All Chapters of Isang Mainit Na Gabi (SSPG): Chapter 281 - Chapter 290

Chapter 278 “I hope magustuhan mo, my husband.” Putang ina. “Fuck,” mahina kong mura, halos pabulong, hindi dahil galit kundi dahil tinamaan ako. Napansin niya. “Why?” biglang lambot ng boses niya, may bahid ng lungkot. “You don’t like it to call you husband?” Agad akong napatingin sa kanya. Hindi. Hindi ko kayang makita siyang ganyan at akala niya ay nasaktan niya ako. “Yes—no—” napailing ako sabay lapit. “I mean—I like it. I love it.” Nanlaki ang mata niya. “Really?” Tumango ako, seryoso, walang halong biro. “Julie,” sabi ko, mas mababa ang boses, mas totoo, “tatlong taon kitang hinintay. Tatlong taon kitang inisip bilang wife. So when you call me that—” Huminga ako nang malalim. “—it feels right.” Unti-unti siyang ngumiti. Yung ngiting hindi scripted. Yung ngiting para lang sa akin. “Okay then,” mahina niyang sabi. “Eat now, my husband.” Napailing ako, tumatawa na parang tanga. Tangina. Mas delikado pa pala ang salitang husband kaysa sa bal

Chapter 280“Hm, husband… may tanong ako,” bigla niyang sabi.“Sang-ayon ka ba sa divorce bill?”Napatingin ako sa kanya—may pagtataka, oo, pero higit doon ay interes. Hindi ito tanong na basta lang ibinato. May bigat. May pinanggagalingan.Tahimik muna ako. Pinagmasdan ko ang mukha niya, ang seryosong mga mata na hindi naghahanap ng tamang sagot—kundi ng tapat.Huminga ako nang malalim.“Bilang Zeph na nakilala mo ngayon,” mabagal kong sabi, “hindi bilang Mafia… kundi bilang asawa—”Humarap ako sa kanya nang buo.“Oo. Sang-ayon ako.”Nanlaki ang mata niya, pero hindi siya nagsalita.“Hindi dahil gusto kong masira ang konsepto ng pamilya,” dugtong ko, “kundi dahil may mga kasal na naging kulungan. May mga taong araw-araw nasasaktan, niloloko, binubugbog at wala silang legal na daan palabas.”Hinawakan ko ang kamay niya, marahan.“Kung ang kasal ay naging dahilan ng pagkasira ng dignidad, pagkamatay ng pagmamahal, at pagkaputol ng pagkatao dapat may kalayaan ang taong umalis.”Saglit a

Chapter 282Ilang minuto lang ang lumipas nang bumukas ang pinto ng banyo.Lumabas siya—nakatapis lang ng tuwalya sa pang-ibabang bahagi ng katawan.At doon ko nakita… ang malinaw na walong abs na parang walang kahirap-hirap ipinagmamalaki ng katawan niya.Agad akong umiwas ng tingin.Kalma, Julie. Kalma.Ramdam kong biglang uminit ang pisngi ko, pati tenga ko yata.Pero huli na—narinig ko ang mahinang tawa niya. Yung tipong alam niyang nahuli niya ako, kahit hindi ko naman sinasadya.Hindi na ako nagsalita.Sa halip, nagmamadali akong naglakad papunta sa banyo, halos tumatakbo na sa hiya.Bago ako tuluyang pumasok, huminto ako sandali at hindi siya hinarap.“Y-yung damit mo… nasa ibabaw ng kama,” mabilis kong sabi, sabay bukas ng pinto at pasok agad sa loob.Isinara ko ang pinto at doon lang ako napahinga nang malalim.Grabe… asawa ko ‘yon. ASAWA.Pero bakit parang mas kinakabahan pa ako ngayon kaysa dati?Habang binubuksan ko ang shower, hindi ko maiwasang mapangiti— sa kabila ng hi

Chapter 284Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko ngayon habang nasa tabi ko ang lalaking walang pang-itaas na damit. Nakayakap siya sa akin mula sa likuran, mahigpit pero maingat, habang ang mainit niyang hininga ay dumadampi sa batok ko.Fucking this man…napamura ako sa isip ko habang pilit pinapakalma ang sarili, dahil parang may kuryenteng gumuguhit sa balat ko sa bawat paghinga niya.Bahagya akong gumalaw, sapat lang para maramdaman niyang gising pa ako. Agad niyang hinigpitan ang yakap—parang takot akong mawala.“Hindi ka makatulog?” mahina niyang tanong, paos ang boses.“Hindi pa,” sagot ko rin nang mahina.Hindi na siya nagsalita. Sa halip, inilapat niya ang pisngi niya sa balikat ko, at doon lang ako tuluyang kumalma. Walang pagnanasa sa kilos niya—kundi pag-aangkin na puno ng pag-iingat. Parang sinasabi niyang nandito lang ako.Hinawakan ko ang kamay niyang nakapulupot sa bewang ko. Malaki, mainit, at pamilyar na. Sa unang pagkakataon, hindi ako nagtanong kung tama ba ang l

Chapter 286ZEPH POV“Fuck,” tanging mura ko—hindi dahil nawalan ako ng kontrol, kundi dahil pinipili kong pigilan ang apoy na gusto siyang lamunin.Sino ba’ng hindi mabubuhayan ng pagnanasa kung ang asawa mo mismo ang kusang lumalapit, ang mga mata’y nagsasabing handa ako?Hinalikan ko siya—malalim pero maingat. Isang halik na hindi kumukuha, kundi nanghihingi. Nang maramdaman kong hindi siya umatras, doon ko lang hinigpitan ang yakap ko.“Don’t worry,” ibinulong ko, halos haplos ang boses sa tenga niya. “I’ll be gentle, my wife.”Huminga ako nang malalim, inilapat ang noo ko sa noo niya. Ramdam ko ang panginginig niya—hindi takot, kundi inaasahan. Inangat ko ang kamay ko at hinaplos ang pisngi niya, dahan-dahan, parang binibilang ang tibok ng puso namin.Sa bawat sandali, pinapaalala ko sa sarili ko, ang tunay na lakas ay hindi ang pag-angkin kundi ang pagpigil kapag mahal mo.At sa gabing iyon, sa pagitan ng init at katahimikan,pinili kong mahalin siya sa paraang mararamdaman niy