All Chapters of Reverse กลับมาอีกครั้งก็ยังร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

“มาทำไม?” ถามพลางระงับความต้องการไว้ เหลือบตามองคนที่กำลังจะลุกขึ้นนั่ง ขัดใจกับท่าทางเหินห่างนั่นเหลือเกิน “ฉันมาดูว่าพวกนายทำไปถึงไหนแล้ว” รู้ผลลัพธ์แล้ว แต่ก็ยังดั้นด้นเข้ามาถึงข้างใน เพื่ออะไรกันใบข้าว เพื่อตอกย้ำความเป็นจริงเหรอ เรื่องที่เธอเป็นคนผลักไสเขาออกไปจากชีวิต“ไม่เห็นเหรอว่าทำเสร็จแล้ว?”“อื้อ เห็นแล้ว ฉันไปล่ะ … อ๊ะจริงสิ เงินนั่น … ของนายใช่ไหม?”ใบข้าวหยุดฝีเท้าลง หันกลับไปมองคนที่ยังนั่งอยู่ท่าเดิม เขตครามยกใบหน้าขึ้นมอง ตัดสินใจพยักหน้ายอมรับ ว่าเงินที่โอนเข้าบัญชีของเธอเป็นเงินของตัวเอง “ฉัน … ควรคืนมันให้นายไหม”ใจหนึ่งก็อยากคืน อีกใจหนึ่งก็อยากใช้มันเป็นข้ออ้าง ดวงตาอ้างว้างกดลงต่ำ หัวใจบอบช้ำไม่กล้ายอมรับความจริง ที่ตัวเองเป็นฝ่ายตัดสินใจ “เก็บไว้เถอะ ถือซะว่าเป็นค่าเสียหายที่ฉันไล่เธอออกจากงาน”“อ่า … อือ”ใบข้าวหมุนตัวกลับไป ก่อนจะกล่าวเดินต่อเธอหันไปขอบคุณเขาอีกครั้ง เขตครามพยักหน้ารับ มองแผ่นหลังบอบบางที่ค่อยๆก้าวห่างออกไป อยากวิ่งไปคว้าเธอไว้ อยากบอกเธอว่าคิดถึง แต่สุดท้ายก็ไม่กล้า ได้แต่นั่งมองอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งเธอหายไปจากสายตา “แม่

“โอ้ย! มีแหละ แต่ไม่รัก ทำไมวะ! ทำไมความรักถึงเล่นตลกได้ขนาดนี้” ปิ่นมุกไม่อยากโทษตัวเอง เพราะเธอพยายามอย่างหนัก ในการเขี่ยพี่ภัทรออกไปจากหัวใจ พยายามจนเกือบจะทำได้ แต่สุดท้ายมันก็แค่เกือบเท่านั้น “ชิ! เหนื่อยจะทำแบบนี้แล้วนะ” ปิ่นมุกบ่นขณะเดินกลับไปยังห้องวีไอพี เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็รีบบอกรุ่นพี่ว่าตัวเองติดธุระ ขอตัวกลับก่อน ด้วยมั่นใจว่าการจัดการลากพี่ภัทรกลับบ้านมันใช้เวลานาน “เอาไว้วันหลังเราค่อยมาดื่มกันใหม่นะ” ปิ่นมุกเดินออกไปจากห้องวีไอพีอย่างรวดเร็ว โชคดีที่อยู่ในสถานที่เดียวกัน และคนระดับนั้นคงอยู่แถวๆห้องวีไอพี หรือไม่ก็คงจะพาสาวไปจู๋จี๋ที่ห้องพักด้านบน เธอจะเริ่มต้นตามหาจากห้องวีไอพีก่อน ค่อยไปจบที่ห้องพักข้างบน หวังว่าเขาจะไม่พาผู้หญิงไปทำอะไรบนนั้นนะ “เอ่อ ขอโทษนะคะ พอจะรู้จักคุณทินณภัทรเพื่อนของคุณครามไหมคะ?” ปิ่นมุกรั้งพนักงานสาวสวยคนหนึ่งไว้ถาม เธอคนนั้นมองปิ่นมุกตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า คนถูกมองถึงกับฉุน ยิ่งเห็นมุมปากของผู้หญิงตรงหน้าหยักขึ้น ก็ยิ่งฉุนหนัก “พี่ภัทร อุ๊ย! คุณภัทรดื่มอยู่ในห้องวีไอพีค่ะ แต่ถ้าไม่ได้รับอนุญาต เราไม่สามารถให้แขกท่านอื่

“น้องปิ่นมีธุระเลยขอกลับก่อน ฉันกำลังจะกลับ แต่โดนลากไปช่วยงานซะก่อน” ใบข้าวยกใบหน้าขึ้นอธิบาย เมื่อเจอดวงตามาดร้ายก็กดหน้าลงดังเดิม แล้วแก้ไขความเข้าใจผิดซึ่งตัวเองเป็นคนสร้าง “พอดีวันนี้ลูกค้าเยอะน่ะ พี่ๆเขาทำไม่ทันก็เลยอาสาไปช่วย”“เธอเกือบทำให้พวกเขาถูกไล่ออกนะ” เขตครามหลับตาลง บทมันจะง่ายก็ง่ายแบบนี้เลย ตอนที่พยายามไขว่คว้าแทบตายไม่มีความหมายเลยสินะ โชคชะตาช่างเล่นตลกกับเขาเหลือเกิน “นายยังไม่ได้ตอบฉันเลยนะ ไหนบอกทำงานไง หนีงานมาเที่ยวเหรอ?”ใบข้าวยกใบหน้าขึ้นอีกครั้ง มองจ้องปลายคางได้รูป เอื้อมมือไปจับไว้เบาๆ เมื่อเจ้าของมันทิ้งเวลาให้เสียไปกับความเงียบงัน เธอก็ขยับไปงับปลายคางเขา กึ่ด! “อืม~ ฉันกำลังอดทนอยู่นะใบข้าว”จุ๊บ! “เรื่องแบบนี้ … คนเป็นแฟนกัน …คือ เขาก็ทำกันเป็นเรื่องปกติไหม?”“ฉันไม่ได้หมายถึงอดทนให้เธอกัด ฉันหมายถึงเรื่องอื่น เรื่องที่ไม่ต้องใช้เสื้อผ้า”“ฉัน … ฉันก็หมายถึงเรื่องนั้นแหละ ถ้านายต้องการ นายไม่ต้องทนก็ได้”“ทำไมแฟนฉันใจดีจัง ใช่ใบข้าวตัวจริงไหมวะ? คายยัยปีศาจนั่นออกมาเดี๋ยวนี้”เขตครามขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ดันคนที่ซบตัวแนบชิดกันอยู่ตลอดออ

