ้านเล็กๆ ในความดูแลของตำหนักจวิ้นหวัง ที่นั่นมีหมอเทวดาเจ้าค่ะ พวกเราจึงเดินทางไปสมทบกับพวกเขาที่นั่น หลังจากรักษาตัวจนดีขึ้น...ก็เป็นดังที่จ๋างจื่อกล่าว ลูกไม่อยาก...ไม่กล้ากลับไปที่จวนกั๋วกงเจ้าค่ะ จ๋างจื่อและคนของเขาทั้งสองคนก็เลยช่วยคุ้มครองลูกกับพี่ซู่ซินเดินทางมาหาท่านพ่อที่นี่เจ้าค่ะ” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความอับอาย และความคับข้องใจเซียงหรงหลุบตาลงต่ำ ไม่กล้ามองหน้าบิดาสักนิด แต่เมื่อจนแล้วจนเล่าก็ยังไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ จึงอดเงยหน้าขึ้นยืนยันไม่ได้“ท่านพ่อเจ้าขา ลูกไม่มีทางเลือกเลยต้องหนีมาเจ้าค่ะ...ไม่ใช่ว่าต้องการทำให้จวนกั๋วกงเราเสื่อมเสีย มิใช่ว่าไม่รู้ว่าไม่เหมาะสม ทว่าหากกลับจวนกั๋วกงไปทั้งอย่างนั้น...ลูกกลัวเจ้าค่ะ กลัวเหลือเกิน” ยังไม่ต้องนับอีกว่าหมู่บ้านที่ หลี่จือหลินพักรักษาตัวอยู่ใกล้ทางนี้กว่าเมืองหลวงมากนัก ไหนจะมีเรื่องที่หวงโฮ่วมีใจคิดสังหารจ๋างจื่อของตำหนักจวิ้นหวังอย่างหลี่จือหลินอีกเล่านางไม่ต้อ

เซียงหรงกัดริมฝีปากแน่น ทว่าเสียงสะอื้นแผ่วเบายังคงเล็ดลอดออกมา น้ำตาหลั่งรินเป็นสายหลี่จือหลินที่ยืนอยู่ไม่ไกลเหลือบมองนางเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจบางเบา เดินมานั่งลงข้างนางอย่างไม่รีบร้อน มือหยาบใหญ่ดังเช่นนักรบหยิบชาถ้วยเล็กขึ้นมาจิบหนึ่งคำ คล้ายไม่ยินดียินร้ายกับคำพูดเหล่านั้นแม้แต่น้อย“เสียงนกเสียงกา ฟังให้หนักหัวทำไมกัน?” เขาพูดขึ้นเรียบๆ แต่กลับทำให้เซียงหรงหันขวับมามองทันที“แต่ว่า…” นางเอ่ยด้วยความขุ่นเคือง “พวกเขากำลังพูดจาหมิ่นเกียรติข้าอยู่นะ! ก่อนหน้านี้พวกเขากล่าวกันว่าข้าเป็นสตรีที่ไม่อาจออกหน้าออกตา เกิดเรื่องเสื่อมเสียตั้งแต่ยังเยาว์ ข้าไม่ใส่ใจ แต่เรื่องนี้...” เซียงหรงปาดน้ำตาอย่างแค้นใจ “จะอย่างไรพี่ชายรองก็เป็นพี่ชายร่วมบิดา พวกเรามีสายเลือดเดียวกัน พวกเขากลับกล้ากล่าวว่าข้าไร้ยางอาย ทำเรื่องผิดศีลธรรม หนีตามพี่ชายรองของตัวเองไปเช่นนั้น เรื่องนี้มันหนักหนาเกินไป!”หลี่จือหลินวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเบาๆ ก่อนจะหันมามองนางเต็มตา“แล้วเหตุใดเจ้าต้องไปใส่ใจ? คำพูดลอยๆ เหล่านี้ ฟังผ่านไปเสียบ้างก็สิ้นเรื่อง เมื่อใดที่ความจริงเปิดเผย คนพวกนั้นก็จะรู้เองว่าเจ้าเป็นคนเช่นไร”คนพ

