Accueil / Romance / Isang Mainit Na Gabi (SSPG) / Chapitre 321 - Chapitre 330

Tous les chapitres de : Chapitre 321 - Chapitre 330

353

Chapter 218

Chapter 218 “Sige, magpabili ako!” sabi ng lalaking sinasabing asawa ko na si Zeph agad na tumayo na parang sanay na sanay nang sundin ang kahit anong sabihin ko. Pero hindi ko alam kung bakit bigla akong napakunot-noo. “No,” mabilis kong sagot. Tumingin ako sa kanya, diretso. “Gusto ko ikaw ang bumili.” Nanlaki ang mga mata niya, halatang nagulat. “Ha? Ako mismo?” Tumango ako. “Oo. Ikaw.” Hindi ko rin maipaliwanag kung bakit. Hindi ko siya kilala ni hindi sa alaala. Pero may kung anong humila sa akin mula sa loob. Isang kakaibang kumpiyansa na… dapat siya ang gumawa noon. Saglit siyang natigilan, tapos bigla siyang ngumiti. Hindi ‘yung mayabang. Hindi ‘yung malamig na nakita ko kanina. Kundi ‘yung ngiting parang may lamat sa puso—pero masaya. “Kahit anong gusto mo,” mahinang sabi niya. “Babalik ako agad.” Pag-alis niya, hindi ko namalayang sinusundan ko siya ng tingin hanggang sa mawala siya sa pinto. “Anak…” marahan na tawag ng babaeng sinasabing mama ko na si Mommy So

Chapter 219

Chapter 219 Umupo ako ng dahan-dahan sa aking kama, dahil mahina pa ang buo kong katawan at mabilis akong mapagod. Siguro Dahil sa mga gamot at mahabang walangalay kaya nanghihina ako. Napalingon ako ng may pumasok na nurse, isang private nurse. "Mrs. Cruz. Kailang mong inumin muna ito para mabilis Kang lumakas," sabay abot sa isang basong gatas. "Thank you!" Dahan-dahan kong inabot ang baso ng gatas. Medyo nanginginig ang kamay ko kaya kinailangan kong higpitan ang hawak. “Salamat,” ulit kong sabi, mas mahina na ngayon. Ngumiti ang nurse—isang ngiting sanay mag-alaga ng mga taong nasa pagitan ng buhay at panghihina. “Kaunti-kaunti lang po ang pag-inom, Mrs. Cruz. Huwag n’yong biglain ang katawan n’yo.” Mrs. Cruz. Parang may kumurot sa dibdib ko sa tawag na iyon, pero hindi ko alam kung bakit. Uminom ako ng kaunti. Mainit-init pa ang gatas, at kahit paano ay may kakaibang ginhawang dumaloy sa loob ko. Pagkatapos ay ibinalik ko ang baso sa kanya. “Mabuti po,” sabi niya haba

Chapter 220

Chapter 220 “Salamat sa pag-uunawa,” sabi ko na lang, mahina pero tapat. Tumango siya, parang sapat na sa kanya ang dalawang salitang iyon. Hindi na siya nagsalita pa. Umupo lang siya sa upuang malapit sa bintana, nakatingin sa labas pero ramdam kong nandoon pa rin ang atensyon niya sa akin—hindi nakakasakal, hindi mapilit. Kumain ako ng dinala niya. Dahan-dahan, tila sinusukat ang bawat kagat. Nakapagtataka dahil kahit wala akong maalala, pamilyar ang lasa. Parang may bahagi ng sarili kong nagsasabing “Oo, ito ang gusto mo.” “Masarap ba?” tanong niya, hindi lumilingon. “Oo,” sagot ko. “Parang… hinahanap ng katawan ko.” Ngumiti siya nang bahagya. “Minsan, mas nauuna ang puso at katawan kaysa sa alaala.” Hindi ko alam kung bakit, pero parang may tama ang sinabi niya. Biglang may marahang kirot sa aking tiyan. Napahinto ako sa pagkain at napahawak doon. Hindi masakit—kakaiba lang, parang may munting galaw sa loob. Napatingin siya agad sa akin. Tumayo siya pero hindi

