All Chapters of จอมใจจอมมาร: Chapter 191 - Chapter 200

ชินอ๋องเปี่ยมอิสระดุจพญาอินทรีบนนภา ราชสีห์บนผืนพนา ดังนั้นมักเดินทางเพียงลำพังไร้ร่องรอยเสมอ ทว่ากลับเคร่งครัดต่อหน้าที่หลักของตนอย่างยิ่ง การมาเยือนเมืองหลวงครั้งนี้แท้จริงจ้าวซือหงต้องการพำนักในพระราชวังอย่างยาวนานเพื่อนางคนสำคัญ กองกำลังทั้งหมดของเขาจึงประจำการป้องกันอยู่แนวปราการเมืองตามแผนยุทธศาตร์อย่างเคร่งครัดยากสั่นคลอนจากซงหนู[1]รอบนอก การสั่งทหารโยกย้ายเคลื่อนพลจากแนวปราการจึงล่าช้ากว่าการนำคนจากส่วนกลางไปพอควรดังนั้นการเดินทางไปช่วยเหลือชายแดนฝั่งตะวันตก ชินอ๋องจึงพากองกำลังจากเมืองหลวงไปอย่างเอิกเกริก ส่งผลให้การเดินทางของพระองค์ชาวบ้านต่างรับรู้โดยทั่ว ทุกคนพากันออกมายืนดูขบวนเสด็จอันยิ่งใหญ่อย่างตื่นเต้นแม้มิได้ยลโฉมพระพักตร์แต่แค่เห็นชายเสื้อที่โผล่พ้นชุดเกราะก็ยังดี“หมัวหวางทรงน่าเกรงขามดั่งสมญานาม ขนาดเห็นแค่ด้านหลังไกลลิบ ข้ายังรู้สึกครั่นคร้ามไปทั้งตัว”ชาวบ้านคนหนึ่งเริ่มซุบซิบ อีกคนจึงขยับปากตาม “พระองค์ทรงมีอายุยี่สิบห้าแล้ว ยังไม่ยอมแต่งงานเพราะต้องออกรบเพื่อปกป้องแคว้นเราตลอดเวลา”บนความพรั่นพรึงทุกชีวิตล้วนเคารพและชื่นชมแคว้นต้าจ้าวเปี่ยมบุญญาธิการเพราะ

บุรุษให้รู้สึกร้อนรุ่มดั่งมีไฟสุมทรวง เมื่อได้รู้เรื่องของสตรีที่เขาอยากได้เป็นภรรยามิเสื่อมคลายขอฟ้าดินเป็นใจ ให้สวรรค์เป็นพยานจะเป็นไปได้หรือไม่หากเขาจะทำอะไรบางสิ่งเพื่อให้ได้สตรีคนเดิมของตัวเองกลับคืนมา นางควรเป็นของเขา ไม่ควรเป็นของใครทั้งนั้น มุมปากบุรุษผุดรอยยิ้มร้าย แววตาเข้มหื่นกระหาย เขารีบทำตามหัวใจที่หมายมาดทันทีเฉินเจียหมิงนับแต่จวนไป๋ได้สมรสพระราชทานอย่างไม่คาดฝัน ทั้งของหมั้นแพรพรรณเครื่องเคลือบเครื่องเรือนเครื่องประดับอัญมณีสิ่งของล้ำค่าเคลื่อนขบวนยาวสุดตรอกทะลุตลาด คนทั้งจวนสกุลไป๋ก็แทบโบยบินเหมือนติดปีกกันถ้วนหน้า ประตูจวนเปิดอ้าเพื่อต้อนรับมิตรสหายเข้ามาร่วมยินดีไม่เว้นวัน ญาติสายตรงสายรองบ้านสองบ้านสามมากันครบครัน ผู้คนล้วนอิจฉาริษยาและชื่นมื่นเปรมปรีด์มีเพียงไป๋เว่ยซินที่ไม่มีความรู้สึกร่วม นางมิได้รับอนุญาตให้ออกจากจวนแม้ครึ่งก้าว‘จงเก็บตัวอยู่แต่ในเรือน ห้ามให้ใครยลโฉมแม้สักคน รอถึงวันมงคลค่อยออกจากจวนมาขึ้นเกี้ยวคราเดียวเลย เข้าใจไหม?’คำสั่งนี้ถูกเอ่ยออกมาอย่างเด็ดขาดจากประมุขจวน บ่าวไพร่ทุกคนจึงเคร่งครัดบำรุงบำเรอว่าที่เจ้าสาวเท่าชีวิตในขณะที่ไป๋เว่ย

