All Chapters of แค้นรักแฟนเก่ามาเฟีย : Chapter 81 - Chapter 90

“ไม่ๆ อย่าหลับตานะ เธอห้ามหลับตาเด็ดขาด ฟิโอน่า! ฮึกก แม่ง! ฉันบอกเธอว่าไง บอกว่าไม่อนุญาตให้เป็นอะไรไงวะ!” นํ้าตาลูกผู้ชายเอ่อคลอต่อหน้าลูกน้องมากมายอย่างไม่นึกอาย มือที่สั่นเทายังคงโอบกอดร่างเธอเอาไว้แทบไม่กล้าขยับ เพราะกลัวเธอจะเจ็บไปมากกว่านี้ “นะ…นายครับ” ฟ้าครามแทบไม่สนใจลูกน้องที่ทำท่าจะเข้ามาช่วยอุ้มร่างเล็กในอ้อมแขน ตอนนี้ความรู้สึกเขานั้นเหมือนหูดับตาบอดไปหมด สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวคือภาพเธอที่นอนไร้สติอยู่ในอ้อมแขน ตลอดระยะทางไปโรงพยาบาลเขาไม่แม้แต่จะปล่อยมือออกจากร่างเธอเลยสักวิ โอบเธอไว้ในอ้อมแขนอยู่อย่างนั้น สายตาพลันมองร่างไร้สติ แล้วหันไปมองทางตรงหน้าอย่างร้อนรนสติแทบหลุด “มึงขับรถเหี้ยอะไรวะแม่ง เร็วกว่านี้ไม่ได้รึไง!” ทั้งที่ระยะทางไม่ได้ไกลมากขนาดนั้น ทว่าสำหรับเขา ห้านาทีที่นั่งอยู่ในนี้มันนานเหมือนห้าชั่วโมงด้วยซํ้า ตอนนี้สิ่งเดียวที่อยู่ในใจ คือต้องพาเธอไปถึงมือหมอให้ได้ ต้องทำยังไงก็ได้ให้ผู้หญิงคนนี้รอด หัวใจดวงโตปวดร้าวราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันแน่ ทว่าสิ่งเดียวตอนนี้คือ เธอต้องห้ามเป็นอะไรทั้งนั้น “ญาติรอ

“ไม่ใช่แบบนั้น…” แววตาคู่นั้นหลุบลงยามตอบเพื่อนสนิท เขาไม่เคยมีความคิดแบบนั้นเลยด้วยซํ้า ไม่เคยเลยจริงๆ… “แล้วอะไร มึงยังต้องการอะไรอีก แค่น้องกูต้องเกือบตายมันก็เกินพอแล้วไม่ใช่รึไงวะ ตอนนี้ยัยน่ามันก็กำลังรับกรรมกับที่มันเคยทำน้องมึงให้เกือบตายเหมือนกันแล้วนี่ไง!” ตอนนั้น ฟ้าลันดาไม่ได้สาหัสถึงขั้นต้องเข้ามานอนในห้องผ่าตัดนานนับสิบชั่วโมงแบบนี้ด้วยซํ้า แค่นั้นมันยังไม่พอจะชดใช้ให้ความแค้นของไอ้คนตรงหน้านี้อีกหรือไง “กูแค่อยากอยู่รอให้แน่ใจ ว่าเธอปลอดภัยแล้วจริงๆ” “เหอะ ไม่จำเป็น! น้องกู กูดูแลเองได้” “แต่กู—-” “เอ่อ นายครับ” ไม่ปล่อยให้สองคนเพื่อนสนิทต้องเถียงกันยาวไปมากกว่านี้ ธามก็รีบเดินเข้ามาขัดอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะตอนนี้มีเรื่องสำคัญอีกเรื่องที่เจ้านายจะต้องรู้ “มีอะไรไอ้ธาม กูบอกแล้วไงว่ากูจะอยู่นี่!” “ไม่ใช่ครับนาย คือสายของเรารายงานมาว่าจับตัวคนที่ขับรถชนคุณฟิโอน่าได้แล้วครับ” “มันเป็นใคร!!?” นํ้าเสียงที่แผ่วเบาแทบไร้เรี่ยวแรงเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นมาทันทีที่ได้ฟังประโยคนั้นจากลูกน้อง “คุณ… จูเลียน่า ป้าของคุณฟาบิโอกับคุณฟิโอน่าครับ”

