All Chapters of Reverse กลับมาอีกครั้งก็ยังร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

สัปดาห์ต่อมา ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา มีคนให้ความสนใจข่าวลือเรื่องการคบหากันระหว่างฉันกับเขตครามอย่างล้นหลาม จนกระทั่งข่าวการลาออกจากตำแหน่งของอาจารย์คริสหลุดออกมา ข่าวลือของฉันถึงได้ซาลง แต่ถึงอย่างนั้นผู้คนก็ยังให้ความสนใจอยู่ จนฉันไม่เป็นอันทำอะไรเลย “เธอเองเหรอที่คนเขาลือกันให้แซ่ดว่าเป็นตัวจริงของครามอะ ฉันว่าข่าวมั่วมากกว่ามั้ง หรือไม่ก็คงเอาตัวไปประเคนใส่ปากให้เขาเคี้ยวจนได้เป็นตัวจริง” นินิวพูดจาค่อนขอดใส่ หลังจากวางเอกสารเกี่ยวกับงานของเธอลงบนโต๊ะเพื่อให้ฉันตรวจสอบ ยัยนี่เพิ่งจะรู้หรือไงว่าฉันเป็นผู้หญิงในข่าวลือ ก็นะ คงจะเพิ่งรู้นั่นแหละว่าเป็นฉัน ก็เธอมัวแต่ไปปลอบใจพราวฟ้านี่นา คงคิดว่าขอดไม้ผุๆอันนั้น จะพาเธอไปถึงฝังฝันได้อยู่“ก็ดีกว่าคนที่ล้างตัวเองใส่พานไปถวายถึงปาก แต่เขาไม่ยอมเคี้ยว ไม่ใช่หรือไง”“แก! ปากดีขึ้นเยอะนี่ใบข้าว!”“อืม ก็ไม่ต่างจากเธอที่ปากเน่ามากกว่าเดิม แปรงฟันด้วยนะ กลิ่นหึ่งจนจะอ้วกเลยเนี่ย”“แก! อีข้าว!”“อย่าคิดว่าฉันสู้เธอได้แค่ปากนะนินิว”ผู้หญิงหุ่นสะบึมน่าอิจฉาหยุดฝีเท้า จากนั้นก็เต้นเร่าๆอยู่บนส้นสูงแหลมปรี๊ด แต่งตัวมาแบบหวังไปทำค

12 : 45 น. โรงแรม XXX ผลสรุปคือฉันกับเขตครามมาสายเกือบครึ่งชั่วโมง แต่ถึงอย่างนั้นก็รู้สึกโล่งใจ เพราะเขาบอกว่าจริงๆแล้ว พวกผู้ใหญ่เลื่อนนัดไปเป็นบ่ายโมง และคนทำให้ฉันเป็นกังวลมาตลอดก็โดนลงโทษไปตามระเบียบ แม้ฉันจะง้อด้วยจูบหวานๆ เขตครามก็ยังไม่หยุดทำหน้าบึ้ง ง้อยากนักฟาดหลังอีกสักรอบดีไหม “นี่คราม! เลิกทำหน้าแบบนั้นได้ยัง ฟาดอีกสักรอบดีไหมเนี่ย”ร่างสูงในชุดสูทสีกรมท่าถอยกรูดไปด้านหลัง ท่าทางหวาดกลัวปลอมๆนั่น ทำให้ฉันปรี่เข้าไปใกล้ ยกมือขึ้นหมายจะฟาดหัวไหล่ เสียงใครบางคนก็ขัดการกระทำของฉัน ลดมือลงข้างลำตัว หัวคิ้วขมวดเข้าหากันจนเกือบชน “สวัสดีค่ะอาจารย์ ไม่ใช่สิ คุณหมอคริส มิน”“สวัสดีใบข้าว”“สวัสดีจ๊ะข้าว”แปลกใจที่เจอคุณหมอคริสกับมินตราที่นี่ แต่ที่น่าแปลกใจมากกว่าก็คือความใกล้ชิดของคนทั้งสอง แม้ไม่ได้อยู่ในระดับที่มองออกว่าเป็นคู่รัก แต่ก็เห็นได้ชัดว่ามีความสัมพันธ์บางอย่างแอบแฝงอยู่ “มากันแล้วเหรอ ยัยหนู”“คุณย่า ทำไมไม่รอข้างในล่ะครับ”เขตครามเดินเข้าไปช่วยพยุงผู้หญิงที่เขาเรียกว่าย่า ทว่าท่านยังดูอ่อนเยาว์เหมือนผู้หญิงวัยสี่สิบปลายๆ ฉันเดินเข้าไปใกล้ท่าน ยกมือไห

