All Chapters of จอมใจจอมมาร: Chapter 181 - Chapter 190

นายท่านเฉินอึ้งตะลึงงัน เฉินฮูหยินที่เริ่มฟื้นคืนสติจากการเป็นลมก็อึ้งเช่นกันเฉินเจียหมิงยามนี้ทั้งรุ่มร้อนมิได้รับการปลดปล่อย ทั้งถูกตีจนมึนงง จึงมิได้โต้แย้งอันใดหยางมู่มองฉากงิ้วตรงหน้าอย่างคาดไม่ถึงอย่างยิ่ง มิคิดว่าแม่นางน้อยผู้หนึ่งจะมารยาสาไถยได้ขนาดนี้ เขาจึงเร่งให้เรื่องจบโดยไว โบกมือให้องครักษ์พาตัวทุกคนออกจากเรือนหลังนี้ทันทีไม่นานคนทั้งหมดก็ถูกคุมตัวกลับมาโถงหลักชินอ๋องทรงประทับอยู่บนเก้าอี้ไม้ตรงประธานโถงเฉกพญายมรอตัดสินคนบาปกระนั้นกลิ่นอายของเขาเย็นเยียบชวนผวาทำผู้คนครั่นคร้าม คล้ายมองเห็นมัจจุราชย้ายนรกมาบนดินก็มิปานและทันทีที่เฉินเจียหมิงเห็นบุรุษผู้นั่งนิ่งดั่งรูปสลัก ดวงตาของเขาพลันเบิกกว้าง“จ่ะ เจ้า...ชายชู้ผู้นั้น” ชายหนุ่มตะเบ็งเสียงดัง กระทั่งนายท่านเฉินต้องเข้ามาจับตัวบุตรชายเอาไว้“สามหาวนัก! เจ้าลูกชั่วคนนี้!”การที่นายท่านใหญ่ของจวนถูกคนคุมตัวและผู้หนึ่งยังยึดพื้นที่ประธานโถงอย่างเหิมเกริมกำลังนั่งนิ่งมองมาดั่งเจ้าของจวนเป็นเพียงมดปลวกเยี่ยงนั้น ล้วนทำให้คนมีสติดีสมควรต้องรับรู้อะไรบ้าง ทว่าเฉินเจียหมิงไหนเลยจะควบคุมตัวเองได้ในยามนี้ ทั้งฤทธิ์ยาอันไ

นี่เป็นสิ่งที่เฉินเจียหมิงเข้าใจได้ บุรุษสูงศักดิ์ไหนเลยจะยอมถูกปรักปรำว่าเป็นชู้กับคุณหนูบุตรสาวขุนนางเล็กๆ แต่เพราะมิตรภาพอันดีต่อกัน พระองค์จึงต้องช่วยแก้ต่างล้างมลทินให้นางเช่นนี้แค่เขาไม่เอ่ยถึงและนางไม่พาดพิง ทุกสิ่งทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น เท่านี้ก็สิ้นเรื่อง ขอเพียงไป๋เว่ยซินไม่ยอมถอนหมั้น ชินอ๋องย่อมเห็นแก่หน้านาง เรื่องทุกอย่างย่อมยุติ เขาจะไม่เสียสตรีแสนดีไปเฉินเจียหมิงไตร่ตรองถี่ถ้วนก็เข้ามากุมมือไป๋เว่ยซิน หญิงสาวถึงกับหลบไม่ทันชายหนุ่มรีบออดอ้อนเว้าวอนคู่หมั้นสาว “เว่ยซิน! เจ้าไม่โกรธข้าได้หรือไม่ ข้ารู้ว่าเรื่องของญาติผู้น้องทำให้เจ้าไม่สบายใจ แต่ข้าอยากให้เจ้ารู้ว่า เป็นเรื่องที่เข้าใจผิด ลี่เอ๋อร์นางยั่วยวนข้า พูดไม่ได้ว่ามีรักลึกซึ้งต่อกัน ถ้าไม่ใช่เพราะนางยั่วข้าก่อน ข้าย่อมไม่มีทางทำผิดต่อเจ้า ในใจข้ามีเพียงเจ้า เรื่องการแต่งงานของเรา ข้าให้ความสำคัญเท่าชีวิต มีแต่เจ้าที่ข้าวางไว้เป็นฮูหยินหนึ่งเดียว ข้ายอมรับแค่เจ้า” เขากระชับมือนุ่มแน่นขึ้น วาจาหนักแน่นมากกว่าเดิม “ข้าเฉินเจียหมิง ปรารถนาให้เจ้ามาเป็นภรรยาเอกอย่างถูกต้องตามประเพณี ไม่มีใครแทนที่ได้”ไป๋เว่ยซ

