All Chapters of จอมใจจอมมาร: Chapter 201 - Chapter 210

เสี่ยวฉงเห็นสีหน้าที่เผยความคับข้องใจของนายสาวจึงรีบเอ่ยปลอบ “คุณหนูอย่าได้น้อยอกน้อยใจไปเลยเจ้าค่ะ แม้ว่าตลอดช่วงพิธีการจะไม่มีเจ้าบ่าว ทว่าสิ่งทดแทนที่ทางพระราชวังจัดการให้ล้วนถูกต้องพร้อมสรรพ นับจากนี้คุณหนูคือพระชายาโดยสมบูรณ์อย่างจริงแท้แน่นอนเจ้าค่ะ”ใครห่วงเรื่องนั้นกันเล่า! ไป๋เว่ยซินแทบกลอกตาเสี่ยวฉงยังคงไม่เข้าใจความคิดของนายสาว นางยังคงนั่งยิ้มแป้นดวงตาพราวระยับขณะสาธยายความเก่งกล้าสามารถของชินอ๋องอย่างยกย่องเชิดชูต่อเนื่อง“ชินอ๋องเป็นผู้เหี้ยมหาญ พระองค์จับอาวุธและนั่งอยู่บนหลังม้านับแต่อายุเพียงสิบสี่ปี เพราะต้องการปกป้องประชาชนจากผู้รุกราน ปกป้องผืนแผ่นดินยามระส่ำระส่ายช่วงผลัดเปลี่ยน ชาวเมืองทุกคนปลอดภัยอยู่ภายใต้กำแพงที่สูงตระหง่าน ส่วนชินอ๋องตอนนั้นเป็นเพียงเด็กหนุ่มด้วยซ้ำ พระองค์ตวัดดาบตัดศีรษะของศัตรูที่เหี้ยมโหดอยู่ด้านนอก มีใต้ฟ้าเป็นหลังคาผืนพนาเสมือนเตียงนอน เพื่อชาวประชาได้หลับสบายในเรือนทุกราตรี”ไป๋เว่ยซินได้ฟังเรื่องราวของชินอ๋องเป็นครั้งที่เท่าใด มิอาจนับแล้ว ไม่ใช่เฉพาะจากปากของเสี่ยวฉง แต่ญาติพี่น้องที่มาเยือนเพื่ออวยพรตั้งแต่ก่อนแต่งล้วนพูดในทำนองเดี

พระอาทิตย์เคลื่อนมาทางทิศตะวันตกแค่เล็กน้อย จ้าวซือหงก็มาถึงตำหนักรัตติกาลแล้วนับเป็นการเดินทางที่เร็วที่สุดเท่าที่หยางมู่เคยใช้ร่วมกับผู้เป็นนาย ซึ่งหลายครั้งชินอ๋องมักแวะพักโรงเตี๊ยม และแวะตามเมืองต่างๆ คล้ายตามหาใครบางคนตลอดเวลา ทว่าครั้งนี้พระองค์ตั้งมั่นแน่วแน่ในเป้าหมายสุดปลายทางยิ่งเมื่อร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีดำปรากฎขึ้นในตำหนัก เหล่าข้าราชบริพารพลันถลันค้อมเอวก้มศีรษะทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง “คารวะชินอ๋อง”จ้าวซือหงพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจ ไม่แม้แต่จะปรายตามองผู้ใด เขาเดินเข้าด้านในก่อนเดินกลับออกมา กวาดสายตามองนิ่งๆ แต่ในใจกลับรุ่มร้อนยากประเมิน“พระชายาอยู่ที่ใด?”“ทูลท่านอ๋อง พระชายาอยู่ที่หอตำราเพคะ”อ๋องหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยเขารู้ดีว่านางเป็นคนชอบอ่าน สามารถอยู่คนเดียวได้ท่ามกลางหนังสือที่ชอบ ในตำหนักของเขาจึงมีหนังสือมากมายนับไม่ถ้วนเพื่อให้ภรรยาอ่านคั่นเวลายามอยู่คนเดียวทว่า...ต้องเบื่อหน่ายเท่าใดจึงไปถึงหอตำราหอตำราอยู่พระราชวังส่วนหน้า เป็นสถานที่พิเศษที่คนนอกเช่นคุณหนูคุณชายจากจวนขุนนางตระกูลใหญ่สามารถเข้ามาศึกษาหาความรู้ได้ที่นี่ห่างจากวังหลัง ไกลจากตำหนักร

