ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / Isang Mainit Na Gabi (SSPG) / บทที่ 151 - บทที่ 160

บททั้งหมดของ Isang Mainit Na Gabi (SSPG): บทที่ 151 - บทที่ 160

353

Chapter 150

Chapter 150 Tahimik ang buong paligid habang nagluluto si Solidad ng tanghalian. Ang amoy ng sinigang na baboy ay kumalat sa buong bahay. Si Gabriel naman ay nakaupo sa sahig, abala sa pag-aayos ng kanyang laruan, habang si Julie ay nasa kanyang kwarto, nag-aaral. Ngunit sa kabila ng katahimikan, may kung anong bigat na bumabalot sa dibdib ni Solidad—isang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag. Mula sa bintana, tanaw niya ang kalye kung saan dumaraan ang mga sasakyan paminsan-minsan. Lalo siyang kinabahan nang mapansin niya ang isang itim na SUV na dahan-dahang huminto sa may kanto. “Siguro, bisita lang ng kapitbahay,” mahinahon niyang bulong sa sarili, sabay pinatay ang kalan. Ngunit hindi mawala ang kaba. Lumapit siya kay Gabriel at hinaplos ang buhok nito. “Anak, matapos ka diyan, ha? Mamaya kakain na tayo.” “Opo, Mommy Sol,” masigla nitong tugon, ngunit napansin niyang panay ang silip ng bata sa bintana. “Mukhang may naghahanap po sa labas,” inosenteng sabi ni Gabriel. Na
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 151

Chapter 151Madaling-araw pa lang ay gising na si Solidad. Tahimik ang buong bahay, tanging kaluskos ng hangin at huni ng mga kuliglig ang maririnig. Sa tabi niya, mahimbing na natutulog sina Julie at Gabriel.Ngunit sa dibdib niya, walang kapayapaan. Hindi siya mapalagay mula nang matanggap niya ang liham na may inisyal na “AV.”“Hindi ko na puwedeng hintayin na sila pa ang maunang kumilos,” mahina niyang bulong sa sarili habang maingat na inilalagay ang mga damit ng mga bata sa isang maliit na bag.Sinulyapan niya si Julie—labindalawang taong gulang na ngayon, pero sa paningin ni Solidad, parang kahapon lang nang karga-karga pa niya ito habang umiiyak sa ulan. Si Gabriel naman, inosente pa rin, walang kamalay-malay sa bigat ng pinagdaraanan ng mga nakatatanda.“Mommy Sol…” mahina pa itong bumubulong habang tulog, dahilan para mapahinto siya. Lumapit siya at hinaplos ang buhok ng bata.“Shh… matulog ka lang, anak. Ligtas tayo, ‘yan ang importante,” mahina niyang sabi, pilit itinatago
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 152

Chapter 152 Ngumiti lang ang babae, pero hindi nawala ang pagsusuri sa mga mata nito. “Hmm… parang may kamukha ka, hija,” sabi nito. Ngumiti lang si Solidad, pero mabilis niyang tinapos ang pamimili. Pag-uwi nila, halos bumilis ang tibok ng kanyang puso. Pagpasok niya sa bahay, agad niyang isinara ang pinto at niyakap si Julie at Gabriel. “Mommy, bakit po?” nagtatakang tanong ni Julie. “Wala ‘to, anak,” bulong niya. “Minsan kasi, kahit tahimik ang paligid… may mga matang hindi mo nakikita.” Lumipas ang maghapon na tila walang nangyari, ngunit nang gabing iyon, habang natutulog na ang mga bata, nakaupo lang si Solidad sa tabi ng bintana, hawak ang rosaryong matagal na niyang dala. “Panginoon,” mahina niyang dasal, “bigyan mo ako ng lakas. Hindi ko alam hanggang kailan ako makakatakbo. Pero sana… sana, manatiling ligtas ang mga bata.” At sa gitna ng katahimikan, isang alon ng malamig na hangin ang dumaan—tila paalala na kahit gaano kalayo, hindi kailanman tuluyang makakatakas a
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 153

