All Chapters of แค้นรักแฟนเก่ามาเฟีย : Chapter 71 - Chapter 80

@เช้าวันต่อมา “คุณครามขา นาน่าหิวจังเลยค่ะ ยังไม่ได้ทานอะไรมาเลย เราไปหาอะไรกินกันข้างนอกดีมั้ยคะ” เสียงหวานออดอ้อนเจ้าของร่างสูงที่นั่งหน้าบึ้งตึงอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ หลังจากที่เขาโทรเรียกเธอมา ฟ้าครามก็เอาแต่นั่งหน้าไม่สบอารมณ์อยู่แบบนั้นโดยให้เธอนั่งอยู่ข้างเขาเฉยๆ โดยไม่เอ่ยพูดอะไร จนเธอต้องเป็นคนออดอ้อนเอาใจ เผื่อจะทำเขาอารมณ์ดีขึ้นได้แล้วหันมาสนใจเธอบ้าง “เธอหิว?” เพียงแค่คนข้างๆยอมหันมาถามประโยคเดียว ก็ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักอย่างดีใจ รีบพยักหน้าหงึกหงักตอบเขาไป ไม่พอยังขยับตัวเข้ามาไกล้ เกาะลำแขนหนาของเขาพร้อมซบหน้าลงมาอย่างออดอ้อนเอาใจ ฟ้าครามที่ตอนแรกทำท่าจะผลักเธอออกด้วยความนึกรำคาญในใจ แต่พอได้ยินเสียงประตูห้องนอนตัวเองเปิดออกเท่านั้นก็ชักมือกลับ ปล่อยให้ผู้หญิงข้างกายนั่งประกบอยู่อย่างนั้น ไม่นานก็เห็นร่างของคนที่ไม่คิดอยากญาติดีด้วยที่สุดเดินออกมา “เราไม่ต้องไปกินข้าวกันข้างนอกให้เปลืองหรอก เพราะเดี๋ยวแม่ครัวที่นี่จะว่างงานเกินไป” “แม่ครัว…?” เสียงของคนที่นั่งอยู่บนโซฟาดังเข้าหูคนตัวเล็กแว่วๆ พอหันไปมองก็เห็นภาพจอมมารปีศาจกับเด็กเอนของเขาที่นั่งออเซาะกัน

“ชอบมากเลยสิ อ๊าาส์ โดนฉันเอาหนักๆแบบนี้ เธอเสียวมากมั้ยหืม” เขากระซิบถามพรางก็อุ้มเธอเดินไปยันเตียงกว้าง ก่อนจะวางร่างเธอลงปลายขอบเตียง พร้อมพลิกให้เธอนอนควํ่า จับสะโพกงอนให้แอ่นขึ้นในระดับที่เขายืนอยู่ปลายเตียงด้านหลัง ก่อนมือหนาจะจับท่อนเนื้อยาวของตัวเองฟาดลงบนกรีบแดงของเธอสองสามทีจนเกิดเสียงลามก หลังจากนั้นก็ทำการกระแทกเข้ามาทีเดียวจนสุดความยาว ทำเอาร่างเล็กครางร้องลั่นออกมาด้วยความจุก ตั่บ ตั่บ ตั่บ! “โดนฉันกระแทกแบบนี้ เธอชอบมั้ย อื้มมส์” เอวบางถูกรั้งเอาไว้แน่น สะโพกสอบทำการอัดกระแทกเข้าใส่ร่องคับแน่นของเธออย่างเอาแต่ใจ ปากก็พรางเอ่ยถามเธอกระเส่าซํ้าๆอย่างกับว่าไปเมาที่ไหนมา และไม่ผิด เพราะเธอได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากเขาแตะเข้ามาที่ปลายจะมูกชัดเจน คงไปดื่มมาสินะ มือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น แนบหน้าลงกับหมอนที่นอนอย่างอดกลั้นความเสียดเสียวที่เขามอบให้ไม่ได้ ร่างกายเธอมันกำลังทรยศ เคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสอันเร่าร้อนของเขา “ตอบฉัน อ๊าาส์ ว่าเธอชอบรึเปล่า” “อ๊าา ม..ไม่ อื้อ” พอได้ยินคำตอบที่ไม่น่าพอใจ ร่างสูงก็ยิ่งอัดความเป็นชายเข้าใส่ร่องเธออย่างหยาบโลน จนในบางทีเกิด

ร่างสูงแค่นหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยันกับคำพูดของเพื่อน สำหรับเขา ไม่เคยมีคำว่าสงสารกับศัตรู และยิ่งเป็นผู้หญิงคนนั้นยิ่งเป็นไปไม่ได้ “มึงจะใจจืดใจดำไปได้ถึงไหนกัน นั่นไง น้องมันเริ่มถูกไอ้พวกเฒ่าหัวงูลวนลามละ มึงคิดจะทำแบบนั้นจริงๆเหรอวะ” สายตาคมกริบมองลงไปยันชั้นล่าง ที่ผู้คนมากมายกำลังครึกครื้นไปกับของมัวเมา ซึ่งตอนนี้เขานั่งอยู่บนชั้นผู้บริหาร ห้องทำงานของไอ้เฮนดริกมัน ที่สามารถมองเห็นไปทั่วทุกมุมของผับ และภาพที่กำลังฉายชัดเข้ามาในแววตาคู่คมของเขาตอนนี้คือ ร่างเพรียวระหงที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี อยู่ในชุดพนักงานเสริฟรัดรูปกระโปรงยาวถึงเข่ากำลังยืนเสริฟเหล้าให้กับแก๊งพวกเสี่ยหัวงู และไม่วายโดนพวกมันแตะเนื้อต้องตัวไปทางลวนลาม ในวินาทีนั้น อยู่ๆก็มีความรู้สึกหงุดหงิดบางอย่างแทรกเข้ามาในหัวแว๊บหนึ่ง ยามที่นั่งมองภาพเธอถูกผู้ชายคนอื่นแตะเนื้อต้องตัว ทว่าเขาก็สบัดมันให้หลุดออกไปจนได้ เพราะไม่มีทางที่เขาจะก้าวขาเข้าไปช่วยหรอก ก็ในเมื่อตั้งใจจะทำแบบนี้ให้เธอได้รับรสชาติของความถูกรังแกบ้าง แต่ก็ว่าไม่ได้ เผลอๆผู้หญิงอย่างเธอ อาจจะชื่นชอบเสียด้วยซํ้า ที่มีพวกผู้ชายรายล้อมรอบตัวแบบ