20 : 45 น. ช่วงเวลาที่ฉันรอคอยมาอย่างยาวนานสิ้นสุดลงสักที ฉันมองเป้าหมายที่นอนอยู่บนเตียงในสภาพพร้อมนอน ในมือเรียวยาวปรากฏสิ่งกีดขวางขึ้นมาหนึ่งสิ่ง นั่นก็คือไอแพด ซึ่งเขาหยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเห็นฉันเดินออกมาจากห้องน้ำ ทั้งที่ใช้เวลากว่าครึ่งวันอยู่กับมันพร้อมข้ออ้างว่าทำงาน ควรวางมันลงได้แล้วมั้ง ก่อนที่ฉันจะเริ่มโมโห “คราม” “อะไร?” ดวงตาสีเข้มซ่อนประกายหวั่นไหวไว้ไม่มิด ฉันถอนหายใจเบาๆ พาร่างกายเย้ายวนในชุดนอนบางเบาปีนขึ้นไปบนเตียง เดรสสายเดี่ยวที่ตั้งใจใส่มาเผด็จศึกถูกมองข้าม ดวงตาลึกล้ำเบือนหนีไปที่อื่นอย่างรวดเร็ว จนต้องออกคำสั่งให้เขาหันกลับมามอง หมับ! “มองฉันสิคราม เดี๋ยวนี้” ฉันปีนขึ้นไปนั่งทับอยู่บนลอนกล้ามหนันแน่น ดึงไอแพดในมือใหญ่โยนทิ้งไปปลายเตียงอย่างไม่ใยดี ในขณะที่คนถูกออกคำสั่งมุ่ยหน้า หันหน้าหล่อเหลากลับมาช้าๆ ดวงตาสีเข้มค่อยๆลดระดับต่ำลง แต่เพียงไม่นานระดับสายตาของเขาก็ถูกยกกลับขึ้นมาอยู่ในระดับเดิม “ให้ตายสิ จะฆ่ากันหรือไง?” คนใต้ร่างบ่นและเริ่มอยู่ไม่เป็นสุข มือใหญ่เอื้อมไปด้านหลัง ลูบไล้ขึ้นลงบนความเปล่าเปลือยช้าๆ กระตุกปมผ้าเส้นเล็

“ไม่ ไม่ต้องใช้ก็ได้ นายก็รู้ว่าฉันไม่มีคนอื่น”“มันไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น ฉันใส่เพราะกลัวเอาออกมาข้างนอกไม่ทัน เธอยังไม่อยากเลี้ยงลูกของเราไม่ใช่หรือไง”“ฉันกินยาอยู่ หมายถึงยาคุมแบบที่กินเป็นรายเดือนน่ะ”“เธอ … หมายความว่าจะให้ฉัน ทำสด?”“คราม … ฉันรอไม่ไหว นายทำให้ฉันค้าง”ฉันไม่ตอบเพราะคนฉลาดอย่างเขาต้องเข้าใจมันแน่ บอกเพียงแค่สิ่งที่เขาทำให้เกิดความทรมาน เขตครามถอนหายใจหนักหน่วงออกมา ใบหน้าหล่อเหลาเกิดความยุ่งยาก ไม่นานเขาก็จับบังคับลำกายอวบใหญ่ถูไถกลีบเนื้อสีชมพูหวาน “แบบนี้ฉันจะควบคุมตัวเองยากนะใบข้าว … เธอเข้าใจสิ่งที่ฉันจะสื่อใช่ไหม ถ้าไม่มีมัน เธอจะรู้สึกถึงฉันได้อย่างชัดเจน แน่นอนว่าฉันเองก็ด้วย”คิ้วหนาเข้มมุ่นเข้าจนเกือบชน ลำเนื้ออวบใหญ่สีชมพูก่ำถูแยกกลีบเนื้อ ผุบหายเข้าไปเล็กน้อย จากนั้นก็ถอยออกมาถูส่วนกระสันเหนือร่องหลืบ การกระทำที่รั้งรอให้ฉันตัดสินใจ ช่างทรมานและเลือกยาก “ไม่ ไม่เป็นไรหรอก เราไม่ได้ทำแบบนี้บ่อยๆนี่นา”“เธอรู้อะไรไหมข้าว เซ็กส์สำหรับบางคนก็ไม่ต่างจากสิ่งเสพติด ถ้าได้เสพแบบนี้ไปแล้วหนึ่งครั้ง เธอคิดเหรอว่าครั้งต่อไป ฉันจะอยากใส่อะไรมาขวางทางมั

“ถึงหนูไม่อยากก็ต้องหมั้น”สายตาของป้าภาบอกให้รู้ถึงบางอย่าง ท่านมองฉันอยู่อย่างนั้น เมื่อไม่ได้ในสิ่งที่ท่านต้องการ ก็หันไปกดดันคนที่นั่งอยู่ข้างๆแทน นิ้วมือเรียวสวยหยิกไปที่หลังมือของลูกชายจนเขาร้องลั่น “โอ้ยแม่! ผมเจ็บนะ!”“ลูกชายแม่ทำผิดต่อหนู ให้เขาได้รับผิดชอบความผิดของเขาเถอะนะลูก”“อะไรเหรอคะ คุณภัทรทำอะไรยัยปิ่น?”แม่ฉันตั้งคำถามขึ้นทันที พ่อมองฉันอย่างตำหนิ ส่วนคนที่ทำผิดต่อฉัน ลอยหน้าลอยตาวางท่าเหมือนตัวเองไม่ได้ผิดอะไร “ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกค่ะแม่ ป้าภาน่าจะเข้าใจผิด”“ตาภัทรสารภาพกับแม่แล้วนะลูก หมั้นกับพี่เขาเถอะนะ อย่าให้แม่คนนี้ รู้สึกผิดไปมากกว่านี้เลย”“นี่มันเรื่องอะไรกันคะ คุณภัทรทำอะไรยัยปิ่น ทำไมคุณหญิงถึงต้องรู้สึกผิดด้วย”“อ่า เรื่องนั้น หนูขอคุยกับพี่ภัทรหน่อยได้ไหมคะ”ฉันไม่รอให้ใครอนุญาต รีบลุกไปกระชากแขนพี่ภัทรลากออกไปจากห้องรับแขก ดึงลากคนตัวโตขึ้นมาที่ชั้นสอง เปิดประตูห้องนอนตัวเองออก ผลักร่างเขาเข้าไปข้างใน หมุนตัวไปล็อกประตูห้องไว้ เสร็จแล้วก็หันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ฉันสะดุ้งก้าวถอยหนีแทบไม่ทัน เมื่อคนที่ตามฉันมาอย่างว่าง่าย เปลี่ยนไปราวกับเ