All Chapters of นางร้ายพ่ายรัก ดวงใจรัชทายาท: Chapter 111 - Chapter 120

“ถวายบังคมพะย่ะค่ะ”ทหารนายหนึ่งรีบเข้ามารายงานสถานการณ์สงครามกลางเมืองต่อหน้าพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้แคว้นเว่ยและเหล่าองค์ชายในบริเวณที่หลบภัยที่แน่นหนาแห่งนี้“พวกกบฎยังคงตรึงกำลังเอาไว้หลายจุด พะย่ะค่ะ แม้เวลานี้จะพลบค่ำแล้ว แต่การฟาดฟันยังคงต่อเนื่อง พะย่ะค่ะ” ทหารกล่าวเสร็จพร้อมทำความเคารพอย่างขึงขัง “ทูลฝ่าบาท องค์หญิงเว่ยฟางหลบหนีไปได้พะย่ะค่ะ” ทหารอีกคนหนึ่งรีบกล่าวรายงานเรื่องที่ตนได้รับหน้าที่ให้ไปสืบ“องค์หญิงทรงอยู่กับ เอ่อ...” ทหารนายนี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเริ่มติดขัดจนฮ่องเต้ต้องหรี่ตามองก่อนเอ่ยถามเสียงเรียบ“กับใคร?” ทหารรีบกล่าวรายงานต่อ “กับราชบุตรเขยหลี่ซ่งหมิน พะย่ะค่ะ”“กับราชบุตรเขยหรือ” ฮ่องเต้เริ่มขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย“ข่าวว่าหลี่ซ่งหมินปล่อยเว่ยฟางแอบมีคนรักจนตั้งครรภ์ จนเป็นเหตุของการฉีกสัญญาสงบศึกมิใช่หรือ แล้วไยสองคนนั้นถึงอยู่ด้วยกัน”“ทูลฝ่าบาท องค์หญิงทรงอยู่กับราชบุตรเขยจริงอยู่ แต่นางอยู่กับชายอีกคนหนึ่งซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นชายคนรักของนาง พะย่ะค่ะ”“งั้นหรือ?” ฮ่องเต้ตรัสพลางหลับตาวิเคราะห์ “คนพวกนี้ กำลังเล่นตลกกับเราอย่างนั้นสินะ” “เสด็จพ่อ” องค์ชายผู

“นึกว่าจะแน่”องค์ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นเมื่อเดินคุมตัวหลี่ซ่งหมินเข้ามายังตำหนักส่วนใน “ไยจับตัวได้ง่ายนักเล่า”หลี่ซ่งหมินไม่เสียเวลาตอบคำใดๆ เขาเพียงเดินหน้านิ่งเรียบเฉยเข้ามาตามทางเดินเรื่อยๆ ชายหนุ่มเพียงเดินทางมาเข้ามายังราชวังแห่งนี้ด้วยตนเอง มาถึงก็เจอเข้ากับองค์ชายผู้นี้ เขาแค่แปลกใจกับคำกล่าวที่คล้ายหลงตัวเองนั่น “กลับมาแล้วหรือ? ราชบุตรเขยของข้า” เสียงทรงอำนาจของฮ่องเต้ดังขึ้นเนิบๆเมื่อหลี่ซ่งหมินเดินทางเข้ามาถึงห้องด้านในสุดที่ขณะนี้ใช้เป็นที่หลบภัยอย่างแน่นหนาของเจ้าของแคว้นเว่ย“ท่านควรอยู่แต่ในตำหนักด้านในนี้ ไม่ควรไปเที่ยวเล่นซุกซนที่ไหนอีก” เสียงทรงอำนาจของเจ้าแผ่นดินแคว้นเว่ยเอ่ยขึ้น“กระหม่อมขอบพระทัยที่ทรงห่วงใย” หลี่ซ่งหมินกล่าวขึ้นเรียบๆไม่แสดงอารมณ์ใดๆ “กระหม่อมควรไปทางใด”จบคำของหลี่ซ่งหมิน ฮ่องเต้เพียงผายมือส่งสัญญาณให้คนของตนนำทางหลี่ซ่งหมินให้เดินตามไป“จับตาดูไว้” ฮ่องเต้กล่าวเสียงเย็นเยียบกับคนของตนเมื่อหลี่ซ่งหมินเดินหายเข้าไปด้านใน “ข้าอยากจะรู้นัก ว่าจะมีลูกเล่นอะไรอีก ช่างน่าสนใจยิ่ง” ตามทางเดินทอดยาวตามแนวเขตชานเมืองแห่งหนึ่งรอบนอกอาณาเขต

