All Chapters of อนุตัวร้ายขอทำสวน: Chapter 91 - Chapter 100

ตอนที่ 90 เหมือนยิ่งนักซ่งเหยาวิ่งขึ้นมาหามารดาด้วยความดีใจ พอได้พบกัน ทั้งคู่ก็พูดคุยถามไถ่เรื่องทั่วไป ตั้งแต่การเดินทาง การพักผ่อน ไปจนถึงอาหารในจวนใหญ่หลังหัวเราะกันอยู่ครู่หนึ่ง เด็กชายก็นิ่งไปก่อนเอ่ยขึ้นเสียงเรียบแต่จริงจังว่า “ท่านแม่ ข้ามีเรื่องหนึ่งสงสัยนัก”ไป๋เล่อเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ “เรื่องใดกันเหยาเอ๋อร์?”ซ่งเหยาขยับเข้ามาใกล้ลดเสียงลงเล็กน้อย “พรุ่งนี้ ข้า พี่ใหญ่อี้หลาง และท่านพ่อจะไปเข้าเฝ้าลี่กุ้ยเฟยขอรับ แต่ข้ากลับแปลกใจ...ตั้งแต่มาถึงจวน ไม่มีผู้ใดเอ่ยถามถึงท่านเลยสักคน ทว่าตอนจะเข้าเฝ้าเสด็จอาท่านย่ากลับพูดขึ้นมาคำหนึ่งว่า ‘นางควรเข้าเฝ้าด้วยหรือไม่’”เด็กชายเว้นจังหวะ พลางมองมารดาด้วยแววตาสงสัย “ท่านแม่ว่ามันน่าแปลกหรือไม่ขอรับ เหมือนทุกคนต่างรู้ว่าท่านอยู่ในเมืองหลวง ทั้งที่ไม่มีผู้ใดเห็นท่าน ท่านย่าที่ปกติถือกฎระเบียบเคร่งครัดยิ่งนัก...กลับไม่เอ่ยตำหนิท่านสักคำ”ไป๋เล่อชะงักในทันที ใบหน้าที่เมื่อครู่ยังยิ้มระรื่นค่อย ๆ แข็งนิ่งลง นางครุ่นคิดอย่างรวดเร็วแต่หาคำตอบไม่ได้ สุดท้ายกลับเผลอตอบออกไปอย่างเสียไม่ได้ “แม่เองก็...ไม่ทราบเรื่องราวพวกนี้ เจ้าเองก็รู้ ฐ

ตอนที่ 92 เรื่องราวในขณะเดียวกัน เสียนผินก็พาไป๋เล่อไปยังหอน้ำชาชิงฮวาเพื่อพบกับโจวหลันตามที่นัดหมายไว้ทันทีที่โจวหลันเห็นหญิงสาวตรงหน้า นางถึงกับชะงักงันไปครู่หนึ่ง ภาพในความคิดของนางที่เคยจินตนาการถึง “แม่ค้าข้างทาง” นั้น แตกสลายลงโดยสิ้นเชิงหญิงสาวผู้มีใบหน้าสงบนิ่ง แววตาอ่อนโยนแต่เฉียบลึก ผิวพรรณผุดผ่องราวหยกขาว เครื่องแต่งกายเรียบแต่สะอาดตา แสดงถึงรสนิยมที่ไม่อาจหาได้จากคนธรรมดาในตลาดโจวหลันเพียงมองก็เข้าใจทันทีว่าทำไมหลานสาวของนางถึงได้ให้ความเกรงใจสตรีผู้นี้นักทว่าความรู้สึกชื่นชมเพียงชั่วแล่นก็ถูกกลบด้วยความถือดีที่สั่งสมในใจ นางเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น“หากครั้งนี้เจ้าทำได้ดี ข้าอาจจะมีรางวัลเพิ่มเติมให้”ไป๋เล่อเพียงย่อกายเล็กน้อย รอยยิ้มบางคลี่ขึ้นที่มุมปาก เสียงนางอ่อนนุ่มแต่มั่นคง “ขอบพระคุณฮูหยินที่เมตตาเจ้าค่ะ”น้ำเสียงของนางไม่มีความยำเกรงเกินควร หากแต่เปี่ยมด้วยความสงบที่ทำให้คนฟังคล้ายถูกสะท้อนกลับโดยไม่รู้ตัวอาเหมยที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับเม้มปากแน่น ความไม่พอใจฉายชัดในแววตา ท่าทีโอหังของฮูหยินผู้สูงศักดิ์ตรงห

