All Chapters of Isang Mainit Na Gabi (SSPG): Chapter 331 - Chapter 340

Chapter 229 Masaya ako—basta masayang-masaya. Yung klaseng saya na hindi kasya sa dibdib, na parang sasabog ka kung hindi ka hihinga nang malalim. Hindi ko namalayang nakangiti na pala ako nang dahan-dahang itulak ng mga nurse ang dalawang tulaktulak papasok sa silid. Nasa loob ang dalawang munting nilalang na balot ng puting kumot, may maliit na bonnet, at may mga kamay na halos kasing-liit lang ng hinlalaki ko. Humakbang ako palapit, parang natatakot na baka maglaho sila kapag masyado akong mabilis. “Sir…hi'to na po ang twins,” mahinang sabi ng nurse, may ngiting halatang sanay na sa ganitong eksena. Twins. Parang umalingawngaw ang salitang iyon sa isip ko. Lumapit si Julie sa gilid ng kama, kahit halatang pagod pa, pero kumikinang ang mga mata niya. Tinignan niya ako, at sa isang iglap, nagkaintindihan kami—walang salita, walang paliwanag. Inangat ko ang isang sanggol, nanginginig ang mga kamay ko. “Ang liit nila…” bulong ko. “Paano ko poprotektahan ang ganito kaliit?”

Chapter 231 Julie POV Hinawakan ko ang isa sa mga sanggol—ang init ng katawan niya, ang malambot na buhok, ang maliliit na kamay na marahang humahawak sa daliri ko… parang nagpaalala sa akin ng lahat ng bagay na mahalaga sa mundo. Tumingin ako kay Zeph. Mas matanda, mas malakas, pero sa mga sandaling ito, nakita ko ang lalaking maingat, mahinahon, at puspos ng pagmamahal. Hindi na ang malamig na Mafia boss na kinatatakutan ng mundo—siya na lang ang tao na magtatanggol sa akin at sa aming mga anak. “Zeph…” bulong ko, mahina at mahinahon, “salamat… sa lahat.” Ngumiti siya sa akin, ang mga mata niya puno ng emosyon, halos masabayan ang tibok ng puso ko. “Hindi mo kailangan pasalamatan ako, my queen. Part ko ‘to. Part ng buhay ko—kayo ang buhay ko,” sagot niya, habang ang isa niyang kamay ay marahang hinahaplos ang aking tiyan. Tumingin ako sa dalawang sanggol sa aming harapan. Ang isa sa kanila ay muling humawak sa daliri ko, at sa kabila ng lahat ng nangyari, naramdaman ko ang is

Chapter 233 “Shit, I’m late—twenty seconds,” ani ko, sabay diin sa silinyador. Umandar muli ang kotse, mabilis na nilalamon ang kalsada habang papalayo ako sa night club. Parang walang nangyari. Parang wala akong binasag na panga, walang tinakot na buhay, walang babaeng iniligtas. Ganito naman talaga ang mundo ko—diretso, walang lingon. Ngunit kahit pilit kong ibinalik ang pokus sa biyahe, may kung anong kumurot sa isip ko. Isang mukha. Isang pares ng matang puno ng takot… at pasasalamat na hindi niya nasabi. Inalog ko ang ulo ko. Wag kang maging tanga, Aldrich. Pagdating ko sa venue ng birthday party, rinig na agad ang ingay kahit nasa parking pa lang ako. Ilaw, tawanan, musika—lahat ng kinaiinisan ko. Pagbukas ko ng pinto ng kotse, agad akong sinalubong ni Emjay. “Tol! Akala ko di ka na darating!” sigaw niya, may hawak pang bote. “Twenty seconds late lang,” malamig kong sagot. Tumawa siya. “Ikaw talaga. Halika na, andito na lahat.” Pumasok ako. May mga babaeng

Chapter 235 “Shit,” mahina kong bulong bago ko namalayan na bumukas na pala ang pinto ng kotse. “Miss!” tawag ko. Napahinto siya at napalingon. “Huh? Bakit?” takang wika niya, halatang naguguluhan pa rin sa bigla kong ginawa. Lumapit ako sa kanya, inilabas ang calling card mula sa bulsa ng coat ko at inabot iyon. “If okay lang sa’yo,” maayos kong sabi, “I can offer you a job sa company namin. Hindi ito awa—trabaho ‘to. Tawagan mo lang ako kung gusto mo.” Kita ko ang gulat sa mga mata niya habang tinatanggap ang card. “S-salamat… pag-iisipan ko,” mahina niyang sagot. Tumango lang ako. Wala nang dagdag na salita. Ayokong isipin niyang pinipilit ko siya. “I have to go. Bye,” sabi ko bago tuluyang tumalikod at naglakad pabalik sa kotse. Pag-upo ko sa driver’s seat, napasandal ako sandali at ipinikit ang mata. Hindi ko alam kung bakit ko ginawa ‘yon. Hindi ako nagbibigay ng pagkakataon nang basta-basta. Hindi rin ako basta nagtitiwala. Pero sa gabing ‘yon, may isang bag

Chapter 237 Habang abala ako sa pagpirma ng mga dokumento at pilit inaayos ang gulong iniwan ng kung sino mang Barbara sa isip ko, biglang umilaw ang phone ko sa mesa. Mom. Napabuntong-hininga ako bago sinagot. “Mom,” malamig pero magalang kong bati. “Aldrich,” masiglang sabi niya. “Just to let you know, sa susunod na buwan na ang binyag ng dalawa mong pamangkin.” Napahinto ang ballpen ko. “Next month?” tanong ko, kahit malinaw naman ang sinabi niya. “Yes,” sagot niya. “Gusto naming kumpleto ang pamilya. Ikaw ang ninong. Walang excuse.” Napangiti ako ng bahagya—isang ngiting bihirang lumabas. “Of course,” sagot ko. “I’ll be there.” “Good,” masaya niyang sabi. “Si Julie excited na. At si Zeph, todo-asikaso na naman.” “Figures,” maikli kong tugon. Pagkababa ko ng tawag, sandali akong napatingin sa kisame ng opisina ko. Binyag. Pamilya. Mga batang walang kaalam-alam sa mundong puno ng gulo at dugo. Tahimik kong ibinaba ang ballpen at isinara ang folder. Sa gitna ng mala