Chapter 221

Chapter 221 Zeph POV Pagkatapos ng usapan namin, tumayo na ako. Ramdam ko ang bigat ng katahimikan—hindi yung nakakailang dahil may galit, kundi yung uri ng distansyang kailangan para makapaghinga. “Magpahinga ka na,” mahinahon kong sabi. Hindi ko siya tinawag sa kung anong endearment. Ayokong ipaalala sa kanya ang isang papel na hindi pa niya kayang yakapin. “Babalik ako mamaya.” Tumango siya. May bahagyang ngiti, pero halatang nag-iingat pa rin. At doon ko mas lalong naintindihan—hindi niya ako tinataboy; hindi lang niya ako kilala. Paglabas ko ng silid, doon lang ako huminga nang malalim. Mas madali sana kung bala ang kaharap ko. Mas simple kung kaaway na may baril. Pero ang mahalin ang isang babaeng nakalimot kung sino ka—iyon ang tunay na digmaan. Pinili kong bigyan siya ng espasyo. Hindi dahil susuko ako, kundi dahil gusto kong mabalik niya ako sa sarili niyang paraan. Hindi dahil asawa niya ako sa papel. Hindi dahil may anak kami. Kundi dahil pinili niya ako. H

Chapter 222

Chapter 222 "Zeph..." napalingon ako ng may tawag sa akin pangalan. Walang iba kundi Ang biyanan ko. "Dad!" sagot ko agad. "Tapos kana magsulat ng kanta?" Nakita ko sa kanyang mata Ang pagka curious. "Yeah!" Maikli kong sagot. "Hmmm, good. Can I hear it?" "S-sure!" tang-ina Bigla akong kinabahan. “T-tang-ina…” bulong ko sa sarili ko habang inaabot ko ang papel. Mas kabado pa ako dito kaysa sa unang beses kong humawak ng baril. Umupo si Dad—si Alessandro—sa tapat ko. Tahimik. Nakikinig. Yung klase ng katahimikang mas nakakapagpa-nerbyos kaysa sigawan. “Sige,” sabi niya. “Simulan mo.” Huminga ako nang malalim. Pumikit sandali. Hindi ko inisip kung maganda ba ang boses ko. Hindi ko inisip kung babagay ba sa harana. Si Julie lang. At kumanta ako—mahina sa una, parang takot marinig kahit ng sarili ko. Kung nagising kang walang alaala, at ako’y isang estranghero sa’yo, hahayaan kitang kilalanin akong muli, hindi dahil kailangan mo—kundi dahil gusto mo. Lumakas

Chapter 224

Chapter 223 Kinakabahan ako. Hindi yung kaba na sanay akong maramdaman bago pumutok ang unang bala. Iba ito. Mas mabigat. Mas tahimik. Mas totoo. Sa labas ng mansyon, unti-unti nang lumulubog ang araw. Ang langit ay kulay kahel at lila, parang pinipigilan din ang paghinga—kasabay ko. Tahimik ang paligid. Walang armas. Walang sigawan. Walang utos. Ako lang. Isang gitara. Isang gumamela. At isang pusong handang masaktan. Naroon sila sa likuran—sina Dad Alessandro, Mom Solidad, Aldrich, Zeon, Lillian—lahat tahimik. Walang nagsasalita. Parang alam nilang ang sandaling ito ay hindi dapat gambalain. Tumingin ako sa itaas. Sa bintana ng silid niya… may aninong gumalaw. Humigpit ang hawak ko sa gitara. Ito na. Huminga ako nang malalim at isang hakbang pa ang inusad ko sa gitna ng hardin. Tumayo ako sa ilalim ng bintana—eksaktong lugar kung saan ako unang huminto noong sinabi sa akin ni Aldrich kung saan siya madalas umupo. Hindi ko alam kung nakatingin siya. Hindi ko alam kung makiki

Chapter 225

Chapter 225 Hindi ko alam kung bakit biglang uminit ang pisngi ko. Nakatitig lang ako sa hawak kong gumamela, pero parang mas ramdam ko ang titig niya kaysa sa bulaklak. Ang bilis ng tibok ng puso ko—hindi ko maintindihan kung bakit, pero parang may humihila sa dibdib ko. Bakit ganito? “Hindi siya marangya…” “Pero araw-araw siyang namumulaklak…” Paulit-ulit sa isip ko ang mga sinabi niya. Dahan-dahan kong hinaplos ang talulot ng gumamela. Ang lambot. Ang simple. Pero bakit parang ang bigat sa pakiramdam na hindi masakit, kundi… nakakakilig. Napatingala ako sa kanya. Hindi ko siya kilala. Hindi ko maalala ang mga sandaling pinagsamahan namin. Pero sa paraan ng pagtingin niya sa akin, parang matagal na niya akong minahal. At mas lalong nakakainis… parang gusto ko ring maniwala. “Zeph…” mahina kong sambit, nagulat pa ako sa sarili ko na bigla kong nasabi ang pangalan niya. Parang kusa lang itong lumabas sa labi ko. Bahagya siyang napangiti. Ewan ko ba, pero may kung anong ku