ตายหรือ...ตายอย่างไร้หลุมฝังศพ...ถูกสังหารอย่างโหดร้าย...เหมือนที่นางกับหลี่จือหลินเกือบจะ...ตาย...ใบหน้างดงามของเซียงหรงพลันขาวซีดไร้สีเลือดหลี่จือหลินที่ยืนอยู่ไม่ห่าง เห็นสีหน้าหวาดผวาของเซียงหรงก็รีบยื่นมือไปประคองไหล่นางไว้เบาๆ เขากระซิบเสียงอ่อนโยน “ใจเย็นก่อน ข้าจะให้คนของตำหนักจวิ้นหวังตามหาเขาจนเจอให้ได้ ต่อให้คนไม่อยู่แล้ว ก็จะต้องหาตัวพบแน่นอน”แต่ดูเหมือนคำปลอบนั้นจะไม่อาจช่วยให้นางสงบลงได้เลยเซียงหรงกัดริมฝีปากแน่นจนซีดขาว ดวงตาสั่นไหว “ข้า...เพราะข้าใจอ่อนและโง่เขลา...”ความรู้สึกหวาดผวาสะเทือนใจและความเจ็บใจ ตลอดจนอารมณ์ตึงเครียดและคำพูดนินทาว่าร้ายที่ได้ยินก่อนหน้านี้ ทำให้นางรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบโถมทับลงมาอย่างแรง ร่างของเซียงหรงโงนเงนไปด้านหลังเล็กน้อย ก่อนที่ทุกคนจะได้ยินเสียงนางเอ่ยแผ่วเบา“ข้า...เพราะข้า...”“หรงเอ๋อร์!” หลี่จือหลินร้องเรียกพร้อมกับกอดประคองร่างบอบบางที่ทรุดฮวบลงทันที“คุณหนูเป็นลมไปแล้ว!” ซู่ซินร้องเสียงหรง ทุกคนในห้องต่างพากันแตกตื่น เหล่าสาวใช้รีบวิ่งเข้าไปดูอาการของคุณหนูสาม ทว่าหลี่จือหลินกลับชิงอุ้มร่างของนางขึ้นจากพื้น ท่าทางของเขาไม่ต

เซียงหรงกัดริมฝีปากแน่น โกรธจนอยากจะร้องไห้หลี่จือหลินเห็นท่าทางนางน่ารักนัก ก็อดเลิกคิ้วพลางพูดต่อด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ หยอกเย้านางต่ออีกสักหน่อยไม่ได้ “เช่นนั้น...ห้าอีแปะที่ข้าเคยให้เจ้าตอนเด็ก เจ้าจะชดใช้เมื่อไหร่ดี หืม?”เซียงหรงเขวี้ยงหมอนใส่เขาทันที“ห้าอีแปะนั่นหรือ! ข้าก็เคยบอกไปแล้วนี่! ได้! งั้นตอนนี้เลย ข้าจะคืนให้ท่านห้าพันอีแปะ หากห้าพันอีแปะยังไม่พอ ข้าแถมให้ท่านอีกห้าหมื่นอีแปะก็ยังได้!” ตอนนี้นางมีเงินแล้ว เงินรางวัลพระราชทานแก่โฉมงามยอดเมธีจากฝ่าบาทอย่างไรเล่า! ถ้าเงินที่เหลือจากการซ่อมบำรุงเรือนอี้หรงยังไม่พอ นางจำนำปิ่นหงส์ทองคำกับของโบราณพระราชทานมาสมทบให้อีกก้อนก็ยังได้ หากต้องอาญาหมิ่นเบื้องสูงเพราะเรื่องนี้ก็ยิ่งดี นางจะได้ถือโอกาสร้องทุกข์ เรื่องจวิ้นหวังจ๋างจื่อเจ้าเล่ห์บางคน ใช้เงินห้าอีแปะเป็นข้ออ้างมาเล่นลิ้นรังแกนางเสียให้รู้แล้วรู้รอด!“หึ...” หลี่จือหลินยิ้มเย็น ก่อนเอ่ยอย่างเน้นถ้อยเน้นคำ “ไม่ใช่ข้าเคยบอกไปแล้วหรอกหรือ ต่อให้เจ้าคืนมาสักกี่แสนอีแปะ แต่เงินพวกนั้นก็ไม่ใช่ห้าอีแปะที่ข้ามอบให้เจ้าครั้งนั้นอยู่ดี หากเจ้าหาห้าอีแปะนั้นมาคืนข้าไม่ได้ ข้าก็ไ