All Chapters of นางร้ายพ่ายรัก ดวงใจรัชทายาท: Chapter 141 - Chapter 150

ที่โรงเตี้ยมแห่งเดิมที่สองแม่ลูกใช้เป็นสถานที่หลบซ่อนตัวอยู่ในขณะนี้ หงเหม่ยหลงกับหลี่หงจินหยางยังคงนั่งเสวนากันอยู่ตรงโต๊ะตัวเดิมภายในห้องพักส่วนตัว“เจ้าคิดว่าอาจเป็นคนที่ข้าไว้ใจหรือ” หงเหม่ยหลงเน้นคำถามต่อหลี่หงจินหยางถึงประเด็นที่เด็กน้อยกำลังครุ่นคิด“เช่นนั้นแล้ว เวลานี้เราไม่สามารถไว้ใจใครได้ ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายเมืองหลวงหรือฝ่ายอิทธิพลมืด” หญิงสาววิเคราะห์หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวของตนผ่านเด็กน้อยอยู่หลายครั้งอย่างละเอียด“จากบาดแผลของข้าและอาการบาดเจ็บเพียงเท่านี้ ไม่น่าจะร้ายแรงถึงขั้นความจำเลอะเลือน ทำไมกัน” หงเหม่ยหลงยังคงจมอยู่กับความคิดของตนเอง“ท่านแม่ เราควรเดินทางไปหาท่านพ่อ” หลี่หงจินหยางเสนอความคิด “ยังก่อน หยางเอ๋อร์ ถ้าหากพวกที่คิดร้ายเป็นฝ่ายของอิทธิพลมืดล่ะ” หงเหม่ยหลงเอ่ยขัด“ถ้าเราเข้าไปแสดงตัวเช่นนั้นพวกที่คิดร้ายอาจจะไหวตัวเอาได้ และไม่แน่ว่า ท่านพ่อของเจ้าอาจจะตกอยู่ในอันตราย และเจ้าเองก็เหมือนกัน ยังไม่มีใครรู้ถึงการกลับมาของเจ้าใช่หรือไม่”“แน่นอนท่านแม่ แม้แต่ท่านตายังไม่รู้ แต่ท่านแม่ ถ้าเช่นนั้น...” เด็กน้อยทำท่าคิดหนักก่อนถามเสียงเครียด “เราจะได้เจอ

“ท่านพ่อ” หลี่หงจินหยางยังคงเอ่ยเรียกอยู่อย่างนั้น สายตาของเด็กน้อยคล้ายกับกำลังรื้นน้ำตาแต่เก็บข่มเอาไว้ บิดาของเขาเป็นเหมือนแสงเดียวแห่งความหวัง แต่...แต่...หลี่หงจินหยางทำได้เพียงยืนนิ่งงัน หาได้เอ่ยสิ่งใดต่อท้ายประโยคของตนเองได้ไม่ และเสียงเรียกประโยคนั้นของเด็กน้อยตรงหน้าทำเอาหลี่ซ่งหมินต้องพิจารณาเด็กน้อยอย่างละเอียดมากกว่าเดิมตามที่หลี่ซ่งหมินได้สังเกต สายตาคมเฉี่ยวเฉกเช่นเดียวกันกับสตรีที่ยืนข้างๆ เค้าโครงใบหน้าของเด็กน้อยนี้เหมือนกันกับนางอยู่หลายส่วนในขณะเดียวกันทั้งจมูก ทั้งริมฝีปาก และใบหน้าโดยรวมก็มีส่วนคล้ายคลึงเขาอยู่หลายส่วนเช่นเดียวกันสองคนนี้เป็นส่วนสำคัญในความทรงจำของเขาใช่หรือไม่?เป็นสิ่งสำคัญที่เขาเฝ้าครุ่นคิดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันใช่หรือไม่?หลี่ซ่งหมินยืนตะลึงงันครุ่นคิดอยู่อย่างนั้นด้วยหัวใจที่เต้นผิดจังหวะหลี่หงจินหยางสังเกตอาการจ้องมองอย่างนั้นของบิดาเขาสังเกตอาการเหล่านี้ได้เป็นอย่างดี เขาจึงเก็บข่มอารมณ์พลุกพล่านก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่น“รูปร่างหน้าตาของข้าก็เป็นหลักฐานส่วนหนึ่ง และนี่”เด็กน้อยหลี่หงจินหยางกล่าวพลางเปิดสาบเสื้อของตนออกแล้วนำวัตถ

เขาใช้มีดอาบยาพิษหมื่นสลายความทรงจำ ฝากรอยแผลไว้ให้นางสายหนึ่งเขากับนางได้ประมือกันดังคาดการต่อสู้เกิดขึ้นครู่ใหญ่ ไม่นานยาพิษเริ่มออกฤทธิ์ นางจึงผละจากเขาไป นางหนีเขาไป มิรู้ได้ว่าหนีไปที่ใดแต่...ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่านางอยู่ที่ใด แต่สิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจนางคงจำอะไรไม่ได้เพราะสติเลือนลางเต็มทีและเขาจะใช้โอกาสนี้ เพื่อ ครอบครองนาง...เขาจะครอบครองนางโดยการสวมรอยเป็นสามีของนางอย่างแนบเนียน มนุษย์เงาอี้หลงแสยะยิ้มมุมปากพลางเคลื่อนกายวูบไหวไปมาเพื่อตามหาใครบางคนอยู่อย่างนั้นภายในห้องกว้างขวางเหมาะกับตำแหน่งผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งสำนักหมื่นโลกันต์ “ท่านประมุข ข้ามาแล้ว” เมิ่งลู่เดินเข้ามาในห้องประจำตำแหน่งของหลี่ซ่งหมินอย่างถือสิทธิ์ชายหนุ่มเพียงปรายตามองอย่างหงุดหงิดขณะยืนตระหง่านอยู่ริมหน้าต่างถึงแม้ว่าสตรีนามว่าเมิ่งลู่นี้จะบอกกล่าวแก่เขา ว่านางเป็นสตรีของเขาตลอดมาในระยะเวลาแรมปีแต่ความรู้สึกพิเศษของเขาที่มีต่อนาง ยังคงหาได้มีไม่ซึ่งแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงกับการเจอกันกับหงเหม่ยหลง“ไยมองข้าเช่นนั้น” เมิ่งลู่ชะงักเท้าเพียงนิดเมื่อสังเกตเห็นสายตาคล้ายหงุดหงิด

