Lahat ng Kabanata ng Isang Mainit Na Gabi (SSPG): Kabanata 291 - Kabanata 300

Chapter 288 “Hubby, doon natin hintayin sa living room,” anyaya ko habang marahan siyang hinihila sa kamay. Huminto siya sandali at tiningnan ako seryoso, pero may lambing sa mga mata. “Handa ka na bang harapin siya?” bigla niyang tanong habang naglalakad kami. Ngumiti ako, hindi pilit. Isang ngiting galing sa loob. “Oo,” sagot ko. “Dahil isa lang siya sa nakaraan ko. At ang nakaraan… hindi na dapat balikan, ’di ba?” Huminto ako sa harap niya. Kinuha ko ang kaliwang kamay niya at dahan-dahan ko itong inilagay sa dibdib ko, ramdam ang tibok ng puso ko sa ilalim ng palad niya. “At isa pa,” dugtong ko, mahina pero buo ang loob, “kung hindi dahil sa panlolokong ginawa niya sa akin, hindi ko makikita na ikaw pala ang laman nito.” Tumingin ako sa kanya diretso sa mga mata. “Dito sa puso ko.” Parang may biglang humina sa tindig niya. Hindi siya nagsalita agad. Sa halip, hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko, saka ako hinila sa isang yakap mahigpit, protektado. “Kung anuman ang hah

Chapter 290 "No, that’s not true. I’m your future wife. Your fiancée. The only one—alam mo ’yan!” galit niyang sigaw, nanginginig sa emosyon. “I’m the only woman you’re supposed to marry. Dahil sa ating organization!” Biglang kumulo ang dugo ko. “SHUT UP, WOMAN—” malakas kong sigaw, nanlilisik ang mga mata ko habang isang hakbang akong lumapit sa kanya. Hindi para saktan—kundi para tuldukan ang ilusyon niya. Tumigil siya. Pati ang hangin sa paligid, parang nanigas. “Wala kang karapatang magsalita ng ganyan sa harap ng asawa ko,” mababa ngunit puno ng babalang sabi ko. “Hindi ka fiancée. Hindi ka future wife. At lalong hindi ka ‘the only one.’” Itinaas ko ang kamay ko—hindi para hampasin—kundi para ituro ang katotohanan. “Tapos na ang lahat ng kasunduan na ‘yan. Kung may organization mang pinanghahawakan, ako ang namumuno roon ngayon. At ang desisyon ko—final.” Lumapit ako kay Julie at humarap sa kanya, inilagay ko ang katawan ko sa pagitan nila—proteksyon, malinaw. Hinaw

Chapter 292“Boss, malapit na tayo!” sigaw ng tauhan ko habang bumibilis pa lalo ang takbo ng sasakyan.Sumilip ako sa bintana—tanaw ko na ang pamilyar na ilaw ng warehouse, pero ang katahimikan nito ay hindi normal. Masyadong tahimik para sa isang lugar na dapat ay puno ng galaw.“Lights off,” malamig kong utos. “Ayokong malaman nilang paparating na ako.”Agad na pinatay ang headlight. Tumigil kami ilang metro bago ang mismong entrada. Bumaba ako ng kotse, kasunod ang apat na piling tauhan—mga taong ilang beses nang nakasama sa madugong laban.“Boss,” bulong ng isa, “may usok sa kanlurang bahagi.”Napangiti ako nang bahagya—yung ngiting kilala nilang senyales na may mamalasin.“Decoy lang ‘yan. Sa likod ang totoong galaw.”Tinapik ko ang tenga ko. “Kane, narito na ako.”“Copy, Boss. Nasa loob na kami. Dalawang floor ang hawak ng kalaban, pero napipigilan pa.”“Good,” sagot ko. “Huwag kang gagalaw hangga’t wala ang utos ko.”Lumakad ako papalapit sa malaking bakal na pinto ng warehous

Chapter 294 Julie POV Malamig. Iyon ang una kong naramdaman hindi lang sa balat ko, kundi sa mismong dibdib ko. Nakaupo ako sa likod ng isang sasakyan, nakatali ang kamay, may piring ang mata. Umaandar kami. Mabilis. Paliko-liko. Ramdam ko ang bawat lubak, bawat preno ay parang sinasadya nilang guluhin ang direksyon ko para hindi ko malaman kung nasaan ako. Huminga ka nang malalim.at huwag kang matakot, Julie. Tandaan mo asawa ka ng isang lalaking hindi natutulog kapag may banta nanakit sayo. Oo, paparating siya. Pero naputol ang aking pakikiusap sa aking sarili ng may tumawa sa harap isang boses na pamilyar. Boses ng babaeng hindi ko kailanman ginustong makaharap. “Ang tahimik mo,” malamig niyang sabi. “Akala ko iiyak ka. O magsisigaw.” Hindi ako sumagot. Ayokong ibigay sa kanya ang kasiyahang marinig ang takot ko. “Alam mo ba,” patuloy niya, “kung gaano karaming taon akong naghanda para sa araw na ‘to? Ikaw ang sagabal. Ikaw ang dahilan kung bakit nawala s

Chapter 296 Sumakay ako sa sasakyan, hawak pa rin ang kamay niya hangga’t maaari. Habang umaandar kami, isang dasal lang ang laman ng isip ko. Huwag mo siyang kunin. Ako na lang. Dahil kung mawawala si Julie ay wala na ring Zeph.Habang mabilis ang takbo ng kotse ay panay pa rin akong kinakausap si Julie kahit malapit na ito. Hindi kami nahihirapan sa pagdating sa hospital, paghinto sa kotse áy agad kaming sinalubong ng nurse. “BILIS!” Halos pasigaw na ang utos ko habang tulak ng mga nurse ang stretcher ni Julie papasok sa ER. Pula ang mga kamay ko—dugo niya. Hindi ko na maramdaman ang lamig. Hindi ko na maramdaman ang sarili ko. “Gunshot wound!” sigaw ng isang doktor. “BP dropping—prepare OR!” “Sir, hanggang dito na lang po kayo,” pigil ng nurse sa akin. “HINDI.” Kumapit ako sa gilid ng stretcher. “Ako ang asawa niya. Huwag n’yo akong paalisin.” Sandaling nagkatinginan ang mga doktor. Isang segundo lang—pero parang oras. “Sir, kung gusto n’yo siyang mabuhay, bitawan n’