All Chapters of Isang Mainit Na Gabi (SSPG): Chapter 311 - Chapter 320

Chapter 208 "Ito Ang hinintay ko, matagal ko na itong inaasam-asam manyari Ang isang assassin's move!" Ngising sabi ni Doc Jhovel na parang batang na excite. Nanlamig ang batok ko sa sinabi ni Doc. Jhovel. Hindi iyon ngiti ng isang doktor. Iyon ay ngiti ng isang lalaking matagal nang naghihintay ng digmaan. “Jhovel…” marahan kong tawag, may halong pag-aalala. Tumawa siya nang mahina, saka inayos ang salamin niya. “Relax, Solidad,” sabi niya. “Hindi ako baliw. Handa lang.” Lumapit si Alessandro, seryoso ang mukha. “Gaano ka kahanda?” tanong niya. Tumigil si Doc. Jhovel sa harap namin. Ang dating magaan na aura niya ay napalitan ng malamig na presensya. “Alam n’yo bang bago ako naging doktor ay tatlong taon akong medical tactician sa covert unit,” sabay sulyap kay Lillian. “Kasama sa trabaho ko ang pagligtas ng VIP habang may assassination attempt.” Bahagyang ngumiti si Lillian. “Kaya nga kampante kame dahil andoon ka.” Tumango si Doc. Jhovel. “Kung may gagalaw sa loob

Chapter 210 Aldrich POV Hindi pwedeng magtago lang ako. Hindi habang ang dugo ng Vellaceran ay binabantaan sa ibabaw. “Mom,” mahina pero matatag kong sabi habang tinititigan ko siya sa mata, “dito muna kayo ni Ate Julie. Kahit anong mangyari, huwag kayong lalabas hangga’t hindi si Dad o ako ang magsasabi.” “Aldrich—” nagsisimula pa lang si Mom pero umiling na ako. “Please,” dugtong ko. “Ito na ang oras ko.” Lumapit ako kay Julie. Hawak ko ang kamay niya—malamig pero may bahagyang init, parang nagpapaalala sa akin kung bakit kailangan kong lumaban. “Hindi kita pababayaan, Ate,” bulong ko. “Hindi kayo pababayaan ng anak mo.” Tumayo ako at huminga nang malalim. Sa isang sulok ng secret room, binuksan ko ang nakatagong locker—isang bagay na matagal nang ipinagkatiwala sa akin ni Dad pero hindi ko akalaing gagamitin ko sa ganitong gabi. Isang itim na baril. Isang badge. At isang pangalan na matagal ko nang tinatakasan. Vellaceran Black Unit – Active Isinuot ko ang tactical ve

Chapter 212 Pagpasok namin sa loob, parang may malamig na kutsilyong bumaon sa dibdib ko. Si Mommy… umiiyak. Tahimik, pero durog. Hawak niya ang kamay ni Ate Julie, mahigpit, parang baka tuluyan itong mawala. Pero si Ate ay nakaupo siya sa kama. Diretso ang likod. Kalma. At walang emosyon ang mga mata. Hindi blangko. Hindi rin nalilito. Para siyang… nakatingin sa mga estranghero. “Ate?” maingat kong tawag. Walang sagot ni hindi man lang kumurap. Tumingin lang siya sa amin at kay Mommy, kay Zeph, sa akin na parang sinusuri kung sino kami. “Mommy…” basag ang boses ko. “Tawagin ko si Dad.” Agad kong kinuha ang phone at tinawagan si Dad, kasunod si Tito Jhovel. “Dad,” mabilis kong sabi, “gising na si Ate… pero may mali. Hindi niya tayo kilala.” Tahimik sa kabilang linya. Tapos isang mabigat na buntong-hininga. “Darating kami agad,” sagot niya. Ilang minuto lang, dumating sila—si Dad, si Tito Jhovel, at ang mga tauhan na agad nagsara ng paligid. Lumapit si Tito Jhovel ka

Chapter 214"Pero, Dad. Curious lang ako. Paano mo nga niligawan so Mom?" tanong ulit ni Aldrich."Dinaan niya sa pagbili ng virginity, noong nasa critical na condecion ang kanyang Kapatid sa puso pero na matay pa din ito. Walang alam ni ang Ina mo na si Sandro pala ang lalaking nag balatkayong bumili dito." walang dalawang sagot ni Miss Lillian. Napailing na lang ako dahil kapag ang isang taong general ay walang paligoy-ligoy pang sagot deretso at walang halong biro.Nanahimik ang buong silid matapos magsalita ni Miss Lillian.Walang paligoy-ligoy.Walang preno.Diretso—gaya ng bala.Napailing na lang ako, dahan-dahan, habang pinipigilan ang sariling reaksyon. Kapag ang isang general ang nagsalita, hindi mo aasahang may sugar coating. Katotohanan agad, minsan masakit, minsan nakakagulat.“Ano ba—” si Dad Alessandro ay napakamot sa sentido. “Lillian, hindi naman kailangang gano’n ka-detalyado.”“Tinatanong niya,” kalmadong sagot ni Lillian. “Sumagot lang ako.”Si Mommy Solidad ay tah

Chapter 216 “Bahala na,” mariin kong sabi, mabigat pero buo ang loob. “Gagawa na lang ako ng kanta. Para kay Julie… walang hindi ko magagawa para sa kanya. Lahat ay gagawin ko.” Tahimik ang paligid sa loob ng silid na parang kahit ang hangin ay huminto para pakinggan ang sinabi ko. Hindi ito pananakot. Hindi ito utos. Isa itong panata. “Wow… exciting!” biglang sigaw ni Aldrich, kumikinang ang mga mata na parang batang nakakita ng paborito niyang laruan. “Isipin mo ‘yon—isang mafia boss na kakanta! At hindi lang kakanta, ikaw mismo ang magko-compose!” Napailing ako pero may bahagyang ngiti sa labi. “Tumawa ka na habang maaga,” sabi ko sa kanya. “Dahil kapag narinig na niya ang kantang ‘to, hindi na ito biro.” Sumandal si Zeon sa sofa, seryoso na rin ang tono. “Zeph, huwag mong isipin kung maganda o perpekto. Ang mahalaga, mararamdaman niya. Kahit wala siyang alaala, maririnig ng puso niya.” Napatingin ako sa direksyon ng kwarto kung saan nagpapahinga si Julie. N