Chapter 226

Chapter 226 Lumipas ang mga buwan, at ngayon—ito na. Ang araw na hinihintay naming lahat. January 15, 2025. Kahit hindi pa rin bumabalik ang alaala ko, hindi naging mahirap mahalin si Zeph. Sa bawat araw na lumipas, pinatunayan niya na hindi alaala ang pundasyon ng pagmamahal—kundi ang pagpili. Araw-araw, pinipili niya ako. Mula sa mga simpleng bagay hanggang sa mga kakaibang cravings ko, wala siyang tinanggihan. Ngayon, ako naman ang lalaban. “Ahh… ang sakit…” napapikit kong sabi habang sinusubok ng bawat pag-ire ang lakas ko. Nasa loob kami ng ospital ni Tito Jhovel. Siya mismo ang nagmo-monitor sa akin—maingat, seryoso, at walang iniwang pagkakataon sa alanganin. Alam kong ligtas ako. Alam kong ligtas ang anak ko. “Breathe, Julie. Dahan-dahan lang,” mahinahong utos ni Tito Jhovel. Naroon silang lahat—si Mom na halos maiyak sa kaba, si Dad na tahimik pero bakas ang takot sa mga mata, si Aldrich na paulit-ulit ang dasal kahit kunwari’y kalmado, at si Zeph… Si Zeph na hawak a

Chapter 227

Chapter 227 Ramdam ko ang init ng maliliit na katawan sa tabi ko, ang magkahalong iyak at paghinga nila. Ang bigat sa dibdib ko ay hindi sakit… kundi isang bagay na kakaibang gaan. Parang kapayapaan. Pero unti-unti, parang may humihila pababa sa talukap ng mga mata ko. Ang bigat parang may gumagan dito. “Julie?” narinig ko ang boses ni Zeph, parang galing sa malayo. “Love, tingnan mo ako.” Sinubukan kong igalaw ang labi ko, magsalita, pero parang ayaw na sumunod ng katawan ko. Ang mga tunog sa paligid at mga yabag, utos ng doktor, mahinang iyak ng mga bata ay unti-unting lumalabo. “Doc—” narinig kong sigaw ni Zeph, may bahid ng takot. “Ba’t parang namumutla siya?” “BP is dropping,” mabilis na sabi ni Tito Jhovel. “Julie, stay with me. Huwag kang matutulog.” Gusto kong sumunod. Gusto kong manatiling gising. Pero sobrang bigat na talaga. Sandali lang gusto ko lang magpahinga kahit saglit. Ang huling malinaw kong nakita ay ang mukha ni Zeph na punô ng pag-aalala, nang

Chapter 228

Chapter 228 Zeph POV Hindi ko alam ang gagawin ko. Pangalawang beses na ito. Pangalawang pagkakataon na nakita kong muli siyang nawala sa aking mga kamay—kahit ilang hakbang lang ang pagitan namin. Agad kong tinawagan sina Mommy Solidad at Daddy Alessandro, pati si Aldrich. Hindi na malinaw ang mga salitang lumalabas sa bibig ko; halo-halong takot, pag-aalala, at panalangin ang laman ng bawat tawag. Habang inaasikaso nila si Julie sa loob, ako naman ay palakad-lakad sa labas ng delivery room. Paulit-ulit. Para akong leon na ikinulong sa sariling isip—walang magawa kundi maghintay. Hindi ko kakayanin kung mawawala ka… hindi na naman. Hindi ko na namalayan na kusa na pala akong naglakad papunta sa chapel ng ospital. Tahimik. Amoy kandila at lumang kahoy. Umupo ako sa harap, unang beses matapos ang napakaraming taon na naramdaman kong… maliit ako. Walang kapangyarihan. Walang baril, walang tauhan, walang impluwensya—isa lang akong lalaking takot na takot mawalan ng pamilya. Lum

Dernier

...

31 32 33 34 35 36

Suivant

Scanner le code pour lire sur l'application

DMCA.com Protection Status