เว่ยฟางคิดได้อย่างนั้นพลางพิศมองภาพพวกนั้นอย่างนึกอิจฉาจนน้ำตาต่างพากันร่วงรินเพิ่มเติมอีกจนเป็นสายแต่ทว่าริมฝีปากสีแดงสดของนางกลับเปื้อนยิ้มสายลมเคลื่อนตัวพัดผ่านเรือนร่างอรชนพาอาภรณ์งดงามยกพริ้วปลิวไสวตามแรงลม ผมดำขลับที่ถูกจัดแต่งเอาไว้เป็นอย่างดีโดยทิ้งปลายที่เหลืออยู่จนถึงบั้นท้ายกำลังยกตัวปลิวสะบัดไปพร้อมๆกับอาภรณ์ได้อย่างสวยงาม หญิงสาวใบหน้างดงามเพียงยกฝ่ามือเรียวงามของตนขึ้นทั้งสองข้างเพื่อรอรับสายลมที่กำลังเคลื่อนตัวมาปะทะเรือนกายนางเงยใบหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นเพียงนิดพลางส่งยิ้มอ่อนหวานให้กับสายลมที่แสนจะอ่อนโยนคล้ายกับว่ายามนี้นางกำลังบินได้เสมือนดั่งเช่นเจ้านกน้อยพวกนั้นอา...นางอยากบินออกไปจากกรงทองแห่งนี้เหลือเกิน...ตรงมุมมืดมุมหนึ่งของตำหนักส่วนตัวของเว่ยฟาง ปรากฏเงาของบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งกำลังยืนตกตะลึงกับภาพปานรูปสลักงดงามของสตรีผู้นั้นเฟิงเหวินที่กำลังพาร่างสูงใหญ่ของตนเข้ามาอาศัยตำหนักแห่งนี้เพื่อหลบเร้นซ่อนกายจากบรรดาสาวงามที่กำลังตามหาตัวเขาจนวุ่นวาย เพียงเพราะติดอกติดใจกับบุรุษเพศเช่นเขาจนไม่อาจห้ามใจ เขาเพียงแค่หยอกเย้าตามประสาหนุ่มเจ้าสำราญ แต่พวกนางกลับยึดถือเ

ภายในสถานที่อันเป็นที่หลบภัยของเหล่าเชื้อพระวงศ์ของแคว้นเว่ยลึกเข้าไปด้านในอีกหลายชั้น ภายในนั้นมีห้องกว้างขวางใหญ่โตโออ่าอยู่ห้องหนึ่งซึ่งเตรียมเอาไว้ให้บุรุษสูงศักดิ์ผู้ที่เป็นถึงราชบุตรเขยของแคว้นเว่ยแห่งนี้“ถวายบังคมราชบุตรเขยเพคะ” เสียงนุ่มหูหวานละมุนของหญิงสาวผู้ที่มีใบหน้างดงามอยู่ในอาภรณ์สวยสดอย่างยั่วยวนดังขึ้นที่เบื้องหน้าของหลี่ซ่งหมิน ชายหนุ่มเพียงปรายตามองสตรีนางนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ใบหน้าไร้อารมณ์ โดยมิได้กล่าวสิ่งใดเขาเพียงนั่งนิ่งๆตรงตั่งข้างเตียงภายในห้องกว้างขวางที่ปิดประตูหน้าต่างโดยรอบซึ่งไม่แตกต่างจากคุกเท่าไหร่นักเสียงหวานหูยังคงเอื้อนเอ่ยอย่างละเมียดละไม“หม่อมฉัน เอ่อ...มาถวายงานให้ราชบุตรเขยเพคะ”กล่าวเสร็จนางยังคงส่งสายตาหวานเยิ้มทอดมองหลี่ซื่อ หมินด้วยความชื่นชมอย่างออกหน้าออกตา หลี่ซ่งหมินหรี่ตามองพลางเอ่ยเสียงเรียบ “ข้ามิได้สั่ง”“แต่...แต่ว่า” หญิงสาวเริ่มเอ่ยตะกุกตะกัก “หม่อมฉัน...ตั้งใจมาปรนนิบัติรับใช้พระองค์นะเพคะ ได้โปรดเพคะ”หญิงสาวนางเดิมยังคงส่งสายตาขอร้องเชิงอ้อนวอนพลางคลานเข่าเข้าหาหลี่ซ่งหมินมากยิ่งขึ้นก่อนเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน “หม่อมฉันไ

หลี่ซ่งหมินก้มหน้ากระซิบใกล้หูของนาง “ข้าเองก็ชอบเจ้าเมื่อแรกพบ”“หือ!” หญิงสาวอมยิ้มถูกใจพลางเอ่ย “จริงหรือ”ชายหนุ่มไม่ตอบคำ เขายังคงมองหน้าของหญิงสาวนิ่งๆเมื่อเขานึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ที่ริมแม่น้ำในวันนั้น เขายังคงจำความรู้สึกเมื่อครั้งแรกที่เจอนางได้เป็นอย่างดีครั้งนั้นเขานึกแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่บริเวณถิ่นทุรกันดารแห่งนั้นจะมีสตรีนางหนึ่งนั่งอยู่อย่างนั้นอีกทั้งนางยังนั่งอยู่ด้วยอาการสงบนิ่งไร้ความตื่นกลัวใดๆทั้งๆที่บริเวณตรงด้านหน้าของนางนั้นกำลังมีการเข่นฆ่ากันอย่างดุเดือดเขายังนึกขอบคุณโจรป่าพวกนั้น ที่ทำให้เขาได้พบเจอกับนาง นางเป็นสตรีที่ทำให้เขารู้สึกแปลกประหลาดในใจตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันเมื่อครั้งที่หลบภัยอยู่ด้วยกันในถ้ำนางตื่นลืมตาขึ้นมาแล้วเหม่อมองเขาด้วยสายตาที่เปิดเผย เขามิได้นึกแปลกใจกับสายนั่นของนางก็จริง แต่ความรู้สึกแปลกประหลาดสายหนึ่งพลันเกิดขึ้นโดยที่เขาเองก็ยังแปลกใจและเมื่อได้ฟังคำพูดแบบตรงไปตรงมาของนางยามเอื้อนเอ่ยประโยคแรกที่ทักทายกันเป็นครั้งแรกนั้น ใจของเขาพลันกระตุกจนต้องหันสายตากลับไปมองนางทั้งๆที่นางบอกว่าเขาดูดีหาใครเปรียบ แต่นางกลับหันไปสนใจ