All Chapters of จอมใจจอมมาร: Chapter 171 - Chapter 180

ยิ่งชายหนุ่มได้มองหญิงสาวนานเท่าไหร่ ใกล้เท่าใด ความรู้สึก ‘คิดถึง’ ยิ่งท่วมท้นล้นหัวใจหลังจากที่ตามหามานาน รอคอยตั้งแต่ชาติที่แล้วจวบจนชาตินี้ พลิกแผ่นดินตามหาทั้งทิวาและราตรีในที่สุดก็ได้เจอ...จ้าวซือหงทางเดินระหว่างห้องพักชั้นสามในโรงเตี๊ยม หลัวลี่ลี่จับมือพาเฉินเจียหมิงเดินมาอย่างร้อนรน วาจากระเง้ากระงอดโกรธกรุ่น“ข้าพยายามคุยกับพี่เว่ยซินแล้ว แต่นางไม่ฟังข้า นอกจากไม่ฟังไม่คิดเจรจายังไล่ข้าออกมาอย่างหยาบคาย จากนั้นนางก็หันไปคุยกับบุรุษผู้หนึ่ง ข้าลอบติดตามจึงแอบเห็นนางเปิดห้องเข้าไปกับบุรุษผู้นั้นเจ้าค่ะ”เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทั่วร่างของเฉินเจียหมิงเสมือนถูกความร้อนรุ่มรุมเร้า เคียดแค้นจนแสบเคืองร้อนผ่าวไปทั้งตัว“นางต้องการเอาคืนข้าด้วยวิธีต่ำช้ากระนั้นหรือ?”หลัวลี่ลี่ยกมือปาดน้ำตาที่เอ่อคลอด้วยกิริยางดงาม“ข้าไม่คิดว่าพี่เว่ยซินทำไปเพราะประชดประชันหรือเอาคืนหรอกเจ้าค่ะ เท่าที่เห็นนางกับชายคนนั้นเหมือนเป็นคู่รักกันจริงๆ อ๊ะ! ทางนี้เจ้าค่ะ ห้องนี้”หญิงสาวไม่รีรอให้พิรุธก่อเกิด หรือความคิดที่เตลิดของเฉินเจียหมิงเข้าที่เข้าทางและเริ่มไตร่ตรองจนหาเหตุผลเข้าข้างไป๋เว

ทั้งสายตาและกิริยาสงบเยือกเย็นนี้ ทำให้คนรู้สึกหวั่นเกรงอย่างอธิบายมิได้ไป๋เว่ยซินเหลือบตามอง “ท่านอาจจะเหมือนอยู่บ้าง แต่ก็แค่ชั่วจังหวะที่มองเพียงผิวเผิน พอมองอย่างละเอียด ข้ามั่นใจว่าท่านไม่ใช่แน่นอน”ใบหน้าเย็นชาของบุรุษปรากฏรอยยิ้มจางๆ “หากข้าบอกว่าสามารถฆ่าคนได้โดยไม่ลังเล ทั้งตัวและฝ่ามือของข้าล้วนอาบไล้ด้วยโลหิตมนุษย์นับหมื่น เจ้าจะเชื่อหรือไม่?”หญิงสาวชะงัก ก่อนพยักหน้าหงึกๆ อึกอักเสียงสั่น “อย่าบอกนะว่าท่านมิใช่แค่โจรกระจอก แต่เป็นโจรที่ฆ่าคนจนไม่มีเวลาโกนหนวด” นางส่ายหน้าหวือ “ข้าไม่เชื่อหรอก ที่นี่แคว้นจ้าว อีกทั้งยังเป็นเมืองหลวงเชียวนะ ความสงบสุขของแว่นแคว้นอยู่ในกำมือของชินอ๋อง ปกครองโดยจักรพรรดิผู้เที่ยงธรรม ไม่มีทางที่จอมโจรคนใดจะสามารถย่างกรายเข้ามาอย่างอุกอาจแน่ ข้ารู้ ข้าศึกษามาเจ้าค่ะ”วาจานางทำคนเคร่งขรึมมิใคร่หัวเราะนึกขบขันแล้วเขาฆ่าคนจนไม่มีเวลาโกนหนวดจริงๆ“เจ้าพูดได้ดี” เขาชมเสียงเรียบไป๋เว่ยซินยิ้มหวาน ยิ่งมั่นใจว่าเขาไม่ใช่โจรแน่นอน หญิงสาวนึกขึ้นได้ถึงมารยาทที่พึงมีนางจึงลุกขึ้น ประสานมือย่อกาย “คุยกันหลายประโยคสมควรแนะนำตัว ข้าน้อยไป๋เว่ยซิน ผู้มีพร