15 : 45 น. @ห้องสภานักศึกษา [ ใบข้าว part ] ฉันนั่งเคลียร์งานของสภาอยู่ในห้อง ทั้งที่อยากจะรีบกลับไปหาปิ่นมุกที่นอนป่วยอยู่คนเดียว ใกล้จะถึงช่วงปิดภาคการศึกษาของเทอมแรกแล้ว งานกิจกรรมเลยเยอะขึ้น และที่งานมันเพิ่มขึ้นมากหลายเท่าตัว นั่นก็เพราะคนอื่นๆพร้อมใจกันโยนมันมาให้ จะไม่ทำก็ไม่ได้หน้าที่มันค้ำคอแก๊ก! “อ้าว! เอ่อ… น้องปิ่นไม่อยู่เหรอ?”ฉันละสายตาขึ้นไปมอง มินตรายืนทำหน้าบอกบุญไม่รับ เพราะมีแค่ฉันอยู่ในห้อง เอกสารในมือเธอทำให้ฉันตอบกลับเสียงนิ่ง ซ่อนความเสียใจไว้ข้างใน “ปิ่นไม่สบายไม่ได้มาเรียน มีอะไรหรือเปล่า? ถ้าเกี่ยวกับงาน ไม่ต้องรอปิ่นก็ได้นะ”“อ่า ฉันเอาเอกสารเกี่ยวกับงานกิจกรรมของคณะต่างๆมาให้”“ขอบคุณนะ”“คือ …”“มีอะไรอีกเหรอ?”“เรื่องวันนั้น … ขอโทษนะ”“อื้อ ไม่เป็นไร ข้าวเข้าใจ”ฉันลดสายตาลงมองเอกสาร เมื่อเผลอพูดจาอวดเก่งออกไป เข้าใจงั้นเหรอ มันเป็นอะไรที่พูดได้ง่าย แต่จัดการได้โคตรยาก มินตราเองก็คงเป็นแบบเดียวกัน เธอเข้าใจว่าฉันอยากสื่อความหมายแบบไหนออกไป เธอจึงไม่พูดอะไรอีก เดินออกไปจากห้องเงียบๆ ปล่อยให้ฉันนั่งเคลียร์งานอยู่คนเดียว “โอ้ย! คิดถึงป

Tru Tru “อือ ถึงแล้วเหรอ?”เขตครามโทรเข้ามา ฉันกดรับและถามเขาด้วยความเป็นห่วง ย่องออกจากห้องนอนเดินไปที่ระเบียง มองแสงไฟหลากสีที่รายล้อมอยู่รอบตัว ก่อนจะมองขึ้นไปบนฟ้า ดวงดาวพราวระยับจนไม่อยากกดใบหน้าลงมาเลย คนโทรมาก็เงียบไปเลย ได้ยินเพียงเสียงบีทดนตรีดังกระหึ่ม รู้แบบไม่ต้องถามเลยว่าเขาอยู่สถานที่แบบไหน [ ข้าว! ใบข้าว ได้ยินไหม ] “อื้อ ฟังอยู่”[ โทษทีนะ ไอ้ภัทรแม่งก่อความวุ่นวายที่คลับ ] เสียงของเขาอ่อนนุ่ม แต่ก็สามารถวัดระดับความหงุดหงิดได้ ตอนพูดถึงภัทรที่เป็นเพื่อนสนิท “อือ เขาทำอะไรเหรอ?” ถ้าหากเขาไม่ได้เข้ามาข้องเกี่ยวกับปิ่นมุก ฉันไม่มีวันอยากรู้ว่าเขาสร้างปัญหาอะไรให้ใครหรอก รู้ไปก็เหนื่อยใจเปล่าๆ [ มันเมาแล้วอาละวาดน่ะ โคตรปวดหัวเลย ] “อ่า … งั้นเหรอ แล้วนายจะกลับมานอนนี่ไหม?”[ คงไม่ได้กลับ แม่ง! เคลียร์ที่คลับเสร็จ ฉันต้องไปประกันตัวมันที่โรงพักอะ ] อ่า … ถึงว่าแหละเสียงของเขตครามฟังดูแปลกๆ คงพยายามทำใจให้สงบลงอยู่ จริงๆภัทรก็เป็นตัวตึงคนหนึ่งเลย ไม่คิดเลยว่าเขาจะกล้าเปิดตอนที่ครามไม่อยู่ด้วย “อือ ฉันเข้าใจ”[ พรุ่งนี้ขอไปส่งเธออีกนะ ] “อือ แล้วแต่น