All Chapters of Isang Mainit Na Gabi (SSPG): Chapter 341 - Chapter 350

Chapter 239 “Aldrich, focus!” kastigo ko sa sarili. “Tama… trabaho lang. Walang personalan.” Umupo ako nang tuwid at ipinatong ang siko sa mesa, magkasalikop ang mga daliri. “Kailangan lagyan ko ng harang ang aming dalawa.” Parang utos. Parang batas na ako mismo ang gumawa—at ako rin ang unang lalabag kung hindi ako magiging maingat. Tumayo ako at binuksan ang ilaw sa study room. Kinuha ko ang laptop at ilang files na dinala ko galing opisina. Trabaho. Ito ang mundo ko. Dito ako ligtas. Dito walang emosyon, walang kalituhan—puro desisyon at resulta. Pero kahit anong pilit kong ilubog ang sarili ko sa mga numero at kontrata, may isang alaala ang paulit-ulit na sumisingit: ang paraan ng paghawak niya sa bag niya, ang bahagyang panginginig ng boses niya, ang pilit na tapang sa likod ng mga mata. Enough. Isinara ko ang laptop nang mariin. “Kung papasok ka sa kumpanya,” bulong ko sa sarili, “empleyada ka lang. Walang espesyal. Walang pabor.” Iyan ang magiging harang. Distansya. Pr

Chapter 241 Pagkakita ko sa kanya ay agad ko itong tinawag. “Bayaw!” Napalingon si Zeph mula sa gilid ng fishpond, hawak pa ang lambat at may suot na simpleng polo na nakatupi ang manggas. May bahid ng ngiti ang labi niya nang makita ako. “Aldrich,” tugon niya. “Maaga ka ah.” Lumapit ako at sinipat ang dalawang pond. Malinis ang tubig, maayos ang sistema ng hose at aerator. Kita agad na hindi ito basta libangan lang—pinag-isipan. “Akala ko ba pahinga ka muna?” tanong ko, seryoso. “Pero mukhang mas abala ka pa ngayon.” Tumawa siya nang mahina. “Hindi pwedeng tumigil. Lalo na ngayon.” Tumango ako. “Tama. Dahil may problema tayo.” Agad nagbago ang aura niya. Tumuwid ang tindig, seryoso ang mga mata. “Anong nangyari?” “May galaw ang natitirang factions sa south,” diretso kong sabi. “Tahimik sila nitong mga nakaraang buwan, pero may reports akong pabalik-balik ang shipments. Hindi illegal sa papel, pero alam mo na.” Napabuntong-hininga si Zeph at ipinatong ang lam

Chapter 243 Pagdating ko sa company ay agad akong sinalubong ng mga reporter na nakaabang pala sa akin. Sunod-sunod ang pag-flash ng mga camera habang halos sabay-sabay silang nagsalita. “Mr. Vellaceran, totoo po bang ipinatigil ang project ninyo sa Bicol?” “May kinalaman po ba ito sa illegal land grabbing?” “May koneksyon po ba ang BLACK DRAGON sa isyung ito?” Humigpit ang panga ko. So, umabot na dito. Humakbang ako pasulong, sapat lang para maramdaman nilang hindi ako uurong. Tinaasan ko ang kamay—isang senyas para tumahimik sila. “Makinig kayo,” malamig pero malinaw kong wika. “Ang Vellaceran Group ay may kumpleto at legal na dokumento. Ang issue sa Bicol ay isang administrative concern lamang at inaayos na ng aming legal team.” May isang reporter na pilit sumingit. “Pero sir, may mga nagsasabing—” Hindi ko na siya pinatapos. “Walang ilegal sa lahat ng proyekto namin. At kung may lumalabas mang intriga, mas mabuting hintayin ninyo ang opisyal na pahayag kaysa magpakalat n

Chapter 245 Tahimik ang paligid.at nakabibingi ang katahimikan. Isa-isang inupo ang mga lalaking nahuli namin. Walang posas, walang sigawan. Mas nakakatakot ang ganito. Ang mga matang nagmamasid sa kanila ay hindi pulis—mga taong sanay maglinis ng problema. Lumapit sa akin ang kanang-kamay ko. “Sir, kumpirmado na po. May tatlong pangalan dito na konektado sa kalabang grupo. Ang isa… dating tauhan ninyo.” Bahagya akong napangiti. So that’s it. “Nasaan siya?” tanong ko, mababa ang boses. “Parating na po. Nahuli sa kabilang baryo. Sinubukan tumakas.” Tumalikod ako at naglakad palayo ng kaunti, tinignan ang madilim na ulap na nagbabadya ng ulan. Ang hangin ay may dalang amoy ng lupa—parang babala. Ilang minuto pa, dumating ang van. Pagbukas ng pinto, bumungad sa akin ang isang lalaking pamilyar ang mukha, pero puno ng takot ang mga mata. “Sir Aldrich…” paos niyang sabi. “Hindi ko sinasadya—” Huminto ako sa harap niya. “Alam mo,” mahinahon kong wika, “ang pinaka-delikado sa pag

Chapter 247“Ang dating angkan ng kaalyado ng Black Dragon… at gusto nilang kunin ito sa’yo.”Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa batok ko.“Pangalan,” mariin kong sabi. Walang emosyon, pero sa loob ko, nag-aalab na ang galit.Lumapit ang tauhan ko at bahagyang yumuko. “Ang Ravenholt Clan, sir. Akala po namin tuluyang naglaho matapos ang huling internal war. Pero mukhang nagtatago lang sila—at ngayon, gusto nilang kunin ang Black Dragon.”Napangiti ako. Mabagal. Delikado.“So buhay pa pala ang mga multo,” bulong ko. “At may lakas pa silang mangarap.”Tumingin ako sa direksyon ng ICU kung nasaan ang ama ko. Mahina ang tibok ng ilaw sa labas ng silid—parang orasan na nagbibilang ng oras.“Hindi nila ako inambos para lang sa kapangyarihan,” dugtong ko. “Ginamit nila ang pamilya ko para pilitin akong yumuko.” Tumalim ang tingin ko. “Maling hakbang.”Kinuha ko ang phone ko at nagpadala ng iisang mensahe—isang code na matagal ko nang hindi ginagamit.ACTIVATE: DRAGON’S WAKEIsa-isang