Lahat ng Kabanata ng Acacia Academ : ความลับของเราสองและทำนองต้องสาป: Kabanata 61 - Kabanata 70

“ตอนนี้ไม่มีนักเรียนอยู่ในโรงเรียนเลยใช่มั้ย?”“คิดว่าน่าจะมีแค่เราสองคนกั-”“ “เอ๊ะ?” ”พอกำลังจะพูดถึงอีกสองคนที่เหลือพวกเธอก็โผล่มาพอดีระหว่างที่กำลังเดินอยู่บนทางเท้า จู่ๆ ฉันก็ได้เจอกับลูอาแล้วก็อัสลินพอดี ทั้งสองดูเหมือนกำลังจะออกไปข้างนอกกัน“พอดีเมืองหลวงตอนนี้ยังไม่พร้อมสำหรับต้อนรับคนสักเท่าไหร่ พวกเราเลยว่าจะออกไปซื้อของที่หมู่บ้านเล็กๆ อีกที่แทน ทั้งสอ...สามจะไปด้วยกันมั้ย?”อัสลินเอ่ยปากชวนพวกเราโดยที่สายตาของเธอให้ความสนใจกับเด็กสาวที่ติดสายห้อยตามฉันมาเป็นพิเศษ...จะว่าไปของตู้เย็นเราก็หมดแล้วนี่ ที่มีอยู่คือข้าวสารที่พึ่งทำข้าวต้มหมดไปเมื่อเช้า“งั้น ...เราไปด้วยนะ”“โฮ้!...”เด็กสาวส่ายตามองบริเวณรอบๆ อย่างตื่นเต้นจนตาเป็นประกายขณะที่เราทั้งห้ากำลังนั่งอยู่บนเกวียนลากเล่มใหญ่เป้าหมายคือการมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านอีกแห่งที่ตั้งอยู่ทางเหนือของโรงเรียน ตามที่อัสลินเล่า ในตอนนี้มันกลายเป็นสถานที่ค้าขายชั่วคราวในช่วงที่เมืองหลวงกำลังฟื้นฟู“เข้าใจแล้ว ถึงไม่เห็นไม้คทาติดตัวบลูนี่เอง”“แล้วแบบนี้บลูจะใช้เวทมนตร์ยังไงหรอ? ต้องซื้อไม้ใหม่ ...คงต้องสร้างขึ้นมาใหม่เลยสินะ”“ฉันไ

บทที่ 15 : คำเฉลยฟรุบ!เช้าวันหนึ่งขณะที่ฉันกับแฟนสาวกำลังงัวเงียกันอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น จู่ๆ เมเจียร์ก็เดินออกมาจากห้องนอนด้วยสีหน้าตาเหลือกตาพอง“ข้าขอโทษ!”ทันทีที่พวกเราอยู่ในระยะสายตาของเด็กสาว เธอตะเบ็งเสียงออกมาลั่นบ้านพร้อมกับรีบขยับตัวมาใกล้ก่อนจะโค้งหัวลงขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่“อะไรหรอ?”ฉันสะดุ้งเฮือกตกใจจนต้องรีบถามไถ่เธอว่ามันเกิดอะไรขึ้น“ข้าถูกดุมาน่ะสิ”“เอ๊ะ!? จากใครหรอ? แล้วไปโดนว่ามาตอนไหน!?”“บ บลู ...ใจเย็นๆ แล้วรอเธอเล่าก่อน”“...โทษทีๆ”ฉันชวนเมเจียร์มานั่งข้างๆ เพื่อให้เธอตั้งสติก่อนจะรับฟังเรื่องเล่าของเธอ“เมื่อคืนข้าแอบออกจากบ้านแล้วไปเดินสำรวจโรงเรียนตอนกลางคืนคนเดียว ข้าตรงไปที่สวนหลังโรงเรียนก่อนจะเห็นหญิงสาวนางหนึ่งนั่งเงียบๆ อยู่บนศาลาที่ไร้ผู้คน”...ตอนกลางดึกเนี่ยนะ______ต๊อก ต๊อก ต๊อกสูดดด...เด็กสาวร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืนก่อนจะสูดลมเข้าไปเต็มปอดเพื่อสัมผัสอากาศบริสุทธิ์“เป็นอีกคืนที่น่าพึงใจเช่นเคย”เมเจียร์พึมพำกับบรรยากาศขณะที่ขาของเธอก้าวต่อไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย“...งืม งืมมมม”เสียงบางอย่างสั่งให้เด็กสาวหยุดชะงักก่อนจะ

ทีเซต้าค่อยๆ เล่าสถานการณ์ให้พวกเราฟังอย่างตั้งใจ“คนที่ไปช่วยชาเซออกจากคุกคือท่านลูวิค เขาโดนหมายหัวเป็นคนแรกซึ่งฉันมั่นใจว่าเรื่องนี้ต้องสาวมาถึงตัวฉันแน่ในไม่นาน เพราะดูเหมือนจะมีหนึ่งในคนของกลุ่มก่อภัยพิบัติที่พยายามจะบอกพระราชาเพื่อปั่นหัวให้เขาใส่ร้ายฉัน ฉันเลยหนีออกมาจากเมืองหลวงแล้วตรงมาที่นี่”“พวกเรามีค่ายเล็กๆ ตั้งอยู่ห่างจากโรงเรียนประมาณสามชั่วโมงถ้าเดินทางด้วยเท้า ฉันใช้ที่นั่นเป็นที่หลบภัยชั่วคราวร่วมกับสมาชิกคนอื่นๆ”“...”...ถ้าเป็นแบบนี้ต้องไม่ดีต่อตัวพวกคุณทีเซต้าแน่ ทั้งการใช้ชีวิตและความปลอดภัยหลังจากนี้จะไม่ได้รับการคุ้มกันจากใครเลย“ถึงจะฟังดูเอาแต่ใจ แต่ช่วยพวกเรากวาดล้างภัยพิบัติให้หมดไปจากเมิร์คที”หญิงสาวอ้อนวอนขอให้เราช่วย ฉันรู้ดีว่าสิ่งที่ทำต่อจากนี้คือการต้องเผชิญคือความอันตรายและอาจส่งผลถึงชีวิตไม่ใช่แค่ตัวเอง อาจจะเป็นคนในครอบครัวหรือคนรอบตัวก็ได้ ฉันต้องคิดให้มากๆ ถึงผลที่อาจจะตามมา“ที่พวกเราต้องทำคืออะไรหรอคะ?” แกรดเงยหน้าขึ้นถามหญิงสาวตรงหน้า“เราต้องแบ่งทีมไปทั้งหมดสามทีม หนึ่งในนั้นพร้อมเริ่มปฏิบัติงานกันแล้ว นั่นคือทีมที่จะถูกส่งไปช่วยพ่อแม่ของช

