All Chapters of นางร้ายพ่ายรัก ดวงใจรัชทายาท: Chapter 151 - Chapter 160

ฉับ!คำแก้ตัวใดๆหงเหม่ยหลงไม่เคยเสียเวลาฟัง นางสะบัดดาบในมือทันทีแขนข้างหนึ่งของเมิ่งลู่กระเด็นตกไปพร้อมเสียงกรีดร้องแหลมสูงฉับ ฉับ!หงเหม่ยหลงสะบัดดาบอีกสองครั้ง แขนที่เหลือของสองชายหญิงตรงหน้าก็กระเด็นตามแขนท่อนแรกไป โลหิตสีฉาดพุ่งกระฉุดแข่งกันสภาพเมิ่งลู่และอี้หลงยามนี้ช่างน่าเวทนา“เจ้า...เจ้ามันนางมาร ฆ่าข้าเสียเลยสิ อ๊าาา” เมิ่งลู่บันดาลโทสะแววตาเจ็บปวด อี้หลงก็ไม่ต่างกัน“อยากตายหรือ” หงเหม่ยหลงเอ่ยเสียงกดต่ำ“ไม่ง่ายนักหรอก” จบคำนางเพียงสะบัดดาบในมือทิ้งไปปล่อยสองร่างอาบโลหิตสีฉาดนอนร้องครวญครางอย่างโหยหวนเหมือนตายทั้งเป็นช่างเป็นความทรมานที่สมควรยิ่ง! หึ!หญิงสาวแสยะยิ้มเย็นยะเยือกพลางคิดในใจ หงซือกวนที่อยู่ไม่ไกลเดินเข้ามาใกล้หงเหม่ยหลงในเวลาต่อมาสองพ่อลูกต่างสบตามองกันและกันอย่างรู้ใจแม้นางจะยังจำบิดาไม่ได้ แต่สายใยโดยธรรมชาติและจิตใต้สำนึกของหงเหม่ยหลงที่มีอยู่เต็มเปี่ยม จึงไม่จำเป็นต้องรื้อฟื้นความทรงจำใดๆ“ท่านพ่อ” หญิงสาวเรียกหงซือกวนเสียงแผ่ว จ้องมองผู้เป็นบิดาไม่วางตา หงซือกวนเพียงยกมือขึ้นแตะไหล่บุตรสาวเบาๆ มิได้กล่าวสิ่งใดแม้จะเก่งกาจเพียงใด ทุกผู้คนย่อม

“อืม...แล้วนั่น โอสถนั่น” หงเหม่ยหลงสะดุดตากับถ้วยโอสถตรงโต๊ะที่อยู่ไม่ไกลจึงเอ่ยขึ้นก่อนที่ริมฝีปากของนางจะถูกริมฝีปากของชายหนุ่มครอบครอง หลี่ซ่งหมินที่กำลังก้มหน้าเข้าหากลีบปากอวบอิ่มเพียงกระซิบเสียงเบา “อย่าสนใจเลย มาเถอะ” จบคำชายหนุ่มรีบยกกระชับร่างบางขึ้นไว้ในอ้อมแขนแข็งแกร่งแล้วหมุนตัวเดินเข้าด้านในจนถึงเตียงใหญ่ที่ถูกบุตรชายตกแต่งเอาไว้อย่างละเมียดละมัยในทันทีเขาผิดเองที่มัวแต่ยุ่งอยู่กับงานราชกิจที่มีมากมายก่ายกองจนมิอาจสะสางได้ทัน จนลืมทำหน้าที่หลักของสามีที่ดียามนี้จนถึงรุ่งสาง เขากับนางจะไม่ทำให้หลี่หงจินหยางได้ผิดหวังอย่างแน่นอนหน้าประตูห้องอันกว้างใหญ่ของตำหนักหลวงอันอลังการ“องค์ชาย องค์ชายเพคะ” เสี่ยวอิงกระซิบเรียกหลี่หงจิน หยางที่เดิมทีเพียงยืนคุมประตูห้องนี้ไว้ดังทหารยามแต่บัดนี้กลับเอาใบหูของตนแนบติดกับประตูห้องที่ส่งบิดามารดาของตนเข้าไป“องค์ชายทรงทำอย่างนั้นไม่ได้นะเพคะ มันไม่งามนะเพคะ” เสี่ยวอิงกระซิบกระซาบปรามด้วยเพราะกิริยาขององค์ชายยามนี้อาจจะทำให้เสื่อมเสียพระเกียรติ“เจ้าว่าโอสถนั่นจะได้ผลหรือไม่” เด็กน้อยกระซิบถามนางกำนัลเสี่ยวอิงขณะยังคงแนบใบหน้าอยู่กั