ชายหนุ่มสวมเสื้อผ้าลวกๆ สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป ไม่ยอมรับความผิดของตน และไม่ยอมทนจนสิ้นแรงเด็ดขาดราตรียังคงมืดสลัว ในหัวยังคงมีภาพของใครบางคนใครคนนั้นคือคนที่เฉินเจียหมิงรักใคร่ด้วยใจจริง หากแต่มิอาจครอบครองดังปรารถนาทุกอย่างผิดพลาดที่ใด ทำไมถึงคลาดเคลื่อนไปหมดชายหนุ่มให้รู้สึกคิดถึงสตรีผู้เป็นรักแรกพบสุดหัวใจไป๋เว่ยซินผู้เรียบร้อยอ่อนหวาน นางเป็นสตรีผู้งดงามทั้งกายใจ เขาทำนางหลุดมือไปอย่างน่าเสียดายเหลือเกินคิดแล้วก็ยิ่งทำใจมิได้ เมื่อได้ตระหนักรู้ซึ้งแล้วว่าแท้จริงชินอ๋องมิใช่แค่สหายของไป๋เว่ยซิน หากแต่พระองค์กลับหมายมาดในตัวนาง ถึงขั้นมีสมรสพระราชทานตัดหน้า เขาที่คิดหย่าขาดเพื่อแต่งงานใหม่กับนางจึงเป็นโมฆะแววตาเฉินเจียหมิงฉายแววอาดูร ยิ่งคิดว่าหมดสิทธิ์ในตัวไป๋เว่ยซินแล้วโดยสิ้นเชิงก็ยิ่งเผยความเจ็บปวดชอกช้ำทั้งกายใจ มิรู้ว่าตัวเขาเดินออกมาจากจวนเฉินตั้งแต่เมื่อใด รู้ตัวอีกทีก็มายืนอยู่หน้าประตูจวนไป๋แล้วแน่นอนว่าชายหนุ่มไม่อาจเข้าไปหานางในดวงใจได้ทางประตูใหญ่ เขาจึงหมุนกายเดินไปเรื่อยๆ จนถึงประตูข้าง เผื่อมีวาสนาลอบเข้าไปหานางสักคราเฉินเจียหมิงเลือกประตูข้างตรงมุมอับท้ายจว

เมื่อในห้องเหลือเพียงสองคน จ้าวซือหงจึงลืมตา พยักหน้าให้ลูกน้องคนสนิทรายงานหยางมู่จึงเปิดจดหมายเปล่งเสียงทุ้มต่ำฉะฉานขึงขัง“คุณหนูไป๋ไม่ยินดีกับงานมงคลจึงแอบหนีจากจวน เคราะห์ร้ายถูกคุณชายเฉินที่เดินเตร็ดเตร่ยามราตรีพบเห็น เขาลอบติดตามกระทั่งเข้าไปในห้องพักของโรงเตี๊ยมหมายรวบรัดนาง องครักษ์เงาที่ท่านอ๋องสั่งให้คอยติดตามคุ้มครองคุณหนูไป๋ยังไม่ทันเข้าช่วยเหลือ กลับเห็นนางดึงมีดออกจากใต้หมอนแทงคุณชายเฉินไปหนึ่งแผลจนสลบเหมือด”ยิ่งอ่านหยางมู่ยิ่งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น แอบชำเลืองมองนายเหนือหัวเป็นระยะๆมิคาดจะเห็นแค่ดวงตาคมเฉี่ยวหรี่ลงอย่างอันตราย รอบกายแผ่ซ่านกลิ่นอายสังหารออกมาอย่างเข้มข้น กระนั้นผู้เป็นนายเพียงโบกมือให้เขารายงานต่อไป คล้ายรับรู้อยู่แล้วว่าสตรีของตนเป็นคนเช่นใด เรื่องที่คุณหนูไป๋กระทำลงไปออกจะไม่เหมาะสมและสุ่มเสี่ยงเหลือเกิน นางถึงขั้นกล้าหนีสมรสพระราชทาน โชคดียิ่งนักที่นางสามารถเอาตัวรอดได้“ยามนี้คุณหนูไป๋ถูกส่งตัวกลับจวนไป๋อย่างปลอดภัย ส่วนคุณชายเฉินถูกส่งตัวกลับจวนเฉินเช่นกัน เรื่องคืนนั้นล้วนเป็นความลับไม่มีผู้ใดล่วงรู้พ่ะย่ะค่ะ”“สั่งคนของเราให้จัดการเฉินเจีย

“คนรักของหลงเอ๋อร์เป็นใคร?”วิญญาณสาวคลี่ยิ้มกว้าง“คนรักของนางเป็นรัชทายาทแห่งจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ นามว่า หลี่ซื่อหมิน ท่านห้ามรังแกเขา” หงซือกวนเอ่ยอีกครั้งอย่างดื้อดึงในแบบที่ไม่เคยเป็น “หากข้าได้เขามาเป็นประมุขสำนักหมื่นโลกันตร์ ทุกสิ่งถือว่าจบสิ้น ข้าย่อมตายตามเจ้าไปได้ หลินเอ๋อร์” เหม่ยหลินส่ายหน้าน้อยๆ รอยยิ้มงดงามยังคงประดับมุมปาก “ยังไม่ถึงเวลาของท่าน”“ได้อย่างไร”“เรื่องของหลงเอ๋อร์มิได้ง่ายดายปานนั้น”“ข้าจะทำทุกทางให้เขามารับตำแหน่งประมุข ต่อให้จับหลงเอ๋อร์เป็นตัวประกัน ข้าก็ยอม”เหม่ยหลินถึงกับหลุดหัวเราะเสียงใสกับชายผู้สุขุมเยือกเย็นเสมอมา แต่กลับเอาแต่ใจได้อย่างร้ายกาจ“ภายภาคหน้า ท่านยังจะมีหลานชายคนสำคัญ เขาต้องการท่าน เขาคือผู้สืบทอดสำนักหมื่นโลกันตร์ที่แท้จริง”เสียงหวานกังวานใสเอ่ยอีกครา “รอก่อนเถิด ให้ข้าพาหลานสะใภ้จากศตวรรษที่21มา ถึงยามนั้นท่านกับข้าก็จะได้อยู่ด้วยกัน”เส้นเสียงแตกพร่าไม่ยินยอม “มันนานเกินไป” เหม่ยหลินส่ายหน้าน้อยๆ เรียกขานกัน “พี่หง... สามีข้าต้องไม่ดื้อกับภรรยา” นางยิ้มกว้างยามเอ่ย ประกายในดวงตาพราวระยับ ทั้งงดงามทั้งซุกซน “พลังแห่งจิตวิญ