All Chapters of แค้นรักแฟนเก่ามาเฟีย : Chapter 61 - Chapter 70

“พาเธอไปทายาด้วย อย่าให้เป็นรอยแผลเป็น” แววตาอันโหดเหี้ยมที่มองเธอเมื่อครู่ ตอนนี้หันไปใช้กับป้าแม่บ้านซึ่งยืนอยู่ไม่ห่าง สั่งให้พาร่างกายอันบอบชํ้าของเธอไปทายาให้หาย ซึ่งทุกครั้งมันก็มักจะเป็นแบบนี้ หลังจากกระทำชำเรากับร่างกายเธอจนพอใจ จูเลียน่าก็จะสั่งให้ป้าแม่บ้านหายามาทาให้ทุกครั้ง เพื่อไม่เป็นการทิ้งรอยแผลเป็นไว้บนหลังของเธอ เหตุผลเพียงเพราะจูเลียน่ายังต้องใช้ร่างกายเธอให้เป็นประโยชน์ต่อตัวเองอยู่ยังไงล่ะ การเป็นนางแบบเพื่อสร้างภาพให้คนอื่นเห็น แน่นอนว่าร่างกายเธอย่อมต้องเนียนกริบ… @ห้องนอน “ฮึกก…” ในขณะที่เธอต้องนั่งจมความเจ็บปวดอยู่ในห้อง แม้จะนอนยังทำไม่ได้ เพียงแค่ขยับตัวนิดๆหน่อยๆก็แสบทรมานไปหมด ติ้ง! หน้าจอโทรศัพท์ที่ถูกวางอยู่ข้างๆสว่างวาบขึ้นมา มือเล็กค่อยๆเอื้อมไปหยิบมันเพื่อเข้าอ่านข้อความปริศนาจากใครบางคนซึ่งไม่เคยติดต่อกันมาก่อน ร่างเล็กอันแสนบอบชํ้าอ่านข้อความตรงหน้าผ่านม่านนํ้าตาอันแสนพร่ามัว (ถ้าอยากได้งานคืน ก็คลานเข่ามาหาฉันที่คอนโด แล้วก็คุกเข่าขอร้องฉันสะสิ :)) พออ่านข้อความนั้นเสร็จก็ถึงกับต้องกัดปากตัวเองแน่นด้วยความปวดใจ ทว่าตอบโต้อะไรไ

คาดไม่ผิดว่าเป็นฟ้าลันดาจริงๆ ซึ่งดูจากสีหน้าที่แทบกลั้นความรู้สึกปวดร้าวนั้นไว้ไม่อยู่ ก็เดาได้ทันทีว่าคงเห็นภาพทุกอย่างซึ่งเธอตั้งใจสร้างให้เห็นไปหมดแล้ว “หึ ฝากแสดงความยินดีกับเราล่วงหน้าด้วยนะคะ” เธอกล่าวทิ้งท้ายตอกยํ้าคนที่กำลังยืนหน้าเสียร่างกายแทบไม่ขยับเขยื้อนด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ คงไม่ต้องเล่ายาวว่าฝากยินดีเรื่องอะไร เพราะจูเลียน่าคงได้ประกาศเรื่องงานแต่งออกไปจนเธอไม่ต้องร่ายยาวอยู่แล้วล่ะ พอเดินผ่านใบหน้านวลที่แทบยืนตัวชาอยู่ตรงนั้นออกมาได้ไม่กี่ก้าว รอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้าเธอก็หลุบลงทันที ได้แต่กำหมัดกัดปากตัวเองแน่นด้วยความสมเพชกับการกระทำของตัวเอง แค่คำขอโทษจากผู้หญิงหน้าด้านอย่างฉัน คงชดเชยอะไรให้เธอไม่ได้เลยด้วยซํ้าฟ้าลันดา… แต่ตัวเธอเองก็ใช่ว่าจะมีทางเลือกนี่… @อีกวันต่อจากนั้น “กินเยอะๆล่ะ กำลังจะเป็นเจ้าสาว ออร่าเราต้องจับนะหลานรักของป้า” ในขณะที่จูเลียน่ากำลังนั่งปลื้มปริ่มยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างชอบใจ เมื่อแผนการกำจัดใครบางคนออกไปจากคฤหาสน์นี้นั้นสำเร็จ แต่ฝั่งผู้ซึ่งถูกกระทำนั้นคงกำลังนั่งฟูมฟายแทบเป็นบ้า อีกแล้วสินะ… ที่เธอได้ลงมือทำลายชีวิตรักของ