ดวงตาของเฉินเจียหมิงฉายแววเหี้ยมเกรียมจนผู้คนนึกหวาดหวั่น วาจาของเขายิ่งทำให้คนไม่อาจโต้แย้งได้แน่นอนว่าข้อหาคบชู้ของไป๋เว่ยซินนั้นร้ายแรงมาก หากแต่กลับมีประโยชน์ให้ใช้เป็นเครื่องมือชั้นยอดนายท่านเฉินกับฮูหยินใหญ่ให้นึกรังเกียจเดียดฉันท์ในตัวไป๋เว่ยซินยิ่งนัก ทว่าทั้งสองกลับเห็นด้วยกับบุตรชาย พวกเขาจึงไม่กล่าวสิ่งใด ซึ่งเป็นอันตกลงตามนั้นชายหญิงแตกต่างกันตรงนี้ การแต่งงานคืออนาคต คือทั้งชีวิตของสตรี แต่กับบุรุษมักเป็นแค่เศษเสี้ยวไมตรีที่ใช้หยิบยื่นแล้วเรียกคืนได้ทุกสิ่งจะผูกใจหรือผูกพยาบาท จะปกป้องทะนุถนอมไว้ในอ้อมอก หรือกอดฟัดรัดรึงให้อึดอัดคับค้องจนหายใจไม่ออก บุรุษล้วนทำกับสตรีของเขาได้ทั้งสิ้นค่ำคืนเดือนพราวจนดวงดาวที่เคยสุกสกาวเหลือเพียงริบหรี่เมื่อราตรีแห่งวันมงคลมาเยือน ไป๋เว่ยซินในชุดสีแดงจึงนั่งนิ่งไม่ไหวติงบนเตียงนอน ไม่นาน เฉินเจียหมิงในชุดเจ้าบ่าวก็เดินเข้ามาเขาเมาสุราจึงเดินเซเล็กน้อย กระนั้นกลับไม่เป็นอุปสรรคต่อการเข้าหอ ไป๋เว่ยซินจึงถูกเฉินเจียหมิงเคี่ยวกรำทั้งคืนเขาจับจองทุกสัดส่วนครอบครองนางทุกอณูผิวเนื้ออย่างสุขสมไม่มีผ่อนปรน นางร่ำไห้สะอึกสะอื้นอยู่ใต้ร่าง

ตั่งยาวโยกคลอนขยับสั่นไหวจนสะเทือนแทบพัง กลางกายเคลื่อนไหวรุกรับเป็นจังหวะอย่างคนรู้ใจ พายุโหมซัด ทุกการรุกล้ำนำพาซึ่งความตื่นตัวทั่วทั้งสรรพางค์กายทำคนแทบหลั่งน้ำตาอย่างสุขสมรัญจวนใจทุกการกระทำ ล้วนเป็นความใกล้ชิดสนิทสนมระดับพิเศษ หญิงสาวผู้หนึ่งให้รู้สึกถึงทุกสัดส่วนของคนเป็นเจ้านายชัดเจน ทุกการเคลื่อนไหว ทุกการสัมผัส ทุกการรัดรึงโอบความร้อนผ่าวที่ตอกตรึงเข้ามา และทุกครั้งที่ตัวตนของเขาเหยียดขยายอยู่ในกายนาง เป็นความสนิทสนมที่แสนวิเศษ เป็นความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งถึงจิตวิญญาณสาวน้อยปรือตาฉ่ำน้ำแวววาวมองใบหน้าหล่อเหลาของผู้เป็นนายที่กำลังขยับอยู่ใกล้ๆ มองเส้นสายลายกล้ามและเส้นเลือดข้างลำคอที่กำลังปูนโปนของเขาอย่างหลงใหล นางมองเขาอย่างรักใคร่ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกหวงแหนลำพองใจ ไม่ว่าใครหากได้สนิทชิดเชื้อระดับนี้ล้วนรู้สึกเฉกเดียวกับนางสาวน้อยเอื้อมเรียวแขนโอบรอบคอแกร่งอย่างคนที่รู้สึกถึงความเป็นเจ้าของ ฝ่ามือเล็กขยุ้มเส้นผมของเจ้านายอย่างถือสิทธิ์ กอดรัดแนบแน่นอย่างต้องการจับจองแน่นอนว่าการกระทำเช่นนี้ สาวใช้ย่อมอาจเอื้อมได้ก็ต่อเมื่ออีกฝ่ายกำลังกระทำการที่เรียกว่า ‘ร่วมรัก’สาวน้อยแ

“บุรุษมักมากในกามต่อให้รักจริงก็ไม่มีสิทธ์ได้แก้ไข”น้ำเสียงเย็นชาของเขาทุ้มเข้มแฝงความเฉียบขาด อ๋องหนุ่มเปล่งวาจาทิ้งไว้แค่นั้นให้คุณชายเฉินได้คิดทบทวนถึงความผิดพลาดแห่งตนความผิดพลาดที่ไม่มีวันได้รับโอกาสให้แก้ไขสิ่งใดจ้าวซือหงเรือนของหลัวลี่ลี่อยู่ทางฝั่งตะวันตกของจวนเฉิน ห่างจากเรือนของเฉินเจียหมิงซึ่งอยู่ฝั่งตะวันออกมากโขการที่ชายหนุ่มอุตส่าห์เดินมาจัดการดูแลให้กลางดึก ช่างทำให้คนรู้สึกซาบซึ้งยิ่งนักเมื่อเดินเข้ามาในเรือน หลัวลี่ลี่โอบแขนเกาะเกี่ยวเฉินเจียหมิงแน่นขึ้น “พี่เจียหมิง มันคือตัวอะไรหรือเจ้าคะ?”ชายหนุ่มกวาดตามองสำราจอย่างใจเย็นและเมื่อเห็นเขาจึงยกมือลูบแผ่นหลังบางเบาๆ ปลอบโยนเสียงนุ่มว่า “มันคือแมว ตัวอวบอ้วนเชียว น่าจะหลงทางมา”พูดพลางพยักเพยิดยิ้มๆ ไปทางมุมห้อง ให้คนงามในอ้อมแขนเห็นเงาดำของแมวตัวใหญ่เคลื่อนไหวไปมา“แค่แมวหรือเจ้าคะ?” หลัวลี่ลี่ถามอย่างไม่แน่ใจและไม่ค่อยเชื่อเท่าใด เพราะก่อนหน้านี้นางเห็นเป็นเงาดำซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าแมวหลายเท่า คนก็ไม่ใช่ปีศาจก็ไม่เชิง แต่ช่างเถอะ!สายตาของหลัวลี่ลี่ไหนเลยจะมองไปทางแมวตัวนั้น ยามนี้เงาสะท้อนในเนตรงามมีเพียงเจ้าของ