ภรรยาห้าอีแปะ의 모든 챕터: 챕터 161 - 챕터 170

องค์ชายสามรีบปราดเข้ามาประคองเจ้าบ่าวหมาดๆ เอาไว้ น้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยนยิ่ง“ให้ข้าได้ประคองพี่จือหลินไปส่งเถอะ” หลี่เจี๋ยประคองร่างสูงโปร่งของหลี่จือหลินเอาไว้แล้วเดินออกจากห้องโถงไปตามทางเดิน ก่อนจะออกจากห้องก็หันหน้าไปหาบ่าวคนสนิทของตนแวบหนึ่ง ครั้นเห็นว่าเขาพยักหน้าแล้วหายไปในฝูงชนก็ประคองหลี่จือหลิน ออกเดินไปอย่างช้าๆ ไปตามทางเดินที่ทอดอยู่ในสวนอันเงียบสงบ ทางเดินในสวนยามนี้ล้วนตกแต่งด้วยเสาโคมไฟที่แขวนโคมแดงเอาไว้ ดูงดงามเป็นสิริมงคลเป็นอย่างยิ่ง “พี่จือหลินจากไปสนามรบไม่ได้กลับมาเมืองหลวงบ้างเลย ข้าเองอยากสนิทสนมกับพี่จือหลินมานานแล้ว” องค์ชายสาม หลี่เจี๋ย เอ่ยปากอย่างเชื่องช้า พลางหัวเราะในลำคอ “วันนี้ถือว่าสบโอกาส ขอข้าทำหน้าที่น้องชายอารักขาพี่จือหลินไปที่ห้องหอ ระหว่างทางเราจะได้คุยกันให้มากหน่อย” แม้ว่าใบหน้าจะแย้มยิ้ม ทว่าในใจหลี่เจี๋ยกลับคั่งแค้นเหลือจะกล่าวเดิมเขาเองควรจะได้ตบแต่งกับโฉมงามยอดเมธีในปีนี้...เฉินเซียงหรงช่างงดงามและเปี่ยมด้วยความสามารถชวนให้ผู้อื่นชื่นชมยิ่งนัก ทว่านางกลับมีเจ้าของอยู่ก่อนแล้ว เสด็จแม่ของเขา

เฉินเซียงหรงที่ไม่รู้ตัวว่าตนเองถูกมาดหมายอย่างไร รับหนังสือจากมือซู่ซินแล้วเปิดอ่านต่ออย่างตื่นเต้นซู่ซินเห็นสาวใช้ที่ถูกคัดสรรมาให้นายหญิงของตนดูไม่ได้มีสันดานร้ายเร้นก็อมยิ้มอย่างมีความสุข ขณะที่เสี่ยวปาเดินไปยังประตู แล้วหันมาบอก ‘คุณหนู’ ที่เพิ่งจะกลายมาเป็น ‘นายหญิง’ ว่า “จ๋างจื่อฟูเหริน จวิ้นหวังจ๋างจื่อส่งอาหารมาให้เจ้าคะ”เซียงหรงเงยหน้าขึ้นมองขบวนอาหารที่ตรงมายังตนเอง รู้สึกหวานล้ำในอกเมื่อเห็นว่าหลี่จือหลินใส่ใจนางมากเพียงใด นางพยักหน้าเบาๆ ก่อนลุกขึ้นไปกินอาหารและขนมที่นำมาใหม่ ท้องที่มีเพียงขนมบัวลอยไม่กี่คำรองท้องของนางโหยอาหารมาตั้งแต่เช้า ทว่าความเหน็ดเหนื่อยกลับทำให้นางกินได้เพียงอย่างละนิดละหน่อยเท่านั้น ถึงอย่างนั้น นับรวมกันแล้วก็ยังมากกว่าที่นางเคยกินเป็นประจำอยู่ดีหลังอิ่มท้อง เซียงหรงก็เริ่มเปิดอ่านนิยายในมือระยะหลังมานี้ เหล่าบัณฑิตตกยากต่างหันมาแต่งนิยายขายกัน แต่ละคนความคิดสร้างสรรค์บรรเจิด เช่นนิยายในมือนางนี้เป็นเรื่องของการยืมศพคืนวิญญาณ ผู้ที่ตายอย่างอนาถกลับได้รับโอกาสจากสวรรค์ให้มาแก้แค้นทวงความยุติธรรม ช่างน่าตื่นเต้นยิ่งนัก!น่าเสียดายที่อ่านไปได้เ