“แล้วมึงคิดว่าน้องกูจะมีความสุขเหรอวะ ที่จะต้องได้เห็นหน้าคนที่ยํ่ายีตัวเองสารพัด” ใช่ว่าฟ้าครามจะกลับตัวเป็นคนดีขึ้นมา แล้วบาดแผลของฟิโอน่าจะหายไปง่ายๆ เสียหน่อย ”………“ พอถูกถามด้วยคำพูดนั้น ร่างสูงก็ถึงกับพูดไม่ออก มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูด ไม่ได้โกรธเจ้าของคำถามนั้น แต่โกรธตัวเองต่างหากที่ทำอะไรไม่เคยคิดถึงผลที่ตามมา “มึงทำเพื่อกูไม่ได้ ก็ทำเพื่อยัยน่าเถอะว่ะ มึงก็ได้ยินแล้วนี่ ว่าน้องกูไม่เคยจะได้สัมผัสถึงความสุขเลยเว้ยตั้งแต่ที่พ่อแม่เธอเสียไป ถ้ามึงรู้สึกผิดต่อน้องกูจริงๆ มึงก็ควรจะปล่อยให้น้องกูได้ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุขไม่ใช่เหรอวะ” “กู………” อยู่ๆ รอบดวงตาคมก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ สิ่งที่เพื่อนพูดล้วนเป็นความจริง หากเธอฟื้นขึ้นมา แล้วเห็นหน้าคนที่เคยทำตัวเหี้ยๆ ใส่ตัวเองอย่างเขาขึ้นมา เธอจะรู้สึกเหมือนได้กลับลงไปตกนรกอีกครั้งรึเปล่า เขาจะเป็นตัวขัดขวางความสุขเธอมั้ย… คิดแค่นั้นหัวใจมันก็ปลดหนึบขึ้นมาจนแทบหายใจไม่ออก “กู… ขอลองดูสักนิดไม่เหรอวะ กูอยากลองเป็นคนที่นำพาความสุขมาให้เธอสักครั้ง…” ขอแค่ครั้งเดียวได้มั้ย ขอเห็นแก่ตัวอีกแค่สักครั้ง ขอลองพยาย

วันแล้ววันเล่า ได้แต่เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่ไอ้งานบ้าๆนี่จะเสร็จสักที พอคิดว่าอาทิตย์นี้จะปิดจบได้แต่ก็ต้องผิดหวังอีกครั้ง เมื่อมีปัญหาใหม่เพิ่มเข้ามาเรื่อยๆ จนเวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบหนึ่งเดือนเต็ม เป็นหนึ่งเดือนที่ทรมานทั้งใจและกาย หนึ่งเดือนที่เขาไม่ได้ข่าวคราวของคนตัวเล็กเลยสักนิด ไม่รู้ว่าตอนนี้อาการเธอจะเป็นยังไงบ้าง จะฟื้นแล้วรึยัง… “ไอ้เจค มึงจองไฟล์ทไปอิตาลีด่วน” “ค…ครับ? นายจะไปอิตาลีเหรอครับ แต่ว่างานยัง—” “ไม่ใช่กู แต่กูจะให้มึงไป” “ครับ?” “มึงไม่ต้องช่วยงานกูที่นี่แล้ว สถานการณ์ตอนนี้แค่ไอ้ธามคนเดียวก็เอาอยู่ มึงไปอยู่ที่นั่นแล้วคอยรายงานอาการของฟิโอน่าให้กู” เจคได้แต่รับคำสั่งผู้เป็นนายแล้วทำตามทันที เขาเองก็เห็นใจเจ้านายไม่น้อย ถือว่าฟาบิโอเอาคืนเจ้านายเขาได้ดีเลยแหละ เพราะสภาพเจ้านายเขากว่าจะผ่านไปได้ในแต่ละวัน ก็สาหัสพอควร แค่มองหน้าเจ้านายตอนนี้ยังต่างจากเมื่อก่อนเลย เวลาแค่เดือนเดียวทำฟ้าครามคนหล่อไร้ที่ติเมื่อก่อน กลายร่างเป็นคนทรุดโทรม หนวดเคราก็ไม่ได้โกน ถึงความหล่อของเขานั้นจะไม่ได้เลือนหายไปไหนก็เถอะ “ผมถึงแล้วจะรายงานนายทันทีครับ” “อืม รีบ

“คุณ… เป็นใครเหรอคะ?” คำถามสั้นๆ คำเดียวทำให้ทั้งห้องถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบงัน โดยเฉพาะร่างสูงที่ชะงักนิ่งราวถูกสาป นี่เธอไม่เจอเขาแค่เดือนกว่า ถึงกับจำเขาไม่ได้แล้วอย่างนั้นเหรอ หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับเธอกัน หรือว่าเธอจะความจำเสื่อม…อย่างนั้นเหรอ ยิ่งมองลึกเข้าไปในแววตาที่ดูไร้เดียงสานั่น ยิ่งทำให้ฟ้าครามพูดไม่ออก ว่าตอนนี้ควรจะดีใจที่คนตรงหน้านั้น ไม่อาจจำได้ถึงเรื่องเลวทรามที่เขาเคยก่อกับเธอได้ หรือควรเสียใจ ที่ตัวตนของเขาได้ถูกลบเลือนไปหมดสิ้นในความทรงจำของเธอ และเสียงใสที่เอ่ยถามขึ้นอีกครั้งอย่างนึกสงสัยของฟิโอน่าดังขึ้น ทำให้เขาต้องหลุดออกจากความคิด “หรือว่า คุณเป็นพี่ชายอีกคนของน่าเหรอคะ?” รอยยิ้มบางๆ บนมุมปากหนาฉายขึ้นอย่างนึกเอ็นดูในแววตาใสของเธอ ที่กำลังมองเขาอย่างคาดคั้นคำตอบ และดูเหมือนเพื่อนรักที่ยืนจ้องเขม็งอยู่ด้านหลังจะทำท่ารีบเอ่ยแทรกขึ้นมา “ใช่—-” แน่นอนว่าไม่ปล่อยให้ไอ้เพื่อนตัวดีอย่างฟาบิโอได้ทำลายโอกาส เขาก็รีบขัดขึ้นมาด้วยสีหน้าระรื่น “ไม่ใช่หรอกครับ พี่เป็นว่าที่สามีของน่าไงครับ พี่เสียใจนะที่น่าลืมความรักที่เราเคยมีร่วมกันมา” เขาตอบเธอด้ว