All Chapters of Isang Mainit Na Gabi (SSPG): Chapter 251 - Chapter 260

Chapter 249“And one more thing…”Biglang tumalim ang tono ni Zaire, dahilan para mapatingin ako agad sa kanya.“My brother is not an ordinary man. He is mafia, you know that right?”Parang biglang lumamig ang hangin sa loob ng HR office.Si Azrael, na kanina’y nakangiti, tumahimik.Si Ma’am Lyca napatingin sa mesa, halatang ayaw makisali sa bigat ng usapan.Ako?Napakapit ako sa strap ng bag ko dahil biglang nanlamig ang kamay ko.“M-mafia?” halos bulong kong ulit, kahit alam ko namang tama narinig ko at alam ko na din. “Pero… kahit ganun siya… mabuti naman siya sa akin.”“Huwag kang magpadala sa ‘mabait sa’yo,’” seryosong tugon ni Azrael. “When Kuya Zeph is soft to someone, that means that person matters to him… a lot.”Lalong bumilis ang tibok ng puso ko.Ayoko man aminin, hindi ko alam kung dahil sa kaba o dahil sa kakaibang kiliti na dulot ng sinabi niya.“Pero, dahil mafia siya…” singit ni Zaire, mas tumalim ang tingin, “…dangerous ang mundo niya. Kung may papasukin kang relasyo

Chapter 251 Napatingin ako kay Zeph, pero hindi man lang siya kumurap. "Clear the path," malamig niyang utos. At para bang may invisible wall na biglang naitayo, mabilis kumilos ang mga bodyguard at nilinis agad ang daan papunta sa exit. Pero nang lumapit pa kami at doon ko nakita ang totoong pagsubok. Mga reporter. Dose-dosenang camera, mikropono, at flashing lights ang naghihintay sa mismong labas ng glass doors. May sumisigaw na. "Sir Zeph! Is that your girlfriend?" "Miss! Ano ang relasyon niyo sa CEO?" "Is it true you’re living together?" "Is this about the scandal last night?" Parang biglang nanikip ang dibdib ko. Hindi ako sanay sa ganito. Hindi ako artista. Hindi ako public figure. Hindi ko kayang sagutin lahat ng tanong nila. I want to step back. I want to hide. I want to disappear. Pero bago pa tumalon ang puso ko sa lalamunan… narinig ko ang malalim, authoritative na boses ni Zeph. "Stay close," sabi niya. Kasabay noon, inarms niya ang baywang ko nang

Chapter 253Pero bigla itong nagsalita sabay tingin sa side mirror. "Hold on, my queen. May humahabol na kalaban." Sabay apak sa gasolinador na kinakaba ko sa sobrang bilis na takbo. Para itong nagkarera ng sasakyan.Dahil sa sobrang bilis ay nakapikit lamang ako sa aking mata hanggang isang malakas na tama ng bala sa likuran ng sasakyan.“Don’t worry, bulletproof ang sasakyan natin. Hindi ’to tatablan ng bala,” mariin at kalmadong sabi ni Zeph, pero ramdam ko ang tensyon sa boses niya.Ako naman ay napakapit lalo sa upuan, halos bumaon ang kuko ko sa leather. Kahit bulletproof pa yan, hindi pa rin mabawasan ang kaba ko. Lalo na’t naririnig ko ang sunod-sunod na putok sa likuran at ang tunog ng mga gulong na kumakaskas sa kalsada.“Ze-Zeph… ang bilis natin…” hingal kong sabi, halos hindi ko mamukhaan ang paligid dahil sa lakas ng pagbulusok namin.“Eyes on me, my queen,” sagot niya, hindi inaalis ang kamay sa manibela habang ang isa naman ay humahawak saglit sa hita ko para pakalmahi

Chapter 255Hanggang may kausap ito sa ibang linya. Narinig ko lang na 'good'."Ano?" curious kong tanong.“Tapos na sila.”Yun lang ang sinabi ni Zeph, pero sapat na para maramdaman ko ang unti-unting pag-alis ng bigat sa dibdib ko.Huminga ako nang malalim. “Ano ibig mong sabihin na tapos na?”Hindi siya agad sumagot. Kita ko ang pag-relax ng balikat niya habang unti-unti niyang binabagalan ang takbo ng sasakyan. Parang nag-shift siya mula warrior mode pabalik sa makinis at composed na CEO.“Clear na ang area,” sabi niya sa wakas. “Nasugpo na ng tauhan ko yung mga humabol sa atin.”“Nasugpo…?” Napalunok ako. “P-patay?”Isang mabilis na sulyap ang ibinigay niya sa akin. “Julia.”Hindi niya sinagot.Pero sapat na ang paano niya ako tinitingnan para maintindihan ko kung ano ang ibig sabihin ng katahimikang iyon.“Okay ka lang?” tanong niya, mahina lang pero diretso.“Hindi ko alam,” sagot ko. “Kanina lang normal ang buhay ko. Ngayon… para akong nasa pelikula na hindi ko alam kung paano

Chapter 257“Sige po… payag na ako sa gusto ninyo, Dad… Mom.”Para akong nawalan ng lakas pagkatapos kong sabihin iyon, pero pilit akong ngumiti.“Thanks God at pumayag ka,” sabi ni Mommy na para bang nabunutan siya ng tinik.Habang si Dad naman ay nakangiti… pero hindi masaya.Ngiti na may halong takot, pag-aalala, at determinasyon.“Tama ang desisyon mo, anak,” ani ni Dad, tumayo ito at humugot ng malalim na hininga.“Mamayang 9 ng gabi ang flight mo. Hindi na kita pa-aabutin ng bukas. Baka may makapansin pa sa’tin… lalo na ang kalaban ni Zeph.”Parang umangat ang sikmura ko.“9… tonight?” halos paos kong tanong.Tumango si Dad.Kalmado ang mukha pero nanginginig ang kamay.Kahit siya… natatakot.“Hindi ko hahayaang maunahan tayo,” seryosong dagdag niya.“Ngayon pa lang, ipi-prepare na namin ang gamit mo. At anak…”Huminto siya, tumingin sa akin nang malalim.“Walang kahit sinong dapat makaalam. Ni Zephaniah.Lalo na siya.”Para akong sinampal ng hangin.Si Zeph…Yung taong ilang or