อีกฝั่งของถนนที่เปียกชื้นเต็มไปด้วยสายฝนนั้น… รถคันหรูของใครบางคนได้จอดเทียบท่าข้างทางอยู่เนิ่นนาน บรรยากาศในรถคันนั้นเต็มไปด้วยความอึมครึมบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก แววตาคู่คมแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างซึ่งไม่อาจคาดเดาได้ คอยจับจ้องร่างเล็กที่นั่งทรุดสะอื้นไห้อยู่อีกฟากของถนนไม่ลดละไปไหน เขาเองไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่ากำลังทำอะไรอยู่กันแน่ ตั้งแต่ในคลับ ที่พอเห็นเธอถูกผู้ชายคนอื่นซึ่งไม่ใช่ตัวเองแตะต้อง ก็ไม่สามารถห้ามตัวเองได้ รีบพุ่งตัวเข้าไปกำจัดภาพนั้นให้พ้นสายตา และอย่างเช่นตอนนี้ ที่พอรู้ตัวอีกที เขาก็ได้ขับรถตามหลังเธอมาเงียบๆ ตั้งแต่ฝีก้าวแรกที่เธอก้าวผ่านหน้าเขาออกมา กึก!! เสียงลมหายใจของคนที่นั่งอยู่ในรถสะดุดทันที เมื่อเห็นร่างเล็กที่นั่งสั่นอยู่ท่ามกลางฝนหาดใหญ่ทรุดฮวบนอนราบลงกับพื้นถนนด้านหน้า มือหนารีบเปิดประตูวิ่งตรงไปยันหนทางข้างหน้าโดยไม่สนว่าตัวเองจะเปียกปอนไปด้วย แม้ตัวเองจะเกลียดฝนที่สุดก็ตาม “ฟิโอน่า!!” มือหนารีบช้อนร่างเล็กขึ้น เขย่าร่างบางในอ้อมแขนด้วยหัวใจที่กำลังกระวนกระวายแทบบ้า และไม่ว่าเขาจะเรียกชื่อเธอยังไง ร่างเล็กในอ้อมแขนก็ไร้ซึ่งการตอบส

@คืนวันต่อมา “ถ้าเธอกล้าหลอกฉัน คงรู้ใช่มั้ยว่าจะเจอกับอะไร” แววตาคมคู่นั้นจ้องเธออย่างเอาเรื่อง แน่นอนว่าหลังจากเธอตัดสินใจบอกเขาไป สิ่งที่ได้ตอบแทนคือคำพูดทำร้ายจิตใจอย่างเช่นทุกครั้ง เดิมทีเธอเองก็ไม่ได้คาดหวังให้เขาเชื่ออยู่แล้ว ที่ตัดสินใจบอกไป ก็เพราะอยากจะทดแทนสิ่งที่ตัวเองเคยทำไว้กับน้องสาวเขา “แทนที่คุณจะมาตั้งคำถามกับฉัน คุณควรจะไปช่วยน้องสาวคุณก่อนไม่ดีกว่าเหรอคะ” คำพูดนั้นทำให้คนตรงหน้าเงียบลงไปสักพัก แววตาที่แข็งกร้าวเมื่อครู่ค่อย ๆ หลุบลงฉายความกังวลเข้ามาแทนอย่างเห็นได้ชัด ก่อนนํ้าเสียงที่หนักแน่นจะขานสั่งลูกน้องขึ้นเสียงดัง “ไอ้เจคไอ้ธาม เตรียมคนให้ไปคาสิโนของไอ้ฟรานด่วน!” “ครับนาย” สองคนซึ่งได้รับหน้าที่มอบหมายรีบรับคำแล้วไปจัดการทันที รวมถึงร่างสูงที่ตั้งท่าจะเดินออกไป เธอไม่รอช้ารีบตัดสินใจเอ่ยขอไปด้วยหัวใจที่ยังคงสั่นไหว “ฉัน…ฉันขอไปด้วย” แม้ความกลัวจะกัดกินหัวใจ กลัวที่จะกลับไปเผชิญกับจูเลียน่าอีกครั้ง แต่พอมานึกดูอีกที ไม่ว่าจะป้าเธอหรือฟ้าคราม อยู่ในกำมือคนไหนก็ใช่ว่าเธอจะเป็นอิสระ งั้นขอไปเผชิญหน้ากับมันคงจะดีกว่าหนีหัวซุกหัวซน ในเมื่อชีวิต