Chapter 153Solidad POVLumipas ang isang taon, at masasabi kong naging maayos na muli ang lahat.Tatlong buwan na rin mula nang makabalik si Khanna galing sa ibang bansa—mas magaan na ang loob niya ngayon, at ang dating sugatan niyang mukha ay tuluyan nang gumaling.Ngayon, narito kami sa veranda, umiinom ng kape habang pinagmamasdan ang paglalaro nina Julie at Gabriel sa hardin. Ang hangin ay malamig, payapa, at tila ba tinangay na nito ang lahat ng sakit ng kahapon.Tahimik kaming dalawa ni Khanna, hanggang sa siya na mismo ang unang nagsalita.“Hindi ko akalain, Sol, na darating din ang araw na ganito na lang tayo—tahimik, walang galit, walang takot.”Ngumiti ako at tumingin sa kanya. “Kasi siguro panahon na rin para matahimik tayo, Khanna. Hindi naman masama kung bibigyan ko ng second chance ang taong nagkasala sa akin, ‘di ba?”Humigop ako ng kape bago nagpatuloy.“Tao lang sila, at tao lang din ako. Lahat tayo nagkakamali. Pero hindi lahat nagkakaroon ng pagkakataong maitama ‘y
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 154

Chapter 154“Pero… alam ba ni Marco—o ni Zeon—na andito ako?” tanong ko, may halong kaba sa boses.Biglang napatingin sa akin si Nene, kita ko sa mukha niya ang gulat at pag-aalangan.“Bakit, Sol? May problema ba kung malaman nila?” tanong niya, habang marahang hinahaplos ang kanyang tiyan.Huminga ako nang malalim.“Hindi mo kasi alam, Nene… magkaibigan sila ni Alessandro. At kung malaman ni Zeon na andito ako, malaki ang posibilidad na masabi niya iyon kay Alessandro…” napahinto ako, saka napatingin kay Khanna. “…at baka pati si Brandon.”Tahimik sandali ang paligid. Tanging tunog lang ng hangin ang pumapasok mula sa bintana.Naramdaman kong bumigat ang hangin sa paligid, lalo na nang marinig ko ang bahagyang paghinga ni Khanna.“Sol…” mahinahon niyang sabi, “kapag nalaman ni Brandon na nandito ako, siguradong hahanapin niya agad si Gabriel.”Tumingin siya sa labas, tila iniiwasan akong tingnan.“Hindi pa ako handa, Sol. Hindi pa ako handang humarap sa kanya.”Lumapit ako sa kanya a
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 155

Chapter 155Tahimik lang ako habang nakatingin sa kanya. Kita ko sa mga mata ni Nene ang takot—hindi lang para sa sarili niya, kundi para rin sa amin ni Khanna.“Ahm, I have to go. Baka tiningnan niya sa GPC kung saan ako at baka matunton pa kayo,” nag-aalalang sambit niya habang pilit pinapakalma ang sarili. “Please, Sol… tawagan mo ako, ha? Yun pa ding number ng phone ko ang ginamit.”Tanging tango lang ang nasagot ko. Wala na akong ibang masabi. Parang may kung anong bigat sa dibdib ko na gusto kong ibuhos, pero pinili kong manahimik.Lumapit si Nene at mahigpit akong niyakap. Ramdam ko ang panginginig ng kanyang katawan—tila ba may tinatakasan siyang hindi lang simpleng tao, kundi isang nakaraan na kasing bigat din ng akin.“Mag-iingat ka,” mahina kong sabi habang hinahaplos ang likod niya. “Kung may mangyari, tawagan mo rin ako agad.”Ngumiti siya, pero halata sa kanyang mga mata ang kaba. “Salamat, Sol… sana, hindi pa huli ang lahat.”Pagkatapos noon, tumalikod na siya at mabili
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 156

Chapter 156“You know what,” sabay ngiti ko habang iniikot ang tasa ng kape sa kamay ko, “if ever na magkita talaga kami… maybe I’ll give him a chance.”Napataas ang kilay ni Khanna, halatang nagulat. “Huh? Really, Sol? After everything that happened?”Tumawa ako ng mahina. “Yes, pero may kondisyon.”Lumapit siya, nakangisi. “Okay, sige nga. Ano naman ’yung kondisyon mo?”“Simple lang,” sagot ko sabay kindat. “Kailangan niya muna akong ligawan. As in ligawan talaga — yung may effort, yung may flowers, yung may harana kung gusto niya. Gusto kong maranasan kung paano ulit kiligin.”Napahalakhak si Khanna, halos mabitawan ang tasa ng kape. “Ay naku, Sol! Hindi ko inakalang maririnig ko ’yan mula sa’yo! Akala ko ba strong, independent woman ka?”Ngumisi ako. “Strong, yes. Pero woman pa rin. At kahit gaano ako katatag, gusto ko rin minsan maramdaman na ako naman ang hinahabol, hindi yung ako lagi ang tumatakbo.”Napangiti si Khanna, pero halata ang lungkot sa likod ng kanyang mga mata. “An
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 157