ภายในตำหนักฮองเฮาของหงเหม่ยหลงบัดนี้ได้มีเหล่าหมอหลวงมาคอยวนเวียนตรวจร่างกายของนางอยู่โดยตลอดตามคำสั่งของหลี่ซ่งหมินด้วยเพราะว่าฮ่องเต้แคว้นหลี่พระบิดาของหลี่ซ่งหมินผู้ที่ยังทรงเป็นห่วงพระโอรสองค์นี้อยู่อย่างไม่เสื่อมคลายไม่ว่าจะเมื่อไหร่ไม่ว่าจะนานเพียงใด พระองค์ยังทรงกังวลเกี่ยวกับทายาทเชื้อมังกรของหลี่ซ่งหมินกับหงเหม่ยหลงที่มีเพียงหลี่หงจินหยางพระโอรสเพียงหนึ่งเดียวซึ่งการมีทายาทที่เกิดจากเชื้อมังกรประจำเชื้อพระวงศ์แห่งแคว้นที่น้อยเกินไปอาจทำให้มีปัญหาใหญ่โตได้ในระยะยาวด้วยเหตุผลต่างๆที่ทุกฝ่ายรับทราบกันเป็นอย่างดีพระบิดาของหลี่ซ่งหมินจึงได้ส่งสารข้ามแคว้นมาแสดงถึงความห่วงใยและทรงย้ำให้ตระหนักถึงกฎมณเฑียรบาลต่างๆแก่หลี่ซ่งหมินและหงเหม่ยหลง ว่าการมีความรักที่บริสุทธิ์ย่อมเป็นเรื่องที่ดี แต่ภาระหน้าที่และความเป็นไปของจักรพรรดิและจักรพรรดนีผู้ครองแผ่นดินย่อมต้องเป็นไป“ยังไม่มีข่าวดีเช่นเดิมหรือ?” หลิวฉวนหยู่ร์ที่นั่งรอผลตรวจร่างกายอยู่ภายในห้องนี้กับหงเหม่ยหลงเอ่ยถามขึ้นไปทางหมอหลวงผู้ตรวจจับชีพจรเจ้านายของตน และคำตอบที่ได้ก็คือประโยคเดิมๆว่ายังไม่มีวี่แววใดๆหลังจากเสี่ยวอิงนา

หลังจากที่หงเหม่ยหลงได้ตัดสินใจเป็นที่แน่นอนแล้วว่าจะต้องเห็นแก่ระบบเมืองหลวงตามกฎมณเฑียรบาลที่ควรจะเป็นเพื่อประโยชน์สูงสุดของหลี่หงจินหยางบุตรชายหนึ่งเดียวของนาง แต่ยามนี้ นางกลับทำใจไม่ได้ นางทำใจไม่ได้เอาเสียเลย เมื่อนึกถึงภาพของหลี่ซ่งหมินกำลังร่วมรักอยู่กับสตรีอื่น ใจของนางเหมือนจะขาดออกเป็นเสี่ยงๆในขณะที่หงเหม่ยหลงกำลังก้มหน้าก้มตากำหนดจิตใจไม่ให้ฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ หญิงสาวรู้สึกได้ว่ามีคนผู้หนึ่งมาหยุดยืนอยู่ตรงแท่นที่นางกำลังนั่งหมกหมุ่นอยู่ เมื่อนางกำลังควบคุมสติและสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้น เสียงทุ่มต่ำคุ้นหูของบุรุษผู้หนึ่งพลันดังขึ้น “เจ้าต้องการอย่างนี้หรือ”ทั้งน้ำเสียงและประโยคนั้นทำหงเหม่ยหลงถึงกับชะงักงันหันไปสบตากับเจ้าของเสียงในทันที“เจ้าต้องการอย่างนี้จริงๆใช่หรือไม่ หลงเอ๋อร์” ประโยคนั้นของหลี่ซ่งหมินแม้จะเป็นน้ำเสียงราบเรียบแต่หงเหม่ยหลงสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจเจือจางผสมผสานอยู่“ท่าน...” หญิงสาวจึงเอ่ยเสียงเบา “ท่านควรจะอยู่ตำหนักของสนมมิใช่หรือ” และประโยคนั้นของหญิงสาวก็ทำหลี่ซ่งหมินชะงันไปในทันทีเช่นกัน ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั้งสองโดย

และเสียงดาบฟาดฟันประสานกันก็ยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในเวลาต่อมาหงเหม่ยหลงเพียงนั่งชมภาพของสองพ่อลูกแลกหมัดประสานกระบี่กันไปมาอย่างนึกชื่นชม ยามนี้หญิงสาวตัดสินใจเอาไว้แล้วว่าจะพยายามตั้งครรภ์ด้วยตนเองโดยไม่สนใจบรรดาสนมนางใดอีกต่อไป แต่ถ้านางไม่สามารถมีลูกได้ดังใจหวังนางก็จะเป็นทุกอย่างให้บุตรชายหนึ่งเดียวของนาง หลี่หงจินหยางนั้น นางจะเป็นทั้งมารดา เป็นทั้งอาจารย์ เป็นทั้งสหายในทุกสถานการณ์ให้กับบุตรชายของนาง แต่การที่จะทำให้หลี่หงจินหยางอยู่ได้ด้วยหน้าที่อันหนักหน่วงในภายภาคหน้าได้นั้น การประคบประหงมย่อมเป็นการกระทำที่ผิดมหันต์ เขาต้องเรียนรู้ในทุกๆเรื่องตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ภายในตำหนักกลางบริเวณห้องรับประทานอาหารของครอบครัวสกุลหลี่ “ออกรบหรือเสด็จพ่อ” หลี่หงจินหยางเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นไปทางหลี่ซ่งหมินภายในตำหนักกลางหลังจากทานอาหารร่วมกันเป็นที่เรียบร้อย“ถูกต้อง” หลี่ซ่งหมินรับคำเรียบๆ ก่อนเอ่ยต่อเพื่อขยายความ“ขณะนี้มีข่าวกรองเกี่ยวกับพวกของแคว้นเว่ยที่สามารถหลบหนีไปได้เมื่อหลายปีก่อน พวกมันสามารถสร้างขุมกำลังเอาไว้ในเขตแดนต้าไห่ ข้าอยากให้เจ้