“เจ้าว่าอย่างไรนะ”เสียงแหลมสูงของเมิ่งลู่ตวาดใส่หน้าของมนุษย์เงาอี้หลง “นางยังไม่ตาย และอยู่กับท่านประมุขหลี่ซ่งหมิน” หญิงสาวพลันชะงักงันด้วยเพราะเริ่มรู้สึกตัวว่าเสียงของตนเองเริ่มที่จะดังจนเกินไปยามนี้นางแอบอยู่ตรงมุมเล็กมุมหนึ่งของสำนักเพื่อรอรับข่าวสารจากอี้หลง นางจึงปรับเสียงให้เบาลง“เจ้าบอกว่านางตายแล้ว มิใช่รึ”“ข้าโกหก” มนุษย์เงาอี้หลงยอมรับเนือยๆ“ทำไม” นางกระซิบถามเสียงเครียด“ข้าชมชอบนาง” อี้หลงตอบรับ“เจ้าบ้า” เมิ่งลู่ด่าทอก่อนเอ่ยเสียงขรึม“เราคงได้ตายกันหมดเป็นแน่ครานี้” เมิ่งลู่กล่าวพลางทำท่าครุ่นคิดเวลาผ่านไปซักพักหญิงสาวจึงเอ่ยออกมาในที่สุด“ไม่ได้การ ข้าต้องทำอะไรซักอย่าง ไม่อย่างนั้นเราสองคนไม่รอดแน่” นางเอ่ยแค่นั้นขณะทำท่าครุ่นคิดอย่างต่อเนื่องอยู่ตรงมุมเล็กมืดทึบแห่งนั้น...ห้องๆ หนึ่งภายในสำนักหมื่นโลกันต์“เจ้าว่าอย่างไรนะ” เสียงตวาดลั่นของซุนตี้ทำเอาเจินเจินที่กำลังเดินสวยอยู่ตรงมุมหนึ่งของสำนักหมื่นโลกันต์ถึงกับสะดุดกึก ก่อนจะย่องเข้ามาอีกนิดเพื่อแอบฟังช่วยไม่ได้ มันเป็นนิสัยของนาง! เจินเจินคิดในใจ“เหม่ยหลงความจำเลอะเลือนเช่นนั้นหรือ” ซุนตี้ยังคงย้ำเส

ซุนตี้ที่อยู่เหนือรูปขบวน แสยะยิ้มเย็นยะเยือกเขาชนะแน่นอน อย่างไม่ต้องสงสัย... หลี่ซ่งหมินและหงเหม่ยหลงต่างปกป้องกันและกันขณะต่อสู้ พวกเขาจะตายไม่ได้ยังมีลูกน้อยหลี่หงจินหยางรอพวกเขาอยู่การต่อสู้จึงยังคงดำเนินต่อไปต่อไปและต่อไป...แม้เรี่ยวแรงจะเริ่มอ่อนล้าเต็มที...“ข้ามาแล้ว!” เสียงบุรุษผู้หนึ่งพลันเอ่ยขึ้นขณะเข้าร่วมขบวนเข้าฟาดฟันไปที่ฝ่ายผู้ทรยศ“เฟิงเหวิน ข้าคิดถึงท่าน” เสียงเจินเจินเอ่ยทักทายทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นใคร“มันใช่เวลาหรือไม่” เสียงของเฟิงเหวินเอ่ยตอบ“ไม่คิดว่าจะได้ห้ำหั่นกับพวกพ้องเดียวกัน” เสียงของอิ้งเจิ้นเอ่ยขึ้นเนิบๆ ขณะพาร่างกำยำของตนเข้าปะทะกับบุรุษร่างกำยำของฝ่ายตรงข้าม บุคคลผู้มาใหม่ที่เข้าร่วมต่อสู้เคียงข้างหลี่ซ่งหมินและหงเหม่ยหลงนั้น แม้ทั้งสองจะยังจำไม่ได้ว่าเป็นใคร แต่สองชายหญิงกลับมั่นใจอยู่หลายส่วน ว่ามิใช่ศัตรู“พวกท่าน ตามข้ามา” หลิวฉวนหยู่ร์ตะโกนก้องอยู่ไม่ไกลพลางส่งสัญญาณมือให้ตามตนไปทั้งหมดของฝ่ายหลี่ซ่งหมินและหงเหม่ยหลงจึงตามไปอย่างไม่ลังเลขบวนของฝ่ายซุนตี้ จี้ตามติดอย่างไม่ลดละครู่ใหญ่ต่อมากลุ่มคนทั้งหมดทั้งฝ่ายถูกล่าและฝ่