“รอยนี่…” เขาเผลอตัวใช้ตัวลูบไล้ไปมาตามรอยแผลนั่นอย่างเบามือ จนเสียงของร่างเล็กที่ดังขึ้นเรียกสติเขาให้กลับคืนมา “จะสนใจทำไม จะทำก็รีบทำ—อ๊า!” ปึก! “ฉันคงลืมไป ว่าคนอย่างเธอคงเที่ยวไปแย่งผัวคนอื่นจนศัตรูเต็มรอบตัวสินะ ถึงได้โดนมาแบบนี้ แต่มันก็สมควรแล้วแหละ” เขาพูดพรางก็แสยะยิ้มอย่างเย้ยหยัน ทำเอาคนฟังได้แต่ลอบกำหมัดแน่น นั่นสินะ เธอคงจะสมควรได้รับมันจริงๆนั่นแหละ อยู่ๆนํ้าสีใสก็เอ่อคลอขึ้นมาดื้อๆ ก่อนท่อนท่างจะถูกเขารังแกอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง ไม่รู้เลยว่าตอนนี้เสียงที่เล็ดรอดออกมาเป็นเสียงครางหรือเสียงสะอื้นไห้กันแน่ ปัก ปัก ปัก! “อ๊าา อ๊ะ ฮึกกอ๊าๆ!” พอด่าเธอเสร็จตามใจชอบ เขาก็อัดกระแทกแท่งร้อนเข้าใส่บั้นท้ายงอนของเธอถี่รัวอยู่นานอย่างไม่คิดปราณี เพี๊ยะ! มือหนาฟาดลงบนแก้มก้นนิ่มจนเกิดเป็นรอยแดง แต่แม่งมองภาพนี้แล้วทำไมถึงได้รู้สึกเสียวจนต้องเร่งจังหวะอัดกระแทกใส่ร่องแน่นๆของเธอไม่ยั้งแรง แค่มองก้นงอนๆของเธอ เขาก็จะเสร็จอย่างนั้นเหรอ… พั่บ พั่บ พั่บ! “อ่าส์ อ๊าา แม่ง…” เสียงครางกระเส่าของเขาดังขึ้นแข่งกับเสียงครางหวานของเธอจนสนั่นไปทั้งห้อง ก่อนเสียงคราง

​ “อย่าคิดว่าตัวเองเหนือกว่า แล้วจะบังคับใครตามใจชอบก็ได้” ​ “ฉันไม่คิดหรอก เพราะมันเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว หรือว่าเธอจะเถียง? หึ ถ้าคิดไม่ออก ก็นึกย้อนกลับไปตอนที่นอนครางอยู่ไต้ร่างฉันสิ สุดท้ายเธอก็ต้องยอมจำนนไม่ใช่รึไง” ​ เขาพูดคำนั้นก็มาด้วยสีหน้าดูจะภูมิใจเหลือเกิน ต่างจากเธอที่แค่ได้ยินก็รู้สึกสะอิดสะเอียนจะแย่ ว่าเธอหน้าหนา แต่เขามันหน้าด้านเลยล่ะ ​ แต่ในความหน้าด้านนั่น สิ่งที่เขาพูดกลับเป็นเรื่องจริง เพราะทุกครั้งเธอไม่เคยต่อต้านเขาได้ รวมถึงตอนนี้ด้วย ต่อต้านยังไงให้เขาลากตัวเองมาถึงในคอนโดจนได้ ​ พอมาถึง เธอก็รีบสะบัดมือออกจากการกอบกุมของเขาทันที ไม่รู้จะแตะเนื้อต้องตัวอะไรเธอนักหนา ทั้งที่ปากบอกตลอดว่ารังเกียจอย่างนั้นอย่างนี้ไม่เคยหยุด ​ “จะทำอะไรก็รีบทำ แล้วก็ปล่อยฉันไปได้ละ” ​ “ดูเหมือนเธอยังจะไม่เข้าใจความหมายของฉันดีเท่าไหร่นะ” เธอคงจะคิดว่าเขาเพียงจะลากเธอมาเพื่อทรมานด้วยการ เอา แล้วหลังจากนั้นก็ปล่อยไปสินะ ​ “เอาเธอน่ะ ฉันเอาแน่ แต่คำว่าปล่อย คงจะได้แค่ปล่อยนอกหรือปล่อยใน” มุมปากหยักเหยียดยิ้มอย่างร้ายกาจ ในยามพูดคำนั้น ต่างจากคนฟังที

เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากอะไร ฟาบิโอก็ร่ายยาวมาด้วยนํ้าเสียงฟังออกชัดเจนว่าเป็นกังวลขนาดไหน ทำเอาคนฟังถึงกับเงียบไป เพราะยังไม่ได้คิดไว้เลยว่าจะบอกกับเพื่อนสนิทยังไงก่อนดี หากพูดไปว่าเขาจับฟิโอน่ามา คงถูกมันตัดเพื่อนแน่ “อืม ป้ามึงหนีออกไปได้แล้วไม่ต้องห่วงหรอก ส่วนฟิโอน่าก็น่าจะตามไปกับป้ามึงนั่นแหละ แต่เพราะกลับเข้าตระกูลลีโอเน่ไม่ได้แล้ว เลยน่าจะหนีไปก่อน มึงไม่ต้องห่วงหรอก” บอกไปแบบนั้นก่อนก็แล้วกัน ไม่ได้อยากโกหกเพื่อนเลย แต่เขาเองก็ปล่อยวางเรื่องน้องสาวไม่ได้จริงๆ ไม่สามารถปล่อยผู้หญิงมารยาคนนั้นให้ลอยหน้าลอยตาได้จริงๆ สักวันหากมันจะต่อยเขาจนยับ เขาก็จะยอมรับ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ (แค่สองคนนั้นปลอดภัยกูก็โล่งใจมากแล้ว ยังไงถ้ามึงได้ข่าวอะไรเพิ่มเติมช่วยบอกกูด้วยนะเว้ย พอเกิดเรื่องแบบนี้แล้วกูเองก็รู้สึกผิดกับฟิโอน่าว่ะ… กูแม่งไม่เคยทำหน้าที่พี่ที่ดี ไม่เคยใส่ใจน้องสาวเลยเว้ย ถึงจะเป็นแค่ลูกพี่ลูกน้อง แต่กูก็ยังรู้สึกว่าตัวเองเป็นพี่ชายที่แย่อยู่ดีว่ะ) “อืม ไม่ต้องห่วง” เขาตอบไปแค่นั้น แล้วตัดสายไปเพราะไม่อยากรู้สึกผิดต่อเพื่อนไปมากกว่านี้ @ห้องนอน เท้ายาวก้าวเดินเข้