สตรีสองคนที่ไม่เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด ไม่รู้จักมักคุ้นกันมาก่อน แต่กำลังจะกลายเป็นครอบครัวเดียวกัน จะหมายความอย่างไร หากมิใช่เข้ามาใช้สามีร่วมกันยามนี้ความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อสามีในทุกครั้งที่ได้รับจดหมายพลันอันตรธานไป๋เว่ยซินหลังจากออกมาจากหอตำรา จิตใจของไป๋เว่ยซินก็แทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หญิงสาวไม่ได้กลัวแต่รู้สึกเกรงใจมากกว่าทว่าสิ่งหนึ่งควรชัดเจน บุญคุณก็อยู่ส่วนบุญคุณ ความรักก็ส่วนความรัก ใช่หรือไม่กันเล่า?ไป๋เว่ยซินรีบเรียกสติตนเองให้กลับคืนมา เพียรย้ำคำในใจว่านางเป็นสตรีแต่งงานแล้ว แม้จะยังไม่เคยพบหน้าทว่าก็ไม่อาจทำผิดต่อสามีได้แม้แต่ความคิดเห็นใจบุรุษอื่นเดิมทีคิดจะอยู่ในหอตำราจนถึงยามอิ่วสองเค่อ[1] ทว่าเมื่อผิดแผนจนต้องออกมาตั้งแต่ยามนี้ ไป๋เว่ยซินจึงเลือกเดินเล่นในอุทยานหลวง สถานที่ซึ่งมีไว้สำหรับเชื้อพระวงศ์ โดยมีเสี่ยวฉงถือตระกร้าป้านชาและขนมเดินตามหลังเมื่อเดินชมนกชมไม้จนพอใจ อารมณ์ผ่อนคลายลง ไป๋เว่ยซินจึงเข้าไปนั่งในศาลารับลมแห่งหนึ่ง เสี่ยวฉงรีบปรนนิบัติชงชาจัดขนมออกจากตะกร้าให้ผู้เป็นนายทันทีขณะนั่งดื่มชากินขนม สตรีสองคนพลันเดินเข้ามาคนหนึ่งทักทายโดยไม่ยอบก

นอกประตูเรือนเหล่าขันทีและนางกำนัลกำลังยืนนอบน้อมสองฝั่งตั้งแต่หน้าประตูตำหนักจนถึงประตูเรือนส่วนพระองค์ โคมไฟสีแดงถูกจุดตลอดแนว บุปผาสีแดงถูกโยนโปรยปราย เกิดเป็นภาพอันงดงามแต่แปลกประหลาดเกินบรรยาย คล้ายเจ้านรกนึกสนุกผุดขึ้นมาเล่นกับมวลมนุษย์กระนั้นการต้อนรับอย่างเอิกเกริกยิ่งใหญ่ที่ทำข้าราชบริพารตกใจปานนี้ล้วนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนพวกเขาต่างสะกดกลั้นเนื้อตัวสั่นเทาเอาไว้สุดกำลัง แม้จะเคารพและภักดี แต่เรื่องเช่นนี้ล้วนทำผู้คนขนลุกชูชันนึกหวาดผวากับความยากคาดเดาห้วงความคิดองค์เหนือหัวร่างสูงใหญ่ของจ้าวซือหงค่อยๆ เดินผ่านอย่างสุขุม เขาอยู่ในชุดผ้าไหมปักลายสีน้ำเงินเข้มตัวยาว ยามก้าวเท้าชายผ้าสะบัดพลิ้วแลดูงดงามท่ามกลางกลิ่นอายน่าเกรงขามเมื่อเดินมาถึงหน้าเรือนกลับพบประตูที่ปิดสนิท ไร้เงาของพระชายาออกมายืนต้อนรับอย่างที่ควรจะเป็นจ้าวซือหงขมวดคิ้วเล็กน้อยฉินกงกงขันทีใหญ่ประจำตำหนักเป็นคนช่างสังเกต จึงรายงานอย่างระมัดระวังว่า “ทูลท่านอ๋อง วันนี้พระชายามีท่าทางกลัดกลุ้ม เสี่ยวฉงจึงนำสุรามาถวายพ่ะย่ะค่ะ”หยางมู่ที่เดินตามหลังกำลังบดกรามกลั้นหัวเราะจนหน้าแดงไปหมด เมื่อการเ

หากแต่ความหวังอันน้อยนิดของไป๋เว่ยซินกลับพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า เมื่อเสียงทำความเคารพแว่วมา“คารวะชินอ๋อง”ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำของบุรุษคนหนึ่งท่ามกลางเสียงทำความเคารพนั้น “เว่ยซิน เจ้าวิ่งหนีออกมาทำไม?”หญิงสาวเจ็บข้อเท้าจนน้ำตาไหล ขณะหางตาเห็นใครบางคนกำลังเดินเข้ามาใกล้ ปลายชุดคลุมสีน้ำเงินตัวนี้คือชุดเดียวกับที่นางเห็นแขวนอยู่ในห้องอาบน้ำเมื่อครู่นี่นาเช่นนั้นเจ้าของเสียงจะเป็นใครไปได้ หากมิใช่สามีไป๋เว่ยซินเม้มปากเบือนหน้าหนีอย่างอับอายที่สุด เหตุใดการพบหน้าสามีครั้งแรกจึงย่ำแย่ปานนี้!“เว่ยซิน!” เสียงทุ้มถามขึ้นเหนือศีรษะคนตัวเล็ก “เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?”หญิงสาวส่ายหน้าไปมาก่อนหยักหน้าหงึกหงัก ท่าทางสับสนวุ่นวายใจเป็นที่สุด พริบตาฟ้าพลันตลบ ภาพหน้าเรือนพลันพลิกกลับ ร่างทั้งร่างถูกคนตัวโตอุ้มไว้ “อ๊ะ!”แขนเล็กรีบตวัดคล้องคอแกร่งโดยสัญชาตญาณ ไออุ่นแผ่ซ่าน ครั้นเงยมองอย่างตกใจจนเห็นใบหน้าอีกฝ่ายชัดเจน ไป๋เว่ยซินพลันแตกตื่นยิ่งกว่าเดิม ดวงตาฉ่ำน้ำเบิกมองจนกลมโตมากกว่าครั้งไหน นางอ้าปากพะงาบๆ แต่เปล่งเสียงไม่ออกสักคำ เอาแต่จ้องใบหน้าเจ้าของอ้อมแขนอยู่เช่นนั้น กลายเป็นบื้อใบ้ไปชั่ว