หลี่จือหลินเห็นภรรยาตัวน้อยดูอ่อนล้ายิ่งนัก จึงสั่งให้คนเอาน้ำอุ่นมาให้นางแช่เท้า แล้วเริ่มนวดเนื้อตัวให้ภรรยาตัวน้อยคลายเมื่อย จากนั้นก็ยกเก้าอี้เล็กมานั่งตรงหน้านาง ลงมือถอดรองเท้าของนางให้ด้วยตนเองเขาพบว่าเท้าของนางยังคงหลงเหลือรอยแผลจางๆ จากการพยายามช่วยชีวิตเขา พาเขาเดินทางไปยังหมู่บ้านว่อหลงอย่างยากลำบากหลี่จือหลินไม่เพียงไม่รังเกียจรอยแผลจางๆ เหล่านั้น กลับยิ่งนึกรัก ทั้งยังสงสารนางจับใจเขาพลันยกเท้านางไปแช่ในอ่าง“ท่าน! ทำอะไร?!” เซียงหรงร้องถามอย่างตกใจ “ข้าได้ยินมาว่าคนท้องมักเหน็บกินได้ง่าย ข้าเลยเตรียมน้ำอุ่นมาให้เจ้าแช่เท้า จะได้ผ่อนคลาย” เขาตอบเรียบๆ พร้อมกับวางมือบนข้อเท้าของนางนางหดขาหนีทันที“ข้าจัดการเองได้!”เมื่อครู่นางก็แค่อยากลองใจเขา จึงปล่อยให้เขาทำตามใจ ทว่าแค่ถอดรองเท้าให้ก็น่าตกใจมากอยู่แล้ว หลี่จือหลินกลับไม่ยอมหยุด ยังจะมาลงมือทำอะไรเช่นนี้ให้นางด้วยตัวเองอีก คนผู้นี้ยังจำฐานะของตนเองได้หรือไม่!หลี่จือหลินเงยหน้ามอง ดวงตาคมปลาบ“อย่าดื้อ” คำพูดเพียงไม่กี่คำ แต่กลับเปี่ยมไปด้วยอำนาจเซียงหรงทดท้อใจ ได้แต่ยอมปล่อยให้คนเอาแต่ใจนวดเท้าและน่องใ

ซู่ซินกับเสี่ยวปาที่ยืนรออยู่ด้านนอกได้เข้าไปปรนนิบัติผู้เป็นนายทั้งสองล้างหน้าแต่งตัวในที่สุดหลี่จือหลินถนอมคนข้างกายเหลือเกิน ไม่เพียงแต่ให้สาวใช้ทั้งสองแต่งตัวภรรยาของตนเองจากบนเตียง เขายังลงมือสวมรองเท้าให้นางด้วยตนเองด้วยซ้ำหลังจากแต่งกายเรียบร้อยดีแล้ว หลี่จือหลินก็ส่งเสียงเรียกให้ตงหยางเข้ามาองครักษ์หนุ่มเป็นผู้รู้ความ ดังนั้นจึงยืนพูดอยู่ด้านนอกฉากกั้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นสักนิด“เล่าไปเถิด วันนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่” หลังจากที่บอกสาเหตุของการเรียกตงหยางเข้ามา หลี่จือหลินก็พยักหน้าให้เขาเริ่มเล่าตงหยางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ย“จ๋างจื่อฟูเหรินคงรู้อยู่แล้ว ตงหลินเคยรับหน้าที่เป็นองครักษ์ลับอยู่ข้างกายท่านมาก่อน วันที่เกิดเรื่อง ตงหลินเห็นซู่ซินถูกคนใจทรามกรอกยาพิษปลุกกำหนัด จึงเกิดบันดาลโทสะ จับยาที่เหลือในขวดกรอกปากโจรชั่วนั่น ก่อนจะช่วยซู่ซินที่แทบไม่เหลือสติออกมาและป้อนยาแก้พิษปลุกกำหนัดให้นาง ซู่ซินเพิ่งจะกลืนยาเข้าไป ยังไม่ได้สติดี ก็รีบบอกเรื่องจ๋างจื่อฟูเหรินขอรับ”เซียงหรงฟังแล้วอดเหลียวสบตาคนสนิทไม่ได้ซู่ซินพยักหน้ารับน้อยๆ ในดวงตาฉายแววซาบซึ้งอย่างไม่ปิดบังองครั

“...ทำประการใด...” องค์ชายสามทวนคำหน้าดำคร่ำเครียด พึมพำเสียงต่ำ “สตรีแพศยาที่เสื่อมเสียเช่นนาง จะยังต้องการการรับผิดชอบอะไรอีก!”เฉินเหม่ยลี่ตกตะลึง ใบหน้าเผยแววเจ็บปวดลึกล้ำ“องค์ชาย...เมื่อคืนท่านไม่ได้พูดเช่นนี้!”องค์ชายสามตวาดทันควัน “ทั้งหมดเพราะเจ้าวางยาอะไรกับข้าต่างหาก!”“จะมียาที่ใด!” เฉินเหม่ยลี่แทบจะหวีดร้องออกมา “ต่อให้มียาจริง แล้วครั้งที่สอง ครั้งที่สาม และครั้งที่สี่เล่า! ก่อนหน้านี้ข้าหมดสติไปแล้วด้วยซ้ำ แต่ท่านก็ยัง...!!!” ถ้อยคำทั้งหมดพลันติดอยู่ในลำคอ แม้ว่าเรื่องทุกอย่างจะมาถึงขั้นนี้แล้ว ทว่าเฉินเหม่ยลี่ก็ยังไม่หน้าหนาพอจะกล่าวต่อเซียงหรงมองบุรุษที่ปัดความรับผิดชอบอย่างหน้าไม่อายด้วยสายตาเย็นชา “องค์ชายสาม ไม่ว่าท่านจะพูดเช่นไรก็ตาม แต่ท่านกับพี่หญิงรอง...พี่หญิงรองมิใช่สตรีที่ใครจะมาดูหมิ่นหยาบหยามอย่างไรก็ได้ จะอย่างไรนางก็เป็นคุณหนูผู้หนึ่งของจวนเฉินกั๋วกง หากท่านยังคงยืนกรานเช่นนี้...” เซียงหรง กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ทว่าน้ำเสียงที่เอ่ยยังคงเยือกเย็น “เห็นทีคงต้องรบกวนให้หวงโฮ่วทรงตัดสินพระทัย”หลี่จือหลินได้ยินภรรยาตัวน้อยพูดดังนั้นก็เอ่ยสนับสนุนทันที “จ