All Chapters of พี่ชายเจ้าขา ข้าไม่ใช่นางเอกของท่าน: Chapter 21 - Chapter 30

            “เช่นนั้นวันนี้ผู้อื่นคงต้องผิดหวัง” คราวหน้าคงต้องส่งรายการสินค้าที่จะเข้าร่วมประมูลไปให้นางดูก่อน หากนางถูกใจทั้งหมดเขาจะได้ยกให้นางและไม่จัดการประมูลขึ้น            “ข้าล้อเล่นเจ้าค่ะ ข้าจะเอามาทำไมมากมาย ของที่ข้าอยากได้ ข้าอยากได้ยาต้านพิษร้อยแปดเจ้าค่ะ ในหมู่สตรีมักจะเกิดการอิจฉาริษยากัน เอะอะอันใดก็วางยา ข้าที่ไม่ใช่ลูกรักของสวรรค์ควรจะหายาถอนพิษมาติดตัวไว้ เผื่อวันใดไปเหยียบเท้าแม่นางผู้หนึ่งเข้าจะได้รอดพ้นจากอันตราย” โดยเฉพาะนางเอกผู้นั้นที่เป็นลูกรักของสวรรค์ แล้วไหนจะต้องคอยปกป้องพี่ชายพี่สาวจากพระเอกผู้นี้ด้วย            ชีวิตของอวี้ซีเยว่ช่างเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก...            “อืม ในหมู่สตรีน่ากลัวจริงๆ เพราะเหตุนี้พี่ถึงตั้งใจเอาไว้ว่าในเรือนหลังของพี่จะแต่งสตรีเข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น” คนนั้นก็คือเจ้า

                    ‘จะให้พี่ใจเย็นได้อย่างไร เกิดเจ้ามีแผลเป็นขึ้นมาจะเป็นอย่างไร ไม่รู้ล่ะ เรื่องนี้อย่างไรต้องมีผู้รับผิดชอบ’            ‘ข้าน้อยจะจัดการลงโทษคนที่ทำน้ำชาหกรดคุณหนูท่านนี้ขั้นเด็ดขาดขอรับ ขอคุณชายโปรดวางใจ ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายของท่านหมอพร้อมกับค่าปลอบขวัญข้าจะจัดการส่งให้ท่านถึงตระกูลเฟิน’            ‘ท่านผู้ดูแลอย่าได้ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ถึงเพียงนั้นเลยเจ้าค่ะ นางไม่ได้ตั้งใจอย่าได้ลงโทษนางเลยเจ้าค่ะ แค่ว่ากล่าวตักเตือนก็พอ ส่วนค่าปลอบขวัญข้าไม่ขอรับนะเจ้าคะ ท่านจ่ายแค่ค่าหมอให้ข้าก็พอเจ้าค่ะ’ คำกล่าวของบุตรสาวแม่ทัพอุดรทำให้สายตาของบุรุษหลายคนทวีความชื่นชม หลายคนถึงกับอยากส่งแม่สื่อไปสู่ขอ            งดงาม โอบอ้อมอารีเช่นนั้นหากได้ไปเป็นฮูหยิน เรือนหลังคงสงบสุขไม่มีปัญหา     

“ในเมื่อคุณหนูอวี้กล่าวเช่นนี้ ข้าก็จะไม่อ้อมค้อม ยาต้านพิษร้อยแปด เจ้ามอบให้ข้าได้หรือไม่” แม่นางดอกบัวขาวกล่าวพลางเอื้อมมาจับมือนาง “ขออภัยที่ข้าไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ ยาต้านพิษร้อยแปดเดิมทีข้าตั้งใจจะปล่อยให้พวกท่านประมูลได้แล้ว แต่พี่เฟยฉีน่ะสิเจ้าคะ เพียงแค่ข้าเอ่ยปากว่าอยากได้มาไว้ติดตัว เขาก็รีบเสนอเงินสูงถึงเพียงนั้น ข้าลำบากใจจริงๆ ห้ามก็ไม่ได้” สีหน้าจนใจของนางทำให้สตรีดอกบัวขาวตรงหน้าโทสะพุ่งสูงด้วยแรงริษยา “เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าแล้งน้ำใจ” สตรีตรงหน้ากล่าวจบก็ทำทีสะบัดตัวราวกับโดนผลักให้ล้มลงก่อนจะกล่าววาจาว่าร้าย “คุณหนูอวี้ ข้าไม่ได้ตั้งใจทำให้ท่านโกรธ ข้าแค่อยากลองเจรจาขอซื้อยาต้านพิษต่อเพียงหนึ่งเม็ด เพื่อหวังจะเอาไปช่วยมารดาของสหายรักที่ถูกพิษไร้หนทางรักษา หากเจ้าไม่ให้ก็บอกกล่าวข้าตรงๆ ไม่ใช่มาทำร้ายกันเช่นนี้” สิ้นเสียงกล่าวที่ไม่เบาของเฟินฮุ่ยเหมย นางก็ตกเป็นเป้าโจมตีทันที “ข้า...” ‘ไม่แปลกใจเลยที่คุณหนูเล็กอวี้จะร้ายกาจเช่นนี้ คงได้มาจากคุณหนูรองอวี้ ไม่รู้จวนนี้สอนบุตรสาวอย่างไร ถึงได้ร้ายกาจ

                                                                                8                                                                  เหตุผลของคนไม่ว่าง             ด้านเจ้าของเรือนที่นั่งอยู่ในห้องหนังสือกำลังนั่งฟังรายงานจากองครักษ์ที่ดูแลจวน            “ตอนนี้คุณหนูเล็กอวี้กำลังเดินอยู่ในสวนดอกเหมยขอรับ”            “นางเห็นลำธารและศาลาตกปลาหรือยัง”

           “องค์รัชทายาทรู้ได้อย่างไรว่าข้าน้อยไม่มีแม่นางน้อยรออยู่ ข้าน้อยขอตัว” เขาจับมือสหายสูงศักดิ์ให้คลายออก แล้วใช้วิชาตัวเบากระโดดหายออกไปจากจวน            “เจ้ารู้หรือไม่ว่าสตรีที่เฟยฉีกล่าวถึงคือใคร” หนิงหลงหันไปถามองครักษ์คนสนิทที่ติดตามมาด้วย            “หากกระหม่อมคาดเดาไม่ผิด คงจะเป็นคุณหนูเล็กอวี้พ่ะย่ะค่ะ”            “คุณหนูเล็กอวี้? นางยังไม่ได้ปักปิ่นมิใช่หรือ”            “ขอรับ”            “สหายผู้นี้ ข้าเห็นเมินเฉยต่อสตรีมาตลอด เหตุใดถึงได้ถูกใจสตรีที่ยังโตไม่เต็มที่เช่นนั้น”            “...” คงต้องเอ่ยถามคุณชายหยาง