Chapter 157 Alessandro POV “We need a plan,” seryoso kong sabi habang nakatingin sa kaibigan ni Solidad — si Nene, na ngayon ay halos manganganak na. Nakahalukipkip siya at matalim ang tingin sa akin, pero hindi ako natinag. “Kailangang dumalo siya sa araw ng kasal mo, Nene,” mariin kong sambit. Tumaas ang kilay nito at tumawa ng sarkastiko. “At ano? Sasaktan mo siya ulit, Alessandro?” may halong inis at pang-aasar nitong tugon. “Dahil kung gano’n, hindi mo kailangang magplano pa. Wala na siyang babalikan sa’yo.” Umiling ako, pinigilan ang sariling emosyon. “No! I want to propose again!” halos pabulong pero puno ng paninindigang wika ko. Napasinghap si Nene, halatang hindi makapaniwala sa narinig. “Propose? Seriously? After all the pain you caused her?” Huminga ako nang malalim at napayuko sandali. “I know… I made mistakes. Pero Nene, limang taon akong nabuhay sa guilt. Araw-araw kong hinahanap si Sol. Araw-araw kong iniisip kung saan ako nagkulang. Hindi ako mapapana
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 158

Chapter 158Habang papalapit ako sa opisina, biglang nag-vibrate ang telepono ko. Hindi ko agad pinansin, pero nang makita ko ang pangalan sa screen — “Lucas (Watcher)” — agad kong kinuha ito.“Sir Alessandro,” mabilis at kaba ang tono ng boses niya. “Emergency po ito. Nasa ospital ngayon si Ma’am Solidad… ang anak niyo pong si Julie—”Parang biglang huminto ang mundo ko. “Ano’ng nangyari sa anak ko?” halos pasigaw kong tanong habang naninigas ang kamay kong may hawak sa manibela.“Na…nasagasaan po siya habang pauwi galing sa school. Grade six na raw siya, sir, pero—”Hindi ko na pinatapos. Agad kong pinaharurot ang sasakyan, halos hindi na makita ang daan sa sobrang bilis ng tibok ng puso ko.Ang mga tunog ng busina, ang ilaw ng mga sasakyan—lahat iyon ay naging malabo.“Julie…” mahinang sambit ko habang nanginginig ang mga daliri ko sa manibela. “Please… huwag ngayon. Hindi pa tayo nagkikita, anak.”Habang umaandar ang kotse, bumalik sa isip ko ang mga alaala — ang unang beses kong
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 159

Chapter 159“Sol…” isang pamilyar na boses ang tumawag mula sa pinto.Napatigil ako, agad na napalingon.At doon, sa harap ng pintuan ng ICU, nakatayo ang isang babaeng matagal ko nang akalang hindi ko na muling makikita. Maayos na ang itsura nito ngayon—ang mga sugat sa mukha ay wala na, napalitan ng bagong anyo na muling bumalik sa dati niyang ganda.“Khanna…” mahina kong sambit, halos hindi makapaniwala.Nakangiti siya, ngunit bakas sa mga mata ang pagkabalisa.Paglapit ko, hindi ko napigilan ang sarili—agad kong niyakap siya, mahigpit, puno ng emosyon na matagal ko nang kinikimkim.“Khanna… buhay ka nga,” mahina kong sabi habang nakayakap pa rin. “Akala ko… akala ko hindi na kita makikita.”Narinig ko ang mahinang hikbi mula sa kanya. “I’m sorry, Alessandro… I didn’t mean to disappear like that. Kailangan ko lang ayusin ang sarili ko.”Unti-unti akong bumitaw sa pagkakayakap at tiningnan siya sa mata.Ngayon ay wala nang bakas ng takot o galit sa pagitan namin—ngunit may mabigat n
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
1415161718
...
36
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status