ตอนที่ 94 ก่อนที่เสียงพิณจะจบลงไป๋เล่อยังคงตกตะลึง ใบหน้างามสะท้อนแสงตะเกียงอย่างซับซ้อน นางคิดว่าควรกลับไปทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นอีกสักหน่อย จึงลุกขึ้นเอ่ยเสียงเบา“ข้าขอตัวกลับก่อนเจ้าค่ะ”เผยกู้หยางมองนางแล้วยิ้มอ่อน ดวงตาคล้ายหยอกเย้า “เจ้าช่างใจดำนัก...ไม่ต้องกลับแล้ว”“ได้อย่างไร อย่างน้อยก็ต้องกลับไปเก็บของ” ไป๋เล่อขมวดคิ้ว ก่อนจะเม้มปากแน่นเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าถูกอีกฝ่ายลอบวางหมากไว้ตั้งแต่ต้น“ท่านนี่ช่างทำอะไรตามใจตัวเองนัก”ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำชวนให้ใจสั่น “เจ้าเองก็ไม่ต่างกันนัก...มานี่สิ”ไป๋เล่อชะงัก ดวงตาไหววูบ“วันนี้ข้าสกปรกยิ่งนัก อยู่ในครัวตั้งนาน”เผยกู้หยางยกมือขึ้นเรียก เปาอันจึงรีบก้าวออกมา“เตรียมน้ำ.”ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านนอก บ่าวสองคนหาบถังไม้เข้ามาอย่างระมัดระวัง ไอน้ำอุ่นลอยคลุ้งไปทั่วห้อง กลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ ละลายปนในอากาศอย่างนุ่มนวลอาหมิงกับอาหลิงเดินเข้ามา ย่อกายรายงานพร้อมกัน“ฮูหยิน น้ำเตรียมพร้อมแล้วเจ้าค่ะ”ไป๋เล่อหันไปมองพลางเบิกตาเล็กน้อย“นี่...พวกเจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ?”อาหลิงยิ้ม “นายท่านเป็นคนสั่งให้บ่าวทั้งสองตามมา

ตอนที่ 96 ขนมดอกเหมยน้ำผึ้งรุ่งอรุณแผ่วเบาคลี่คลุมจวนเผยกู้หยางด้วยแสงทองอุ่น กลิ่นดอกเหมยจากสวนหน้าต่างลอยระเรื่อเข้ามาปะปนกับกลิ่นชาอ่อนในห้อง อันไป๋เล่อขยับกายช้า ผ้าห่มที่พันคลุมหลุดเล็กน้อยเผยให้เห็นลำแขนขาวละมุน ความอบอุ่นจากร่างข้างกายยังไม่จางเผยกู้หยางตื่นก่อน เขาเอนกายพิงหมอน มองเส้นผมยุ่งระเกะระกะที่คลอเคลียบนบ่าของนาง รอยยิ้มจางแตะแค่หางตา เขาเอื้อมมือจัดปอยผมที่บังแก้มให้อย่างแผ่ว สายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนซ่อนเร้น“ตื่นแล้วหรือ” เสียงทุ้มแผ่วถาม นางครางรับเบา พลิกตัวหนีแสงที่ลอดจากหน้าต่าง “ข้าอยากนอนต่อ…”ทว่า ไป๋เล่อพูดเพียงเท่านั้นก็ลุกขึ้น “ข้าต้องไปดูแม่ครัวหอน้ำชาชิงฮวาทำขนมวันนี้ต่ออีกสักวัน”“เหตุใดเจ้าจึงเอาเรื่องนี้มาถือจริงนักกัน” เผยกู้หยางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงฟังดูอ่อนใจแต่แฝงความเอ็นดูไป๋เล่อเงยหน้าขึ้นตอบ ดวงตาเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น “ก็เพราะนั่นคือบทพิสูจน์ฝีมือของข้า...คุณหนูรองโจวฝากความหวังไว้กับข้า ข้าย่อมไม่อาจทำให้ผิดหวังได้”ชายหนุ่มเอ่ยแย้ง “หากเจ้าให้ผู้คนรู้ว่าเจ้าในฐานะพระชายาข้ากับนางมีไมตรีต่อกันเสียหน่อย...ชื่อเสียงของนางคงไต่สูงได้เร็วกว่า

ตอนที่ 98 ผิดปกติโจวหลันมองไป๋เล่อที่ค้อมกายคารวะอยู่เบื้องหน้า เอ่ยด้วยเสียงเมตตา “วันนี้เจ้าคงเหน็ดเหนื่อยมากแล้ว กลับไปพักเถิด พรุ่งนี้เช้าค่อยมาที่หออีกครั้ง”“เจ้าค่ะ” ไป๋เล่อค้อมศีรษะน้อมรับ แล้วจึงถอยออกจากห้องรับรองเมื่อม่านปิดลง สาวใช้คนสนิทของโจวหลันก็ก้าวเข้ามา โจวหลันหันไปเอ่ยเสียงเรียบเด็ดขาด “ลงไปบอกแม่ครัวทั้งหมด ช่วงนี้ให้หยิบสูตรขนมของร้านทุกชนิดออกมาฝึกทำใหม่ แล้วให้ขอคำแนะนำจากแม่นางไป๋เล่อผู้นี้ให้มากที่สุด เข้าใจหรือไม่”“เจ้าค่ะ” สาวใช้ค้อมศีรษะรับคำก่อนรีบออกไปจัดการเสียนผินที่นั่งเงียบอยู่ด้านข้างขมวดคิ้วบาง นางรู้ดีว่าอาสามของตนคงคิดจะใช้ฝีมือของไป๋เล่อปรับสูตรขนมทั้งหมดในร้านเสียแล้ว ความรู้สึกขัดใจจึงค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ“ท่านอาหญิงสาม” นางเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วแต่ชัด “ข้าอยากจะออกไปเดินตลาดในเมืองหลวงสักครู่เจ้าค่ะ”โจวหลันเหลือบมองหลานสาว พลางยิ้มบาง “อืม ไปเถิด แต่ระวังตัว อย่าได้กลับมืดนัก”“เจ้าค่ะ” เสียนผินค้อมศีรษะรับคำ แล้วจึงลุกออกไปพอเดินพ้นประตูหอมาได้สักพัก นางก็ให้ซูหลิงตามสืบที่พักของไป๋เล่อด้วยความเป็นห่วง ไม่นานก็มีสาวใช้คนหนึ่งรีบวิ่งมาราย