Lahat ng Kabanata ng Isang Mainit Na Gabi (SSPG): Kabanata 271 - Kabanata 280

Chapter 269"Mom, Bunso… don’t worry," wika ko, pinipigilan ang pag-alog ng boses ko. "Tanggap ko na ang lahat… na mag-asawa na kaming dalawa. At isa na akong Mrs. Cruz." Mataas-noo kong sabi, kahit ramdam kong kumakabog ang dibdib ko. Si Zeph naman ay tahimik lang na nakatayo sa gilid ko, pero ramdam ko ang presensya niyang parang proteksiyong bumabalot sa akin.Napakurap si Mommy, halatang hindi pa rin sanay marinig iyon."Mrs. Cruz…" mahinang ulit niya, parang tinatanggap pa rin ang bigat ng salita.Si Aldrich naman ay napahawak sa sinturon niya, nakataas ang kilay."Grabe, Ate… ibang level na talaga," he joked, pero halata sa boses ang pag-aalala. "Sigurado ka ba? As in sigurado?"Huminga ako nang malalim. "Oo, Bunso. Kahit gaano kagulo nangyari… Ito ang totoo."Sa tabi ko, bahagyang yumuko si Zeph na sang bihirang gesture mula sa isang lalaking halos hindi marunong magpakita ng emosyon."I will take care of her," sabi niya, malamig pero matigas, parang isang pangako na hindi pwed

Chapter 271 Nakatayo pa rin ako sa gitna ng silid, hindi pa rin makapaniwala sa lahat ng nakikita ko, nang bigla— May mainit na bisig ang pumulupot sa likuran ko. Napasinghap ako, hindi dahil sa takot… kundi dahil sa sobrang bilis, sobrang lapit, at sobrang pamilyar ng init ng katawan niya. Dumikit ang noo ko sa malamig na hangin… pero ang dibdib ko ay halos magliyab sa sobrang kabog. "Z–Zeph…" Hinugot niya ang hininga niya, malalim, parang tatlong taon niya iyong kinulong sa dibdib. "I miss you…" bulong niya, mababa, halos paos, parang matagal nang hinigpitan ang sarili na huwag sabihin iyon. Mas lalong humigpit ang yakap niya sa bewang ko, hindi para ikulong ako, kundi para hawakan ako na parang natatakot siyang mawala ako ulit. "I miss you so much, my queen." Parang tumigil ang oras. Ramdam ko ang tibok ng puso niya sa likuran ko—mabigat, mabilis, totoo. Napapikit ako. Hindi ko alam kung dapat ba akong sumagot… tumalikod… o umiwas. Pero hindi rin ako guma

Chapter 272“Stop this car. Out!” mariin kong sabi sa driver. Walang reklamo itong bumaba, agad akong pumalit sa manibela.Namutla si Kane pag-upo ko pa lang.“S-sir… slow down!” kinakabahan nitong sabi habang mahigpit ang kapit sa seatbelt.Pero sinamaan ko lang siya ng tingin—yung tinging alam niyang walang paki kung may humarang man sa daan. “Kailangan kong makarating sa kumpanya in three minutes.”Hindi pa man siya nakahinga, inapakan ko na ang gas.Humugong ang makina.Ramdam kong halos mawalan siya ng kulay habang sumisirit kami sa highway na parang may taning ang buhay.“Kane,” malamig kong sambit habang hindi inaalis ang tingin sa kalsada, “kung gusto mong mabuhay, wag kang gagalaw.”Napalunok siya. “Y-yes, sir…”Higit pa siyang natakot nung mas mabilis pa akong humarurot—mas mabilis kaysa sa galit na tumatakbo sa dugo ko.Eksaktong 3 minutes pag-apak ng gulong sa driveway ng company ay agad kong binuksan ang pinto at bumaba.Walang kahit anong pag-aatubili—diretso ang lakad k

Chapter 274“Speak.”Mahina pero mabigat—parang gumapang ang boses ko sa sahig at pumasok sa mga buto nila.At doon siya napaluhod. Si Ms. Herrera. Nanginginig, halos hindi na makahinga sa sobrang takot.“I–I’m s-sorry, s-sir… p-please… give me o-once chance…”Parang mababasag ang boses niya, nanginginig ang mga kamay, at basa ng luha ang pisngi.Hindi ako kumibo.Tumingin lang ako sa kanya nang diretso, malamig, walang emosyon.At bago pa man siya muling makapagbitaw ng salita.PAK!Isang malakas na hampas ng palad ko sa mesa ang umalingawngaw sa buong silid.Nagtilian nang mahina ang ibang babae sa gilid.Halos sabay-sabay na napaatras ang mga directors.At pati ilaw sa kisame ay parang umuga sa lakas ng hampas ko.Mas lalo siyang napayuko, halos sumubsob sa sahig.“One chance?”Dahan-dahan kong tayong tumayo.Tumalon ang pulso ng lahat.“Binigyan na kita nun. You wasted it.”Pumintig ang panga ko, pinipigilan ang mas matinding galit.“Do you have any idea,” nilapit ko ang mukha ko

Chapter 276Paakyat pa lang dapat ang adrenaline ko para sa pagtugis kay Mr. Peri, pero biglang nag-ring ang phone ko.Julie.My queen.“Hello, my queen?” mabilis kong sagot, kahit may tensyon pa sa boses ko.“Ahmm… Maaga ka bang makakauwi ngayon? Kasi… I prepared dinner for us!”Malambing.Soft.Yung boses na hindi ko narinig nang tatlong taon, ngayon ay para lang sa akin.At doon… naputol lahat ng galit ko.“Yes, of course. I’m coming.”“Okay, I'm waiting for you. Bye, keep safe driving!”Pagkababa niya ng tawag, parang may sumabog na kakaibang init sa dibdib ko.Tangina. Julie cooked for me.Julie waited for me.Julie wanted me home.“Kane.”Mas mahina pero mas mabigat ang tawag ko.“Sir!”Huminto siya sa harap ko, ready for orders.“Ikaw na ang bahala sa lahat ng gagawain.For now… drop the interrogation. Guard her. Hide the intel.I need to go home.”Hindi na siya nagtanong.Hindi na rin siya kumunot-noo.Alam niyang pagdating kay Julie —iba akong klase.“Yes, sir. Understood.”L