ณ อาคารใหญ่ใจกลางเมือง พระราชวังที่ถูกสร้างและตั้งเป็นศูนย์กลางของทุกสรรพสิ่งในที่แห่งนี้“ท่านครับ! มีการบุกโจมตีจากเด็กสาวตระกูลเชอร์โนบ็อกครับ!”ท้องพระโรงเข้าสู่ความวุ่นวายเมื่อทหารคนหนึ่งวิ่งกรูเข้ามาแจ้งข่าวให้ผู้เป็นประมุขทราบ“หา? นั่นคือสาเหตุของเสียงระเบิดที่เกิดขึ้นหรอ?”“ฉันคิดว่าพวกนั้นต้องการยึดอำนาจจากท่านแน่ๆ ค่ะ”หญิงแก่เดินกลับเข้ามาในห้องโถงก่อนจะตะเบ็งเสียงเตือนเจ้าของบัลลังก์แห่งเมิร์ค“พวกเขาได้โจมตีเรากลับหรือเปล่า?”“ม ไม่ครับ”“แล้วเขาได้บอกไหมว่ามาที่นี่ทำไม”“เขาไม่ยอมบอกครับ เด็กสาวบอกว่าต้องการคุยกับท่านเป็นการส่วนตัวเพียงเท่านั้น”ทหารส่งข่าวตอบชายแก่ด้วยสีหน้าเคร่งครัด“ถ้างั้นก็พาเธอมาหาฉัน ฉันจะคุยกับเธอเอ-”“ทำแบบนั้นไม่ได้นะคะ!” ราชินีโผงผางขึ้นตอบคำแนะนำของชายแก่ด้วยสีหน้าจริงจัง“?”“มันอันตรายเกินไปค่ะ”“แต่เด็กสองคนนั้นไม่ได้ทำร้ายคนของเราเลยนะ”“เด็กสองคนนั้นสนิทกับทีเซต้า ฉันเชื่อว่านี่เป็นแผนการที่ถูกเตรียมมาอย่างดี”“แต่ฉันไม่คิดแบบนั้-”“ฉันคิดค่ะ”องค์ราชินีกล่าวตัดคำอย่างหมางเมินก่อนจะพูดต่อไม่รอฟังความเห็นใดๆ ของผู้เป็นสามี“ทั้งเรื่องที่

“ “!?” ”คลืน คลืนนนน!“ออกไป ออกไป!”ลูวิคที่เห็นท่าไม่ดีรีบตะเบ็งเสียงสั่งให้ทุกคนอพยพออกจากโรงงานแห่งนี้เป็นการด่วนตู้มมมม!หลังจากนั้นเพียงไม่กี่นาทีอาคารใหญ่ก็ถูกพังถล่มลงเหลือเพียงเศษซาก“ทำลายหลักฐา-”คลึง!“ “!?” ”มีบางอย่างกำลังพยายามตะกุยตัวออกมาจากซากปรักหักพังตรงหน้าซึ่งไม่ใช่ตำแหน่งเดิมของไฮดรา มีเสียงกระพือปีกหนักแน่นก่อนจะตามด้วยเสียงร้องคำรามดังสนั่นซึ่งมิได้มาจากงูยักษ์เก้าหัวพรึบ!“ชิxหาย วิ่ง!” ทั้งหมดแตกกระเจิงหนีกันไปคนละทิศคนละทางอย่างไม่คิดชีวิตไม่มีใครทันเห็นร่างเต็มๆ ของมัน มีเพียงส่วนปีกที่เผยออกมาก่อนจะตามด้วยไฟบรรลัยกัลป์โพยพุ่งไปทั่วสารทิศแอ๊กกกก!“มังกรหรอ!?”“เอกสารแผ่นนี้ ...คือเจ้าตัวนี้นี่เอง”พรึบ พรึบร่างของมันลอยอยู่เหนือหัวพวกเราทั้งหมดทั่วทั้งตัวที่ถูกปกคลุมด้วยผิวสีแดงดั่งรุธิระ ปีกหนาสยายกางออกซึ่งใหญ่เป็นสองเท่าของลำตัวที่มีโซ่หนาเส้นหนึ่งพันธนาการมันเอาไว้สัตว์ยักษ์โผล่ออกมาจากใต้ดินพร้อมดวงตาที่แดงก่ำขาดสติ เสมือนมันถูกปลุกให้ตื่นจากการจำศีลอย่างไม่เต็มใจมังกรไฟ ...สิ่งมีชีวิตที่อาจเรียกได้ว่ามีพลังทำลายล้างสูงที่สุดในบรรดาสิ่งมีชีว