All Chapters of นางร้ายพ่ายรัก ดวงใจรัชทายาท: Chapter 131 - Chapter 140

เนื่องจากข่าวการสมรสพระราชทานที่แพร่ออกไปนั้นระบุเป็นเยว่เทียนและหยางเจียน ดังนั้น ทั้งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวตัวจริงจึงไม่อาจรั้งอยู่ที่แคว้นหลี่ได้นานทั้งสองจึงจำต้องเดินทางออกจากแคว้นหลี่หลังจากเข้าหอเพียงคืนเดียวโดยมีเพียงบิดาและมารดาของเยว่เทียนเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ด้วยกระแสรับสั่งจากฮ่องเต้ที่พลิกสถานการณ์ให้เป็นแบบนี้จึงต้องการให้เรื่องการสมรสพระราชทานนี้เงียบลงโดยเร็วโดยที่ฮองเฮาและบิดาของหยางเจียนก็มิได้ว่ากล่าวทัดทานแต่อย่างใดๆ เนื่องจากทั้งสองพี่น้องตระหนักได้เป็นอย่างดีถึงต้นเหตุของเรื่องวุ่นวายทั้งหมดว่าล้วนแล้วเกิดจากหยางเจียนบุตรสาวและหลานสาวของพวกตนบ้านหลังงามแห่งหนึ่งท่ามกลางป่าใหญ่หนาทึบไร้ผู้คนอื่นใดเคลื่อนกายพาดผ่าน“หยุด!” เสียงหวานแหลมของหยางเจียนยังคงดังกึกก้องอยู่เหมือนดังเช่นทุกวัน “โกนหนวดก่อน”“เดี๋ยวนี้!”แม้อิ้งเจิ้นจะยังคงชื่นชอบเสียงหวานกังวานของสตรีนางนี้ แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่านางจะอะไรกันหนักกันหนากับหนวดของเขา“ข้าโกนไปแล้วเมื่อสามวันก่อน” อิ้งเจิ้นกล่าวอย่างหงุดหงิดเพราะเขาชอบไว้หนวดยิ่งนัก แต่ต้องตัดใจโกนทิ้งไปเพราะสตรีตรงหน้า“สามวันก่อน”

“ข้า เอ่อ...ข้า” หยางเจียนอึกอัก ทำชายหนุ่มยิ่งเป็นห่วง“ข้าคิดว่า ข้ากำลังตั้งครรภ์” หยางเจียนเอ่ยออกมาในที่สุดและประโยคนั้นทำชายหนุ่มร่างกำยำหน้าตาดุดันกล้ามเนื้อพลันกระตุกนาง...ว่าอะไรนะ! ตั้งครรภ์หรือ?“จริงหรือ?” อิ้งเจิ้นถามออกไปคล้ายไม่แน่ใจนี่เขากำลังจะเป็นพ่อคนจู่ๆ เขาก็ได้เมียและตอนนี้เขากำลังจะมีลูกช่างโชคดีอะไรอย่างนี้...“ข้าจะทำอย่างไรดี” หยางเจียนกล่าวอย่างเป็นกังวล“ถ้าข้าตั้งครรภ์ขึ้นมาจริงๆข้าจะทำอย่างไรข้ากลัว” หญิงสาวเอ่ยออกไปด้วยใจของนางยังไม่พร้อมแต่ชายหนุ่มกำลังหูอื้อไม่ได้ยินประโยคใดๆนอกจากคำว่าตั้งครรภ์“จริงหรือไม่ เจ้ากำลังจะมีลูก จริงหรือไม่” อิ้งเจิ้นแสดงอาการดีใจออกมาอย่างชัดเจน ขณะเดินเข้ามานั่งใกล้ร่างของหญิงสาวบนเตียงก่อนก้มหน้าแนบลงกับหน้าท้องของนางกิริยานั้นทำหยางเจียนนิ่งอึ้งไปอา... บางที...นางอาจจะกังวลเกินไปรุ่งขึ้นของวันต่อมาหยางเจียนจึงถูกอิ้งเจิ้นพามาหาหมอในเมืองหลวงของแคว้นหลี่ เนื่องจากหมู่บ้านของกลุ่มอิทธิพลมืดอยู่ไกลกว่าที่นี่มากนัก เขาไม่อยากให้นางต้องเหน็ดเหนื่อยเกินไปนางกำลังตั้งครรภ์ลูกของเขาคำตอบของหมอผู้นั้นบอกกล่าวแ

