All Chapters of นางร้ายพ่ายรัก ดวงใจรัชทายาท: Chapter 121 - Chapter 130

“เจ้าได้ยินแล้ว” หงซือกวนเอ่ยเสียงรอดไรฟันส่งยิ้มเหี้ยมเกรียมส่งไป กลิ่นอายสังหารเข้มข้นแผ่กระจายอยู่โดยรอบแม้หงซือกวนเพียงยืนนิ่งๆ เหล่าบรรดานายทหารที่ยืนอยู่โดยรอบของเหล่าเชื้อพระวงศ์ที่ตั้งท่าเตรียมพร้อมเริ่มหวาดหวั่นสั่นสะพรึง“บังอาจ ทหาร!” องค์ชายที่อยู่ไม่ไกลเรียกทหารเข้ามาหมายฟาดฟันใส่หงซือกวนพร้อมด้วยพาร่างของตนกระโจนเข้าใส่หงซือกวนอย่างไม่รีรอ หงซือกวนเพียงตวัดมือออกไปพลังสายหนึ่งพลันเกิดขึ้นทั้งองค์ชายและทหารจำนวนหนึ่งจึงกระเด็นตกไปคล้ายวัตถุไร้น้ำหนักก่อนจะหมดสติไปและไร้ชีวิตในเวลาต่อมาเหล่าบรรดาเชื้อพระวงศ์ที่อยู่ไม่ไกลถึงกับตะลึงตะลานส่วนฮ่องเต้นั้นยังคงยืนแข็งทื่อตัวเกร็งอย่างคาดไม่ถึงนี่เขากระตุกหนวดราชสีห์โดยไม่รู้ตัวหรอกหรือ! ฮ่องเต้คิดในใจอย่างหวาดหวั่น หากว่าเขารู้เขาคงไม่...“เจ้ารั้งตัวเขยขวัญของข้าเอาไว้นานเช่นนี้ คงอยากจะยกแคว้นนี้ให้เขาสินะ” หงซือกวนแสยะยิ้มเหยียดหยันที่มุมปากอย่างน่ากลัวขณะเอ่ย “ข้าจะสนองให้” จบคำของหงซือกวนภาพสุดท้ายที่ฮ่องเต้ได้เห็นคือร่างของบุรุษหน้าเหี้ยมเกรียมแววตาวาวโรจน์พุ่งตัวเข้ามาอย่างรวดเร็วโลหิตสีแดงฉาดพลันพวยพุ่งออกจากร่า

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ามีเรื่องจะบอก”เยว่เทียนเอ่ยขึ้นเมื่อตัดสินใจดีแล้วเขาต้องการบอกความจริงระหว่างเขากับหลิวฉวนหยู่ร์โดยเร็ว เพราะบิดากับมารดาของเขาบอกกับเขาว่าจะรับหลิว ฉวนหยู่ร์เป็นบุตรสาวบุญธรรม นั่นหมายถึงว่าหลิวฉวนหยู่ร์กำลังจะกลายมาเป็นน้องสาวของเขา เช่นนั้นแล้ว...“เยว่เทียน ข้ารอท่านอยู่” จู่ๆเสียงหวานพลันดังขึ้นเพื่อขัดจังหวะได้อย่างพอดิบพอดีหยางเจียนรีบเดินเข้ามาคั่นกลางระหว่างทุกคนในสวนกลางจวนอย่างรู้ทัน หลิวฉวนหยู่ร์นึกหมั่นไส้จึงเอ่ย “ท่านพ่อ ท่านแม่ เราเข้าไปข้างในกันเถิด ข้าอยากอาบน้ำ ผลัดผ้าเสียหน่อย”หญิงสาวเน้นคำว่าอาบน้ำผลัดผ้าพลางปรายตามองใครบางคน ก่อนคว้ามือบิดามารดาให้ลุกขึ้นเดินตามตนไป โดยทิ้งเยว่เทียนที่ยืนตัวแข็งทื่ออย่างขัดใจอยู่อย่างนั้นระหว่างทางเดินภายในจวนตรงทางเชื่อมต่อแต่ละเรือนที่เชื่อมยาวจนถึงทางเข้าประตูจวน“ข้าว่า เจ้าควรกลับไปก่อน” เยว่เทียนเอ่ยกับหยางเจียนในที่สุดเพราะนี่ก็เวลาค่ำมืดแล้วอีกทั้งเขายังต้องรีบไปจัดการกับใครบางคนโดยเร็วหยางเจียนได้ยินประโยคคล้ายไล่กันอย่างนั้นจึงทำทีปั้นปึ่งเอาแต่ใจอย่างไม่เคยเป็น“ข้ารอท่านอยู่เป็นนาน ท่านกลับไ