‘ต่อให้พันธะหมั้นหมายยุติแต่ชายหนุ่มกลับไม่คิดหยุดยั้งสัมพันธ์ นางต้องเป็นของเขาเท่านั้น มิอาจหลุดพ้น’เฉินเจียหมิงคิดในใจอย่างหมายมาดทำท่าเปล่งวาจาอันหนักแน่น สัญญาต่อชินอ๋องว่าเขาจะรักและมีไป๋เว่ยซินเป็นภรรยาเพียงคนเดียวตลอดไปจ้าวซือหงยิ้มเย็น “จงพิสูจน์ให้ข้าเห็นว่าเจ้าจะไม่มีโอกาสทำผิดคำพูดกับคุณหนูไป๋จนต้องตายอย่างอนาถ”การพิสูจน์ย่อมมิใช่การดึงนางมาผูกติดกับคำสัญญา เพราะข้าไม่มีวันยกนางให้ใครวาจาอันหนักแน่นของเจ้าเอาไว้ถ่วงชีวิตตัวเองเถอะ!เฉินเจียหมิงแม้ถอนหมั้นแต่เฉินเจียหมิงกลับยังไม่คิดถอดใจ เขารักไป๋เว่ยซิน รักยิ่งใครทั้งสิ้น หญิงใดมิอาจเทียบได้“ถอนหมั้นได้วันนี้ วันหน้าก็หมั้นใหม่ได้อยู่ดี ข้ายังมีความหวัง” ชายหนุ่มกล่าวพึมพำอย่างลำพองใจกับบิดา ขณะกำลังนั่งอยู่ในรถม้าเพื่อเดินทางกลับจวนเฉิน“เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใดอีก?” เฉินเทียนอี้ให้รู้สึกปวดหัวกับบุตรชายนัก“ข้าพูดจริงทุกคำ ท่านพ่อ ข้ารักเว่ยซินจากใจจริง รักนางคนเดียวมาตั้งแต่ต้นนะขอรับ ท่านต้องช่วยสนับสนุน ให้ข้าเข้าหานางอีกครา รับรองว่านางต้องใจอ่อนให้อภัยข้า”เฉินเทียนอี้พลันหรี่ตา “ข้ามองนางวันนี้

ถอนหมั้นไปแค่กลับมาหมั้นใหม่ แต่หากไม่อาจทำได้เพราะแต่งงานไปแล้วก็แค่หย่าขาดจากภรรยาเขาจะจับมือนางแล้วไปยืนยันความรักต่อพระพักตร์ มีหรือจะไม่สมหวัง พายุอารมณ์กำลังตั้งเค้าอยู่ในดวงตาของชายหนุ่ม เขายังไม่สิ้นความพยายาม ยังไม่หมดความคิดครอบครอง ในเมื่อนางยังไม่มีใคร เขาก็ยังมีสิทธิ์ทุกประการเฉินเจียหมิงเมื่อหมดพันธะหมั้นหมายอย่างแท้จริง สตรีผู้หนึ่งจึงถึงคราเฉิดฉาย หลังจากคำสั่งกักบริเวณเป็นอันสิ้นสุด ไป๋เว่ยซินจึงออกจากจวนไป๋มาเดินกรีดกรายท่องเที่ยวทั่วมุมเมืองทันที ครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกที่หญิงสาวได้เดินทอดน่องมองผู้คนอย่างเต็มตา ในขณะที่เสี่ยวฉงนั้นดูจะร่าเริงมาก ชักชวนดูนั่นดูนี่อย่างเบิกบานตลอดทางแน่นอนว่าผู้เป็นนายถูกกักบริเวณ สาวใช้คนสนิทย่อมต้องถูกจำกัดพื้นที่ไปด้วย แต่อาการแช่มชื่นรื่นรมย์อย่างออกนอกหน้ายามได้ออกมาเที่ยวตลาดคืออันใด?ไป๋เว่ยซินเอียงหน้าส่งสายตายั่วเย้าถามสาวใช้ยิ้มๆ“เมื่อก่อนใครกันนะบ่นนั่นบ่นนี่ห้ามปรามไม่หยุด ยามที่ข้าจะขยับตัวไปที่ใดแต่ละทีน่ะ หืม...”เสี่ยวฉงให้รู้สึกเก้อเขินนัก นางยอมรับตามความจริง “โธ่เอ๋ย! คุณหนู เมื่อก่อนคุณหนูมีคู่หมั้นแล้

ขณะคิดปี้เอ๋อร์ยังถูกหลัวลี่ลี่ตบหน้าอีกหลายฉาด เสียงกรีดร้องมิอาจเปล่งออกมาเพราะเลือดกบปากไป๋เว่ยซินย่อมเห็นงิ้วฉากใหญ่ นางมองนิ่งอึ้งอย่างคาดไม่ถึงกับกิริยาหลุดจริตไร้การอบรมเช่นนี้ของหลัวลี่ลี่หญิงสาวเบิกตากลมโต เฉินเจียหมิงเองก็เห็นนางมองมาเช่นกัน ใบหน้าหล่อเหลาที่แดงซ่านยิ่งแดงเถือกอย่างอับอายล้นเหลือ เขารีบพาหลัวลี่ลี่และปี้เอ๋อร์ไปยัดใส่รถม้าสั่งสารถีให้พาสองสตรีกลับจวนเฉินทันที รถม้าเคลื่อนตัวจากไปทิ้งไว้เพียงฝุ่นดินตลบฟุ้งคละเคล้าเสียงวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่เฉินเจียหมิงไม่สนใจใคร เขาเดินเข้าไปหาไป๋เว่ยซิน ยิ้มแห้งกล่าว “ขายหน้าเจ้าแล้ว”ไป๋เว่ยซินพยักหน้ารับนิ่งๆ “ท่านควรรีบกลับไปจัดการความวุ่นวายหลังเรือนของท่านนะ”ชายหนุ่มส่ายหน้าเผยแววตาเอือมระอา “ข้าอยากคุยกับเจ้ามากกว่า”หญิงสาวเอียงคอถาม “ในฐานะ?”เฉินเจียหมิงสูดลมหายใจลึก มองสบสายตานาง รอยยิ้มกดลึกตรงมุมปาก “สหายอย่างไรเล่า” เขาผายมือเชื้อเชิญไปทางเพิงบะหมี่อย่างสง่าผ่าเผย “เราไปนั่งคุยกันตรงนั้นดีกว่า”ไป๋เว่ยซินเลิกคิ้ว เอ่ยอย่างรู้ทัน “มิใช่ว่าอ้างสหายเพื่อใกล้ชิดข้ากระมัง”บุรุษหัวเราะเสียงทุ้มนุ่ม “เจ้าคิดมากเก