นางควรจะดีใจที่มีโอกาสได้กลับบ้านแต่ทำไม... “นางเป็นเมียข้า ต้องอยู่กับข้า” อิ้งเจิ้นเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าทมึงทึงหน้าตาดุดันเหี้ยมเกรียมถ้าเขาเกรงกลัวเขาคงไม่กล้าลักพาตัวนางออกมา“เจ้ากล้า ทหาร!” หยางจงตะโกนก้องก่อนสั่งลูกน้องเสียงเหี้ยมเขาจะต้องพาหยางเจียนกลับไปให้ได้ เขาไม่ยอมให้บุตรีมาเดินประจานชื่อเสียงของตระกูลอยู่อย่างนี้เป็นแน่เพียงอึดใจเหล่าทหารองครักษ์กระโจนตัวออกมาพร้อมจัดการตามคำสั่ง“ฆ่ามัน!” หยางจงส่งเสียงสั่งการ บรรดาลูกน้องกระโดดตัวพร้อมเพรียง อิ้งเจิ้นไม่รอช้ารีบดีดตัวออกห่างหยางเจียนทันที ด้วยเกรงว่านางอาจจะถูกลูกหลงขณะต่อสู้กับกลุ่มคนพวกนั้นชาวบ้านที่อยู่ในเหตุการณ์เริ่มเห็นเค้าลางความวุ่นวายจึงรีบหลบหลีกกันอย่างฉับพลันการต่อสู้กันจึงเกิดขึ้น อิ้งเจิ้นที่ถูกรุมล้อมโดยบรรดาทหารอาวุธพร้อมมือเพียงหมุนตัวปลดปล่อยพลังงานจากลำแขนแข็งแกร่งเหวี่ยงองครักษ์กระเด็นกระดอนออกไปคนละทิศคนละทางชายหนุ่มมีวิชาตัวเบาที่เป็นเลิศ ความรวดเร็วในการสังหารเป็นเยี่ยม บวกกับพละกำลังที่มีอยู่มากมาย เพียงไม่นานเหล่าศัตรูที่รุมล้อมต่างกระจัดกระจายสลบไสลระเนระนาด ชายหนุ่มเพียงยืนนิ่งๆจ้อ

แต่ถึงกระนั้น ข่าวคราวของหลี่ซ่งหมินยังคงส่งตรงมาโดยตลอดมิได้ขาด โดยมนุษย์เงาคนใหม่ที่หงเหม่ยหลงเลือกใช้งานนามว่าอี้หลงเนื่องจากอิ้งเจิ้นนั้นติดภรรยาหยางเจียนเป็นอย่างมาก จนไม่อาจห่างกายกัน อิ้งเจิ้นจึงผันตนเองไปเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดีเพื่อดูแลลูกเมียอย่างเต็มกำลังส่วนเฟิงเหวินและเว่ยฟางนั้น พวกเขาขอถอนตัวออกจากยุทธภพเพื่อไปสร้างอาณาจักรครอบครัวของตนเองซือเว่ยเปิดกิจการสำนักคุ้มภัยอยู่นอกเขตวังของแคว้นต้าหลี่เนื่องจากบรรดาภรรยาทั้งหลายและลูกๆไม่อาจคลาดกันจึงมิได้ติดตามหลี่ซ่งหมินไปในครานี้ส่วนเยว่เทียนและหลิวฉวนหยู่ร์นั้นยังคอยเป็นมือขวาและมือซ้ายให้หงเหม่ยหลงเป็นอย่างดีจึงมิได้ติดตามหลี่ซ่งหมินไปแต่อย่างใด และบิดาของหงเหม่ยหลง หงซือกวนนั้นหลังจากถ่ายทอดเกร็ดวิชาที่ตนหวงแหนให้เขยขวัญจนหมดก็พาหลานรักหลี่หงจินหยางออกท่องเที่ยวไปทั่วยุทธภพ โดยปล่อยให้หลี่ซ่งหมินได้ฝึกฝนเอง เนื่องจากชายหนุ่มมีฝีมือที่เก่งกาจอยู่แล้วจึงมิได้ต้องอยู่ควบคุมแต่อย่างใดเวลาผ่านไปอีกถึงสามปีในที่สุดหลี่ซ่งหมินก็ฝึกฝนวิชาทุกสายที่ตำแหน่งประมุขพึงกระทำจนสำเร็จและปกครองสำนักหมื่นโลกันต์แทนหงซือกวนอดีตประมุ

“ท่านแม่ นี่ท่านไปอะไรไป ท่านจำข้าไม่ได้ จำตนเองไม่ได้” หลี่หงจินหยางเริ่มสังเกตอาการผิดปกตินั่น พลางเอ่ยเสียงเครียดอย่างต่อเนื่องเกินอายุ “ไม่ได้การ” “ตามข้ามา” จบคำของหนูน้อยหลี่หงจินหยาง หญิงสาวทำได้เพียงลุกขึ้นเดินอาดๆตามร่างเด็กน้อยไป ภายในโรงเตี้ยมแห่งหนึ่งของหมู่บ้านชายป่าแห่งหุบเขาใหญ่หงเหม่ยหลงนั่งมองซ้ายมองขวาไปมาอยู่ภายในห้องสะอาดสะอ้านของโรงเตี้ยมแห่งหนึ่งที่หลี่หงจินหยางพาเข้ามา หญิงสาวเพียงนั่งครุ่นคิดอยู่ถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่นางจะฟื้นขึ้นมาตรงริมแม่น้ำแต่...ไม่ว่านางจะนึกอย่างไรนางก็นึกไม่ออก...“นับได้ว่าโชคดียิ่งนัก ที่ข้าแอบหนีท่านตามาได้สำเร็จ”หลี่หงจินหยางเดินเข้ามาในห้องที่หงเหม่ยหลงนั่งอยู่ พลางเอ่ยคำเรื่อยๆ “โชคดีที่ท่านแม่ได้เจอข้า อ่ะ เปลี่ยนผ้าก่อน ท่านแม่” เขากล่าวพลางยื่นอาภรณ์เนื้อดีส่งให้“ท่านพ่อรู้เรื่องนี้หรือไม่” จบคำถามของเด็กน้อยทำเอาหญิงสาวถึงกับกระพริบตาปริบๆอยู่หลังฉากอืม! นางมีลูกและมีสามีนางมีสามีด้วยหญิงสาวคิดในใจพลันสายตาเหลือบไปมองเห็นกำไลหยกที่ข้อมือสองอันอันแรกเก่าหน่อยส่วนอันที่สองมีลายสลักแปลกๆอยู่“ข้าคิดว่าท