สองหนุ่มสาวชะงักงันหยุดการกระทำเสียวสยิวจ้องหน้ากันและกัน “นี่แม่เอง เยว่เทียน หลับหรือยัง” จบประโยคของผู้มาเยือนชายหนุ่มหญิงสาวรีบลุกพรวดพราดจัดเสื้อผ้าหน้าผมกันพัลวัน“เยว่เทียน แม่เข้าไปนะ” เสียงมารดายังคงดังอยู่หน้าประตูสองหนุ่มสาววิ่งวุ่นจนร่างชนกัน“นั่นท่านทำอะไร” หลิวฉวนหยู่ร์กระซิบถามเยว่เทียนที่ทำท่าหาที่หลบซ่อน “ตรงนี้ของข้า” ว่าแล้วก็แทรกตัวเข้าไปในซอกหลืบหลังตู้ตรงนั้น “เจ้าแย่งที่ข้า” เยว่เทียนโอดครวญเสียงเบา“ท่านไปรับหน้าท่านแม่” หญิงสาวผลักชายหนุ่มออกไป“เป็นข้าหรือ?”“นี่ห้องใคร?”“นี่ห้องข้า!”“…...”เออ...เขาลืมไปคิดได้แล้วจึงรีบจัดเสื้อผ้าอีกครั้งก่อนเดินตัวเข็งทื่อไปเปิดประตูห้องให้มารดาด้วยสีหน้าปกติแม้ใบหูยังขึ้นสีแดงฉาด“เจ้าทำอะไรอยู่ แม่เรียกเสียนาน” มารดาถามอย่างอดสงสัยไม่ได้ “เปล่า ข้า เอ่อ... กำลังจะเข้านอน” กล่าวเสร็จทำท่าปิดปากหาวเพียงนิดพอเป็นพิธี “ไยถึงได้นอนเร็วนัก เหนื่อยมากหรือ” มารดาถามอย่างห่วงใย เพราะปกติแล้วบุตรชายมักจะนอนดึกดื่นเสมอ“ท่านแม่มีสิ่งใดกับข้าหรือไม่” ชายหนุ่มเลือกที่จะยิงคำถามแทนคำตอบ มารดาไม่ตอบคำเพียงหันไปทางสาวใช้ที่เดิ

หลังจากนั้นเพียงไม่นานข่าวการหายตัวไปของหยางเจียนก็รู้ถึงบิดาของหยางเจียนพร้อมด้วยจดหมายฉบับหนึ่งที่ หยางเจียนเขียนทิ้งเอาไว้ ก็ถึงบิดาของนางเช่นกันหยางเจียนได้พบรักแท้แล้วหยางเจียนไม่อาจแต่งงานกับใครอื่นได้อีกลาก่อน...ข่าวของหยางเจียนเหมือนต้องการให้รู้แค่บิดาเพียงเท่านั้น จึงไม่มีใครอื่นล่วงรู้นอกจากบิดาของหยางเจียน เขาจึงตัดสินใจแอบลอบเข้าเฝ้าฮองเฮาผู้เป็นน้องสาวเพื่อช่วยกันคิดหาทางแก้ไข ทั้งสองคนพี่น้องจึงคิดที่จะปกปิดเรื่องนี้เอาไว้ด้วยเกรงว่าจะทำให้ความน่าเชื่อถือของตระกูลฝั่งฮองเฮาเสื่อมถอยลงไปแต่สมรสพระราชทานก็มีกำหนดออกมาแล้วในอีกไม่นานนี้...ทำอย่างไรดี...ฮองเฮาจึงตัดสินใจแอบแจ้งเรื่องนี้แก่ฮ่องเต้ เพราะพระองค์เป็นเพียงผู้เดียวที่จะตัดสินใจเรื่องนี้ได้ฮ่องเต้ทรงอยากรักษาฐานอำนาจของฝั่งฮองเฮาเอาไว้จึงไม่อยากมีปัญหากับเรื่องนี้ประการหนึ่ง และอีกประการหนึ่งทรงได้รับจดหมายส่งด่วนจากหลี่ซ่งหมินที่ข่มขู่จะแบ่งแยกดินแดนออกเป็นเอกเทศหากไม่ทำตามความประสงค์ของหลี่ซ่งหมินองค์ฮ่องเต้จึงตัดสินใจแอบเรียกเยว่เทียนเข้าเฝ้าเพื่อถามไถ่ถึงสตรีในดวงใจตามคำขอร้องในจดหมายของหลี่ซ่งหม

“ไม่ต้องกลัว” ชายหนุ่มยังคงกระซิบกระซาบบอกกล่าวขณะเอื้อมมือเรียวยาวของตนขึ้นปลดอาภรณ์สีแดงสดออกจากเรือนร่างของหญิงสาวอย่างใจเย็นเขาเพียงมอบจุมพิตให้นางอย่างนุ่มนวลขณะที่มือของเขากำลังปลดอาภรณ์ของนางออกจากตัวทีละชิ้นนางเพียงหลับตาพริ้มปล่อยให้เขาได้บรรจงจูบนางอย่างต่อเนื่องเวลาผ่านไปเพียงอึดใจ หลิวฉวนหยู่ร์พลันรู้สึกเย็นเฉียบที่แผ่นหลังเมื่อเยว่เทียนอุ้มร่างเปลือยเปล่าของนางมาจากเก้าอี้ แล้ววางนางลงบนเตียงนอนอย่างแผ่วเบา ในขณะที่ริมฝีปากของเขายังคงจูบนางอย่างนุ่มนวลตลอดเวลา“อา...ท่าน” หญิงสาวเริ่มส่งเสียงครวญครางเมื่อรู้สึกได้ถึงร่างเปลือยเปล่าอุ่นร้อนของชายหนุ่มที่กำลังเคลื่อนตัวทาบทับลงมาบนเรือนร่างของนาง“ข้าจะอ่อนโยน...ไม่ต้องกลัว” เขากระซิบบอกกล่าวแก่นางให้นางคลายใจก่อนจะค่อยๆพรมจูบนางอย่างใจเย็นไปทั่วเรือนกายเขาใช้ริมฝีปากอุ่นชื้นของเขาไล้ปลายลิ้นสัมผัสแผ่วเบาไปตามเนื้อนวลนางอย่างละเลียดละไมไปเรื่อยๆตั้งแต่ลำคอระหงลงมาที่เนินอกอวบนูนก่อนหยุดขบเม้มเบาๆที่ยอดปทุมถันชูช่องามเด่นและตรงนี้หลิวฉวนหยู่ร์ถึงกับหลุดเสียงครางออกมาเยว่เทียนยังคงกระทำการปรับอารมณ์ให้เจ้าสาวของเขาอย่า